Ο αποβιώσας είχε δημιουργήσει προσωπική πινακοθήκη συντηρώντας αρχοντικό στην παλιά πόλη της Ξάνθης και ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στο κύκλο των καθηγητών και φοιτητών
Σε ηλικία 69 ετών απεβίωσε στην Ξάνθη ο αν. καθηγητής αρχιτεκτονικής στην πολυτεχνική σχολή της Ξάνθης Γιάννης Ρουκούνης, μια πολυσχιδής προσωπικότητα με αγάπη στην τέχνη, τη μάθηση, την ζωή. Μάλιστα είχε συντηρήσει έργα εντυπωσιακό αρχοντικό την παλιά πόλη που το είχε μετατρέψει σερ πινακοθήκη φιλοξενώντας έργα μεγάλων ζωγράφων κι όχι μόνο.Tην σχετική θλιβερή είδηση κοινοποίησε με mail o καθηγητής πολυτεχνικής Ξάνθης Παναγιώτης Φωκίων Ματσούκης που σημειώνει:
"Είμαστε όλοι συγκλονισμένοι από χθες το απόγευμα με την απροσδόκητη είδηση της προς Κύριον αποδημίας του εκλεκτού συναδέλφου του Τμήματος Πολ. Μηχανικών και υπέροχου ανθρώπου Γιάννη Ρουκούνη λίγους μόνον μήνες μετά την άλλη απροσδόκητη αναχώρηση του αείμνηστου Νίκου Κίτου. Ο αξιαγάπητος και αδελφικός φίλος Γιάννης διακρινόταν για το απαράμιλλο ήθος του, την ευγένεια και τους τρόπους του, την ταπεινότητά του, την ευθυκρισία του, την απόλυτη αφοσίωσή του στην καλή του οικογένειά, την επισταμένη αποφυγή της κατάκρισης και την ανοχή για οποιοδήποτε και για οτιδήποτε, πρόθυμος πάντοτε να προσφέρει και να βοηθήσει έχοντας έναν καλό λόγο και μια καλή δικαιολογία για τις πράξεις των άλλων προτιμώντας να αδικηθεί παρά να αδικήσει.
Βιβλιοφάγος, με πολλές γνώσεις πάνω σε μια ευρύτητα θεμάτων, χαιρόμουνα πάντοτε να τον ακούω να μου διηγείται γεγονότα και καταστάσεις άγνωστες σε μένα. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει και ας προσευχηθούμε ο Κύριός μας να δώσει δύναμη και κουράγιο στη σύζυγό του, εκλεκτή συνάδελφο Μάρω Γιαννοπούλου, και στα δυο άξια και υπέροχα παιδιά του, τη Νατάσα και το Μπάμπη, να αντέξουν τη μεγάλη αυτή δοκιμασία της απώλειας του προσφιλούς συζύγου και πατέρα τους. Όσο για μας τους υπόλοιπους που μένουμε πίσω, αυτές οι συχνές υπομνήσεις της φθαρτότητας και θνητότητας της ανθρώπινης φύσης που βιώνουμε τον τελευταίο καιρό, της μόνης απόλυτης βεβαιότητας του κόσμου, είναι μια χρυσή ευκαιρία να προβληματιστούμε και να αναλογιστούμε, πάλι και πάλι, μήπως κάποιες (ανθρώπινες) στάσεις και αντιλήψεις ζωής που υιοθετήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες και η άκριτη, απερίσκεπτη και αλαζονική απεμπόληση του Θείου και του ιερού από τη ζωή μας, δεν απαλύνουν τις θλίψεις, τον πόνο και τον θάνατο ούτε οδηγούν πουθενά, είναι μάταιες και αδιέξοδες?.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Θρακικής γης που θα τον σκεπάσει.
"Είμαστε όλοι συγκλονισμένοι από χθες το απόγευμα με την απροσδόκητη είδηση της προς Κύριον αποδημίας του εκλεκτού συναδέλφου του Τμήματος Πολ. Μηχανικών και υπέροχου ανθρώπου Γιάννη Ρουκούνη λίγους μόνον μήνες μετά την άλλη απροσδόκητη αναχώρηση του αείμνηστου Νίκου Κίτου. Ο αξιαγάπητος και αδελφικός φίλος Γιάννης διακρινόταν για το απαράμιλλο ήθος του, την ευγένεια και τους τρόπους του, την ταπεινότητά του, την ευθυκρισία του, την απόλυτη αφοσίωσή του στην καλή του οικογένειά, την επισταμένη αποφυγή της κατάκρισης και την ανοχή για οποιοδήποτε και για οτιδήποτε, πρόθυμος πάντοτε να προσφέρει και να βοηθήσει έχοντας έναν καλό λόγο και μια καλή δικαιολογία για τις πράξεις των άλλων προτιμώντας να αδικηθεί παρά να αδικήσει.
Βιβλιοφάγος, με πολλές γνώσεις πάνω σε μια ευρύτητα θεμάτων, χαιρόμουνα πάντοτε να τον ακούω να μου διηγείται γεγονότα και καταστάσεις άγνωστες σε μένα. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει και ας προσευχηθούμε ο Κύριός μας να δώσει δύναμη και κουράγιο στη σύζυγό του, εκλεκτή συνάδελφο Μάρω Γιαννοπούλου, και στα δυο άξια και υπέροχα παιδιά του, τη Νατάσα και το Μπάμπη, να αντέξουν τη μεγάλη αυτή δοκιμασία της απώλειας του προσφιλούς συζύγου και πατέρα τους. Όσο για μας τους υπόλοιπους που μένουμε πίσω, αυτές οι συχνές υπομνήσεις της φθαρτότητας και θνητότητας της ανθρώπινης φύσης που βιώνουμε τον τελευταίο καιρό, της μόνης απόλυτης βεβαιότητας του κόσμου, είναι μια χρυσή ευκαιρία να προβληματιστούμε και να αναλογιστούμε, πάλι και πάλι, μήπως κάποιες (ανθρώπινες) στάσεις και αντιλήψεις ζωής που υιοθετήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες και η άκριτη, απερίσκεπτη και αλαζονική απεμπόληση του Θείου και του ιερού από τη ζωή μας, δεν απαλύνουν τις θλίψεις, τον πόνο και τον θάνατο ούτε οδηγούν πουθενά, είναι μάταιες και αδιέξοδες?.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Θρακικής γης που θα τον σκεπάσει.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
