Ευχαριστίες στις εκδόσεις Πατάκη, στον δημοσιογραφικό Οργανισμό του Χρόνου, στο βιβλιοπωλείο Βαφειάδη για την συμμετοχή τους στην χθεσινή βιβλιοπαρουσίαση των δύο τελευταίων βιβλίων του Πάνου Σόμπολου, εξέφρασαν όλοι οι ομιλητές καταφέρνοντας με το λόγο και τις επισημάνσεις τους, να ταξιδέψουν το κοινό της Κομοτηνής που γέμισε την Λέσχη Κομοτηναίων, στις υποθέσεις των εγκλημάτων και των βίαιων γεγονότων που συνέβησαν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και αποτυπώνονται με την πέννα του γνωστού ρεπόρτερ. Τα βιβλία έγιναν ανάρπαστα ενώ μια τεράστια ουρά περίμενε καρτερικά για την υπογραφή και την φωτογραφία με τον συγγραφέα,  που αποκάλυψε με το χαρακτηριστικό λόγο του πολλές βιωματικές εμπειρίες κατά την ενάσκηση του σκληρού αυτού επαγγέλματος.

Η Μελαχροινή Μαρτίδου ανοίγοντας την εκδήλωση έκανε ένα ταξίδι στην ξεχωριστή φυσιογνωμία της περιοχής και τις περιπτώσεις που περιέχονται στο βιβλίο, στην συνεργασία της στο Έθνος και το Mega με τον Π. Σόμπολο και την δημοσιογραφική σχολή που δημιούργησε με προσήλωση στην αλήθεια, την δίκαιη αντιμετώπιση όλων των παραγόντων μιας υπόθεσης ζητώντας του να γίνει πρεσβευτής της Ροδόπης. Ο  γνωστός δημοσιογράφος αποκάλυψε ότι ετοιμάζεται το επόμενο βιβλίο με τίτλο «Οι αστέρες του εγκληματικού πάνθεον» με αναφορές στους Πάσαρη, Κοεμτζή, Βερνάρδο, Παπαχρόνη, Κατσούλα κ.α., βιβλίο που το αναμένουν όλοι.

Την επόμενη μέρα είχε την ευκαιρία να γνωρίσει γειτονιές με ιδιαίτερο χρώμα της Κομοτηνής, να κινηθεί στο κέντρο με την ασφυκτική παρουσία της νεολαίας παντού,  να γνωρίσει τον δήμαρχο Ιάσμου Καδή Ισμέτ, ο οποίος μάλιστα τον κάλεσε στην γιορτή κερασιού. Επίσης να περπατήσει σε σοκάκια της  ομηρικής Μαρώνειας, να δει την Σαμοθράκη από το λιμάνι του Αγίου Χαραλάμπους και να μιλήσει σε εκδήλωση της ELSA και του ΔΠΘ με θέμα «εγκληματικότητα και Μέσα Μαζικής ενημέρωσης».  Στις αποσκευές του το χρυσό ούζο 7 της Θρακιώτικης Ποτοποιίας Οινοποιίας  που προσφέρθηκε σε όλους τους μετέχοντες στο πάνελ, εκλεκτός φρεσκοαλεσμένος ελληνικός καφές και τα ξεχωριστά ζυμαρικά Synaxis.

Πολλές κι αξιόλογες ήταν παρουσίες στην βιβλιοπαρουσίαση όπως του τέως  κυβερνητικού εκπροσώπου Γιώργου Πεταλωτή, του ιατρού Στέργιου Κυριαζίδη, της μαθηματικού Λίνας Λαζαρίδου, του προέδρου της Ομοσπονδίας Επαγγελματοβιοτεχνών Ανέστη Βαφειάδη, της προέδρου του Εμπορικού Συλλόγου Κικής Κωνσταντινίδου, των δικηγόρων Έλενας Καράμπαμπα, Ελισάβετ Τσιτσιγιάννη, Σοφίας Σαρηπανίδου, Γιάννας Χατζηαντωνίου, Γιάννη Κυριαζή,  Άρη Χαλδογερίδη, Άννας Αϊβαζίδου, Κλαίρης Ματσκίδου καθώς και των Παράσχου Ανδρούτσου, Άντζελας Δράκου και δεκάδων φοιτητών που γέμισαν ασφυκτικά την αίθουσα της Λέσχης Κομοτηναίων.

Στέργιος Γιαλάογλου

δικηγόρος παρ Αρείω Πάγο

«Δεν μυθιστοριογραφεί για να γίνει εμπορικός και αρεστός αλλά προσεγγίζει την ιστορία με χειρουργική ακρίβεια, σεβόμενος τον πόνο και το Γολγοθά  του δράστη»

«?Όταν τυχαία πριν από ένα χρόνο διάβασα το ένα από τα δύο βιβλία του κ. Σόμπολου, οφείλω να σας πώ ότι εντυπωσιάστηκα από την πληρότητα της περιγραφής και την ακρίβεια των στοιχείων, απόδειξη ενός τεράστιου αρχείου που καταδεικνύει άτομο επιμελή, ευσυνείδητο και υπεύθυνο. Το διάβασα σε δύο μόλις μέρες, διότι ήταν τόσο ενδιαφέρον, άμεσο και ζωντανό που σε τραβούσε να το ολοκληρώσεις και να μην το αφήσεις στην μέση. Το βιβλίο αποδεικνύει γιατί ο Πάνος Σόμπολος είναι κορυφαίος δημοσιογράφος στο είδος του. Περιγράφει με χαρακτηριστική ακρίβεια, όπως αρμόζει σε τέτοιες περιπτώσεις. Δεν μυθιστοριογραφεί δεν υπερβάλλει, δεν χρωματίζει με ανούσιες παρομοιώσεις και πομπώδεις εκφράσεις, δεν εξιτάρει, δεν προσπαθεί να σοκάρει με τις φράσεις του, αφήνει να σε σοκάρει η ίδια η πράξη. Σου παρέχει στοιχεία ως γνώση και σε αφήνει να καταλήξεις σε συμπέρασμα μόνος σου, διότι αυτή είναι και η κορυφαία αποστολή ενός ρεπόρτερ της δικής του ειδικότητας. Ο υπεύθυνος δημοσιογράφος του αστυνομικού ρεπορτάζ καλείται να ανταποκριθεί σε υψηλές απαιτήσεις ακροβατώντας σε ένα τεντωμένο σχοινί προσπαθώντας να ισορροπήσει αφενός στην ανάγκη να μην υπερβεί τα αυστηρά πλαίσια των περιθωρίων που βάζει ο νόμος, όσον αφορά την προστασία της προσωπικότητας, των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων,  των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων, του σεβασμού της προσωπικότητας των θιγομένων, και της αποφυγής της εμπορευματοποίησης της είδησης για χάριν του φιλοθεάμονος κοινού και αφετέρου να πληροφορήσει έγκυρα και αξιόπιστα ανταποκρινόμενος στο καθήκον του. Ο Σόμπολος απέφυγε κάθε τέτοιου είδους έκθεση περιοριζόμενος στα απολύτως δημοσιογραφικά καθήκοντα, στο εξωτερικό ρεπορτάζ, καταγράφοντας μόνο στοιχεία, χωρίς να μπαίνει στα χωράφια της Αστυνομίας ή της Δικαιοσύνης.

Για εμάς τους δικηγόρους των ποινικών υποθέσεων, η δημοσιογραφία αποτελεί πολλές φορές παράγοντα διαμόρφωσης της δικανικής κρίσης. Ιδιαίτερα σε περιπτώσεις ανακρίσεων για βαριά εγκλήματα, η δημοσιογραφική κάλυψη ενός γεγονότος, αποτελεί παράγοντα επηρεασμού της δικαστικής απόφασης ως υποκινούμενη λαϊκή αγανάκτηση, την οποία πρέπει να κατευνάσει η δικαστική απόφαση. Θυμάμαι ότι κάτι ανάλογο έζησα στην υπόθεση του θανάτου του στρατιώτη Ρωμιόπουλου, όπου οι κάμερες ενεργοποιούνταν κάθε φορά που επίκειτο η έκδοση ενός βουλεύματος, ή της απόφασης του Ανακριτή, ενώ στην δίκη είχαμε μόνιμη δημοσιογραφική κάλυψη της δίκης. Φανταστείτε τις συνθήκες που διαμορφώνουν τα ΜΜΕ σε δίκες όπως αυτή της ανθρωποκτονίας του ανηλίκου Γρηγορόπουλου, και πόσο επιχειρούν να επηρεάσουν τις δικαστικές κρίσεις, ειδικά όταν έχεις ορκωτά δικαστήρια. Ο πιασάρικος τίτλος μιας υπόθεσης αναδύει και την προσδοκώμενη μεταχείριση που θα τύχει από τα δικαστήρια. Είναι πιο ελκυστικό να λές «Φόνος από κακοποιημένη γυναίκα» ή «έγκλημα πάθους από μεγάλο έρωτα», περιγραφές που μπορεί να μετριάσουν ένα ειδεχθές έγκλημα και άλλο να περιορίζεσαι να αποτυπώσεις μια ανθρωποκτονία με σεβασμό στα πειστήρια και στις αποδείξεις. Το βιβλίο του κου Σόμπολου καταγράφει τις δοκιμασίες του λαϊκού αισθήματος της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία 35 χρόνια από τα βίαια εγκλήματα και είμαστε τυχεροί που χάρη σ αυτόν έχουμε τη δυνατότητα να ενημερωθούμε για αυτά να αξιολογήσουμε αν είναι σημάδια κάθε εποχής ή διαχρονικά εμφανίζονται με την ίδια συχνότητα (αν αλλάζει μόνο ο τρόπος δημοσιογραφικής ανάδειξης) βασιζόμενοι στην εντιμότητα, το ήθος και την αμεροληψία του Π. Σόμπολου. Ο Σόμπολος θέλει τηλεθεατές αναγνώστες ενεργούς και ψαγμένους, όχι απαθείς και αδιάφορους, τους θέλει ευαισθητοποιημένους όχι εξοικειωμένους με το αίμα,  δεν εξιδανικεύει, δεν υποτιμά. Κεντρίζει και περιγράφει, γι αυτό και το έργο του είναι σπουδαίο. Χαίρομαι πως στα χνάρια του Σόμπολου βαδίζει και η εφημερίδα ΧΡΟΝΟΣ και νιώθω τυχερός όπως πρέπει να νιώθετε τυχεροί όλοι οι Κομοτηναίοι που έχουμε την τύχη να διαβάζουμε μια εφημερίδα που σέβεται την είδηση όπως ο ΧΡΟΝΟΣ το αστυνομικό και δικαστικό ρεπορτάζ του οποίου είναι αξιοζήλευτο.  Εύχομαι καλή τύχη στο συγγραφικό έργο του κ. Σόμπολου και υγεία για να ολοκληρώσει το έργο του ως παρακαταθήκη για τον ιστορικό του μέλλοντος, για τον εγκληματολόγο, για τον ερευνητή, για τον δικηγόρο, για τον φοιτητή, και για μια ακόμη φορά συγχαίρω τους διοργανωτές για την υπέροχη αυτή εκδήλωση». 

Μιχάλης Σεβδυνίδης

 αστυνομικός διευθυντής Ροδόπης

"Αποτίει φόρο τιμής στα ονόματα των ανθρώπων που έπεσαν κατά την υπηρέτηση του κοινωνικού συνόλου και αφιερώνει τα βιβλία  στους νέους δημοσιογράφους" 

«Δεκαετίες τώρα ο κ. Σόμπολος είναι γνωστός στο πανελλήνιο ως ο "εθνικός" αστυνομικός ρεπόρτερ. Ένας μάχιμος δημοσιογράφος, ο οποίος μας έχει συνηθίσει με τις μεταβάσεις του από σημείου εις σημείο για να καλύψει την ανάγκη της πληροφόρησης κάθε γεγονότος που εμπίπτει στο δημοσιογραφικό του ενδιαφέρον. Η πολυετής του παρουσία, που τον καθιέρωσε στο συγκεκριμένο χώρο της δημοσιογραφίας, χαρακτηρίζεται από βασικά σημεία τα οποία προσδίδουν ιδιαίτερο κύρος στο ρεπορτάζ που παρουσιάζει. Παραθέτει με ακρίβεια τα γεγονότα για τα οποία επιδιώκει κάθε φορά να γνωρίζει και τις μικρότερες λεπτομέρειες , δεν εισάγει στο λόγο του υπερβολές, συστηματικά αποφεύγει τις ατεκμηρίωτες αναφορές, δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει τους τηλεθεατές και τους αναγνώστες γεγονός το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει "κλίμα" στην κοινή γνώμη σε βάρος του φερόμενου κάθε φορά ως δράστη ή δραστών και δεν βιάζεται να καταλήξει σε συμπεράσματα. Κινείται πάντα εντός του πλαισίου της δημοσιογραφικής δεοντολογίας με εμφανή τη συναίσθηση του βάρους που μπορεί να έχει μια παραπάνω κουβέντα στην κοινή γνώμη. Έχει δεχθεί ελληνικές και ευρωπαϊκές διακρίσεις για τη συμβολή του στο συγκεκριμένο δημοσιογραφικό τομέα και έχει αναδειχθεί στο παρελθόν πρόεδρος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών.
Εδώ και μερικά χρόνια μας παρουσίασε μια νέα διάσταση της μακρόχρονης και λαμπρής καθ' όλα σταδιοδρομίας του. Το 2010 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο "Μια ζωή ρεπορτάζ". Αργότερα, και με διαφορά ενός χρόνου, το 2014 και το 2015, παρέδωσε στη δημοσιότητα και στο αναγνωστικό κοινό, μέσω ενός εκ των καλύτερων εκδοτικών οίκων της χώρας μας, των εκδόσεων Πατάκη, δύο ακόμη βιβλία τα οποία αποτελούν καταγραφή των σημαντικότερων συμβάντων και γεγονότων που έλαβαν χώρα κατά τις τρεις - τέσσερις τελευταίες δεκαετίες στον τόπο μας και αφορούν εγκλήματα ή τραγικά περιστατικά που, μετά και την παρέλευση τόσων ετών, αποκτούν πλέον ενδιαφέρον και ιστορικού χαρακτήρα.
Το δεύτερο βιβλίο του, πρώτο από τα δύο που παρουσιάζονται σήμερα σε αυτή την εκδήλωση, τιτλοφορείται "Τα εγκλήματα που συγκλόνισαν την Ελλάδα όπως τα έζησα" και η πρώτη του έκδοση πραγματοποιήθηκε το 2014. Το αντίτυπο που βρίσκεται στα χέρια μου προέρχεται από την έκδοση της 13ης χιλιάδας, της όγδοης πλέον έκδοσής του, μέσα σε ένα έτος (τέλη του 2015).
Αποτελείται από 480 σελίδες μέσα στις οποίες αναφέρονται με λεπτομέρειες 32 υποθέσεις εγκλημάτων, κάποιες από τις οποίες για μεγάλο χρονικό διάστημα απασχόλησαν τις διωκτικές και δικαστικές αρχές καθώς και την κοινή γνώμη. Οι αναφορές σε αυτές αντλούνται από το υλικό, του ρεπορτάζ του αλλά και από τις δικογραφίες και άλλη παράπλευρη πληροφόρηση που πάντοτε φροντίζει να έχει για κάθε υπόθεση που παρακολουθεί. Η κάθε μία από αυτές ανασυντίθεται από την πρώτη στιγμή της εμφάνισής της και περιγράφονται όλα τα στάδια από τα οποία αυτή διήλθε μέχρι να διαλευκανθεί. Γνωστά στις αστυνομικές αρχές αίτια, ελατήρια ή προθέσεις που οπλίζουν κάθε φορά το χέρι του κάθε δράστη / δραστών παρουσιάζονται μέσα από τις διάφορες υποθέσεις, που στο σύνολό τους πρόκειται για ανθρωποκτονίες με πρωταγωνιστές εγκληματίες που τέλεσαν μεμονωμένα ή κατά συρροή εγκλήματα: ψυχική νόσος ή διάφορα σύνδρομα, ερωτικό πάθος, βεντέτα, ληστεία, απόγνωση, αυτοδικία, μανία για εκδίκηση η ρατσισμός. Το πρώτο αυτό βιβλίο καταλήγει με το τραγικότερο όλων των εγκλημάτων, τις παιδοκτονίες.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα ν' αναφερθώ σε κάτι το οποίο για άλλους ίσως είναι λιγότερο σημαντικό αλλά για εμάς τους αστυνομικούς έχει μια ιδιαίτερη σημασία. Σε κάποια από τα ειδεχθή εγκλήματα που αναφέρονται στο βιβλίο συνάδελφοι του Σώματος της Ελληνικής Αστυνομίας έχασαν τη ζωή τους κατά την ώρα του καθήκοντος. Μαζί με αυτούς και κάποιοι δικαστικοί λειτουργοί. Ο κ. Σόμπολος αποτίει προς αυτούς ένα είδος φόρου τιμής αναφερόμενος κάθε φορά στα ονόματα των ανθρώπων που έπεσαν κατά την υπηρέτηση του κοινωνικού συνόλου ή κατά την άσκηση του λειτουργήματός τους.
Η γραφή του κ. Σόμπολου είναι απλή, τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται περιγράφονται με σαφήνεια και λεπτομέρεια, με λόγο ρέοντα, που δεν κουράζει τον αναγνώστη με επαναλήψεις ή άλλες τεχνικές αδυναμίες. Και τα δύο βιβλία παρουσιάζουν ενδιαφέρον εκτός του δημοσιογραφικού. Το ένα προβάλει χαρακτηριστικές εικόνες της παραβατικής συμπεριφοράς στη χώρα μας κατά τη χρονική περίοδο της μετάβασης από τον 20ό στον 21ο αιώνα που θα μπορούσαν, εκτός από τον απλό αναγνώστη να ενδιαφέρουν ενδεχομένως τον κοινωνικό επιστήμονα ή τον εγκληματολόγο, ακόμη και τον κοινωνικό ιστορικό.Το άλλο αναφέρεται σε περιστατικά που ο ενδιαφερόμενος ερευνητής για ν' αποσυνθέσει θα πρέπει ν' αναζητήσει πληροφορίες σε πολλά σημεία, που ωστόσο εδώ του προσφέρονται συγκεντρωμένες. Με τη βεβαιότητα ότι και τα δύο βιβλία θα ταξιδέψουν με ούριο άνεμο στο αναγνωστικό κοινό, όπως ήδη συμβαίνει εάν κρίνουμε από τον αριθμό των εκδόσεων του πρώτου εκ των δύο, από τη θέση αυτή ευχόμαστε στον αγαπητό ρεπόρτερ Πάνο Σόμπολο ν' αξιωθεί να μας παραδώσει και άλλα έργα του τα επόμενα χρόνια».

Γιώργος Κυμπαρίδης

 πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ροδόπης

"Διάβασα τα βιβλία κυριολεκτικά απνευστί, αφού μέσα από τις σελίδες τους ανακάλεσα και προσωπικές μνήμες"

«?Τον Πάνο Σόμπολο φαντάζομαι τον γνωρίζετε όλοι. Πάντοτε παρών στον τόπο του εγκλήματος όσο απομακρυσμένος ή δυσπρόσιτος κι αν είναι αυτός, καταγράφει όπως λέει και ο ίδιος όσα είδε και βίωσε κάνοντας πάντα ρεπορτάζ στον τόπο όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα. Με την χαρακτηριστική εκφορά του λόγου του αλλά κυρίως με το ήθος που αρμόζει στην προσέγγιση εξ αντικειμένου τραγικών γεγονότων. Το ήθος που επιτάσσει σεβασμό στην αλήθεια αλλά και τους τραγικούς πρωταγωνιστές των συμβάντων, θύτες και θύματα. Στο πλαίσιο αυτό κινούνται και τα δύο βιβλία που αποτελούν μέρος του συγγραφικού του έργου, καθώς ο συγγραφέας προβαίνει σε μια πολύτιμη καταγραφή συμβάντων και εγκλημάτων που πράγματι συγκλόνισαν την Ελλάδα. Ομολογώ ότι διάβασα τα βιβλία κυριολεκτικά απνευστί, αφού μέσα από τις σελίδες τους ανακάλεσα και προσωπικές μνήμες που αναπόφευκτα έχουν συνδεθεί με τα τραγικά συμβάντα που πραγματεύεται.
Ο συγγραφέας δεν αρκείται σε απλή καταγραφή των γεγονότων και των αντικειμενικών ευρημάτων. Αυτά αποτελούν τη βάση των περιγραφών του και έτσι πρέπει να είναι, ωστόσο προχωράει πάντοτε με μεγάλη προσοχή και φειδώ και ένα βήμα παραπέρα, παραθέτοντας πολλές φορές και προσωπικές απόψεις και κρίσεις για τα πραγματικά αίτια των γεγονότων, τα κίνητρα της δράσης των πρωταγωνιστών και τις συνέπειες των πράξεών τους. Το τολμά με το δικαίωμα που του δίνει η χρονική απόσταση από τα γεγονότα και η συνακόλουθη συναισθηματική αποφόρτιση και βέβαια η πολυετής και αναμφισβήτητη εμπειρία του. Ωστόσο όπως προείπα, και εδώ  νομίζω έγκειται κυρίως η αξία του συγγραφικού του έργου, ακόμη και οι προσωπικές κρίσεις και απόψεις εκφέρονται με τον σεβασμό, την μετριοπάθεια και βέβαια την σχετική επιχειρηματολογία στο εγκληματικό φαινόμενο και στους τραγικούς ήρωές του. Καμιά φορά ξέρετε, εμείς οι δικηγόροι που καλούμαστε να υπερασπίσουμε τον εκάστοτε κατηγορούμενο, που κατά την θεωρία αποτελεί το ιερό πρόσωπο της ποινικής δίκης, ενοχλούμαστε από την δημοσιογραφική κάλυψη των γεγονότων, η οποία πολλές φορές υπερβαίνει το ρόλο της και βοηθούμενη από τη δύναμη της εικόνας και την αρνητική συναισθηματική φόρτιση της κοινής γνώμης που συνεπάγεται το ειδεχθές έγκλημα, προβαίνει σε κρίσεις και χαρακτηρισμούς που δυσκολεύουν το έργο μας και κυρίως βλάπτουν τα ατομικά δικαιώματα των ανθρώπων που βρίσκονται ενώπιον της δικαιοσύνης. Οι επαγγελματίες που κατά κανόνα εμπλέκονται στο εγκληματικό φαινόμενο, δικαστές, εισαγγελείς, δικηγόροι, αστυνομικοί και βέβαια οι δημοσιογράφοι του αστυνομικού ρεπορτάζ, οφείλουν πρώτα απ' όλα σεβασμό στην αλήθεια των γεγονότων μακριά από συναισθηματικές φορτίσεις και προκαταλήψεις. Αυτές ακριβώς τις αξίες προσωπικά θεωρώ ότι υπηρέτησε ο Πάνος Σόμπολος στον επαγγελματικό του βίο και αυτές ακριβώς τις αξίες νομίζω ότι υπηρετούν και το συγκεκριμένα βιβλία?.