Βασίλης Τουλίκας πρέσβης ειρήνης της χώρας μας «Τα Βαλκάνια είναι ο ζωτικός χώρος δράσης μας και η Ελλάδα είχε και έχει παρουσία»

Είναι εκπαιδευτικός, συγγραφέας, ένας ανήσυχος δραστήριος άνθρωπος, που έχει χρισθεί ως «πρέσβης ειρήνης της Ελλάδας» με δράση και παρουσία στα Βαλκάνια. Ο Βασίλης Τουλίκας καθηγητής στην διεύθυνση δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης συμμετείχε σε αρκετά συνέδρια και ημερίδες με εκπαιδευτικά θέματα, με την σύνταξη και υλοποίηση ευρωπαϊκών προγραμμάτων, ενώ ως ενεργός κι ανήσυχος πολίτης ασχολείται με τα κοινά. Μας  κέντρισε η ιδιότητα του «πρέσβη της ειρήνης» και φυσικά ζητήσαμε να μάθουμε πως προέκυψε.

 «Μεταφέρουμε την εικόνα της χώρας μας σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά κυρίως η  Ελλάδα έχει παρουσία στα Βαλκάνια, στην γειτονιά της θα πει, ενώ μας μιλά με ενθουσιασμό για παγκόσμια συνέδρια που γίνονται σε διαφορετικές χώρες κάθε χρόνο. «Αυτή η τιμή μου δόθηκε το 2005 με πρόταση δύο υπουργών, του υπουργού Πολιτισμού της Γαλλίας και του υπουργού Πολιτισμού της Αλβανίας, ως ο πρώτος Έλληνας πρέσβης Ειρήνης της χώρας μου για όλο τον κόσμο.

Άκρως τιμητική διάκριση. Τι υποχρεώσεις έχετε;

-Έχω ασχοληθεί περισσότερο με την καταγραφή των γεγονότων στα Βαλκάνια και ουσιαστικά ασχολούμαι με τα Βαλκάνια σε επίπεδο πολιτισμού, γιατί πιστεύω ότι πραγματικά η περιοχή των Βαλκανίων συνδέει όλες τις χώρες και όλα τα κράτη σε πολιτιστικό επίπεδο με τα  πολλά κοινά στοιχεία που έχουμε. Ασχολούμενος μ’ αυτό το κομμάτι και προσπαθώντας να μεταφέρω και εγώ τον πολιτισμό της χώρας μου προς αυτές τις χώρες και τα κράτη, αλλά και σε επίπεδο διεθνές και παγκόσμιο, φτάνουμε στο σημείο σε όλα τα συνέδρια τα οποία έχουμε, να συμμετέχει και η χώρα μας ως Ελλάδα πλέον, στο κομμάτι και στις συζητήσεις και στις αποφάσεις που παίρνονται μέσα σ? αυτόν τον οργανισμό».

Ο κ. Τουλίκας υποδέχεται την δημοσιογραφική αποστολή από εκπροσώπους Μέσων της Βόρειας Ελλάδας που φιλοξενεί η αντιπεριφέρεια Πιερίας στην Πέτρα. Το χωριό Πέτρα Ολύμπου  που χτίστηκε στις αρχές του 20 αιώνα πήρε το όνομά του από το μοναστήρι της Πέτρας που υπάρχει μέχρι σήμερα στο Σανατόριο αλλά και από τα στενά της Πέτρας που βρίσκονται κοντά. Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν εργάτες της μονής ενώ αργότερα το χωριό επεκτάθηκε λόγω ερχομού και άλλων κατοίκων από γύρω χωριά (Κοκκινοπλό), αλλά και από νομάδες που μετακινούνταν με τα κοπάδια τους. Ο οικισμός τα πρώτα χρόνια ανήκε στην κοινότητα Βροντούς και τη δεκαετία του 1970 στην κοινότητα Φωτεινών. Σήμερα ανήκει στον ομώνυμο Δήμο της Πέτρας. Πέντε χιλιόμετρα πριν από τον οικισμό βρίσκονται τα ιστορικά στενά της Πέτρας μέσα σε μία εντυπωσιακή ρεματιά του Ολύμπου. Στην ανατολική τους είσοδο, σε ένα εντυπωσιακό απόκρημνο βράχο βρίσκονται υπόλοιπα Βυζαντινού κάστρου, κτισμάτων και λιθόστρωτου δρόμου. Μία τοξωτή γέφυρα και μία εκκλησία είναι τα μοναδικά δείγματα που μαρτυρούν την μακραίωνη ιστορία του παλιού οικισμού της Πέτρας. Το Σανατόριο και η εκκλησιά είναι σημεία αναφοράς της ευρύτερης περιοχής ενώ υπάρχουν πολλές σκέψεις ανάδειξης κι αξιοποίησης που όμως όλες προσκρούουν στην οικονομική κρίση. 

Στο χώρο του παλιού σανατορίου βρίσκεται η ιερά Μονή της Παναγίας του 11ου αιώνα όπου η δημοσιογραφική αποστολή που φιλοξενείται στην Πιερία ξεναγείται και θαυμάζει τις εγκαταστάσεις αλλά και την μαγευτική ηρεμία του τοπίου. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Στην εσωτερική αυλή το μοναστήρι δεσπόζει ενώ στους τοίχους του είναι εντοιχισμένα κομμάτια αρχαϊκών ευρημάτων. 

Η ιερά μονή Πέτρας είχε μια συνεχή ιστορική παρουσία και συμμετείχε ενεργά στους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες, ενώ οι μοναχοί με τις ενέργειές τους απέδειξαν ότι στόχος τους ήταν η απελευθέρωση της περιοχής. Κάτι που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην ιερά μονή είναι η βυζαντινή εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου από το 1114 η οποία καταστράφηκε με τις επιδρομές που γινόταν και στη θέση της χτίστηκε μεταβυζαντινός ναός το 1680 με βάση μια μεγαλογράμματη επιγραφή εγκαινίων ναού, η οποία μεταθέτει πολύ νωρίτερα τη χρονολογία ανέγερσής του, από το 1754 που είχε υποστηριχθεί παλαιότερα. Στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν δυο εικόνες της Παναγίας του 16ου αιώνα, ενώ ιδιαίτερη σημασία έχει η μαρμάρινη εικόνα του Αγίου Δημητρίου, μέσα στο ιερό, η οποία χρονολογείται μεταξύ 1280 – 1325, ενώ από εκεί πέρασε ο Ξέρξης, υπήρχε η επισκοπή η τέταρτη  στην Ελλάδα, ενώ στη συνέχεια λειτούργησε ως θεραπευτήριο και αργότερα ως ψυχιατρικό κέντρο.

Στο  κέντρο του χωριού, επισκεπτόμαστε την εκκλησία του Αγ. Γεωργίου και στη συνέχεια καταλήγουμε στο ταβερνάκι του Γιάννη Μπέζα  «Ο Όλυμπος» για ένα τσιπουράκι και νοστιμότατα μεζεδάκια, κοκορέτσι, τουρσιά και παστά, φασόλια φούρνου, ψητά στη σούβλα. Η περιοχή προσφέρεται γενικά για ήρεμους περιπάτους, ξεκούραση, πεζοπορία και ορειβασία, ενώ ακολουθώντας το δασικό δρόμο, συναντούμε τις μοναδικές φυσικές ομορφιές του Ολύμπου. Κελαρυστά ρυάκια βλάστηση με τεράστια δένδρα, τοπία που παραπέμπουν σε ντοκιμαντέρ που σε καθηλώνουν όταν τα βλέπεις. Η Ελλάδα με τις υπέροχες ομορφιές της όπου κι αν κοιτάξεις!