Η Σουζάνα Αντωνακάκη και ο Δημήτρης Αντωνακάκης είναι οι δύο αρχιτέκτονες που είχαν προσφέρει δωρεάν τη μελέτη, βάση της οποίας κατασκευάστηκε το θέατρο. Βρέθηκαν πρόσφατα στην Κομοτηνή, από την Αθήνα όπου κατοικούν και αντικρίζοντας τη σημερινή εικόνα του, θέλουν να επιστρέψουν ξανά στην πόλη μας για να συμβάλλουν στην αποκατάσταση του κτιρίου με στόχο την υλοποίηση της αρχικής σύλληψής του ως τοπόσημο πολιτισμού δίπλα στο γειτονικό Αρχαιολογικό Μουσείο Ρεπορτάζ Δήμος Μπακιρτζάκης
Η Σουζάνα Αντωνακάκη και ο Δημήτρης Αντωνακάκης είναι οι άνθρωποι πίσω από την κατασκευή του θερινού δημοτικού θεάτρου Κομοτηνής, του πνεύμονα πολιτισμού που κάθε καλοκαίρι φιλοξενεί πλήθος πολιτιστικών και άλλων εκδηλώσεων. Οι δύο αρχιτέκτονες που είχαν προσφέρει δωρεάν τη μελέτη, βάση της οποίας κατασκευάστηκε το θέατρο, βρέθηκαν πρόσφατα στην Κομοτηνή, από την Αθήνα όπου κατοικούν και αντικρίζοντας τη σημερινή εικόνα του, θέλουν να επιστρέψουν ξανά στην πόλη μας για να συμβάλλουν στην αποκατάσταση του κτιρίου με στόχο την υλοποίηση της αρχικής σύλληψής του ως τοπόσημο πολιτισμού δίπλα στο γειτονικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Περαστικοί από την Κομοτηνή στις 14 Μαΐου, οι Σουζάνα Αντωνακάκη και Δημήτρης Αντωνακάκης, προσκεκλημένοι από το Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου, είχαν την ευκαιρία να επισκεφτούν το Αρχαιολογικό Μουσείο, έργο του αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη. Με χαρά και συγκίνηση είδαν κατά την επίσκεψή τους ότι δεν έχει αλλοιωθεί ο χαρακτήρας του έργου ως προς τον αρχικό του σχεδιασμό, τα υλικά και τις αναλογίες. Η πέτρα και το μπετόν, όπως τα διαχειρίζεται ο αρχιτέκτων σε όλα τα έργα του και η στοχαστική και ευαίσθητη επεξεργασία τους παραμένουν ανέπαφα από τις συνήθεις παρεμβάσεις σε έργα γνωστά και μοναδικά, όπως το συγκριμένο μουσείο, έργα, που ξεπερνούν τον τοπικό χαρακτήρα τους και ανήκουν στην οικουμενική πολιτισμική κληρονομία.
Με την ευκαιρία αυτής της πρόσφατης επίσκεψής τους στην Κομοτηνή, οι δύο αρχιτέκτονες, αναγνώρισαν - σε επαφή με το Μουσείο - ένα δικό τους έργο, το οποίο σχεδίασαν στα χρόνια του '90 μετά από πρόταση του τότε καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής και φίλου τους Βασίλη Κυρίτση.
Πρόκειται για το υπαίθριο δημοτικό θέατρο, τα σχέδια του οποίου έχουν ήδη εκτεθεί σε διεθνείς εκθέσεις ανάμεσα σε επιλεγμένα έργα της σύγχρονης ελληνικής αρχιτεκτονικής.
Τότε ο ενθουσιασμός του Βασίλη Κυρίτση, του οποίου το ενδιαφέρον για το κοινό της Κομοτηνής, συνδυασμένο με τη διαπίστωση από εκείνον έλλειψης κάποιου θεατρικού υπαίθριου χώρου στην πόλη, συγκίνησε ιδιαίτερα τους δύο αρχιτέκτονες και τους κινητοποίησε ώστε να τους προτείνουν με τη σειρά τους προσφορά - δώρο στην πόλη, τη μελέτη του κτιρίου χωρίς καμία αμοιβή. Ζήτησαν μόνο να τους ορίσει τον τόπο που θα ήταν δυνατόν να διατεθεί για την κατασκευή του θεάτρου. Όπερ και εγένετο. Έτσι ολοκλήρωσαν τη μελέτη του θεατρικού χώρου συνολικά και έστειλαν τα σχέδια στο Δήμο. Την εφαρμογή των σχεδίων αυτών είχε αναλάβει τότε ο αρχιτέκτονας Κώστας Καλούδης. Έκτοτε όμως, καθώς ο Βασίλης Κυρίτσης είχε απομακρυνθεί από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή, οι δυο αρχιτέκτονες ούτε ποτέ ενημερώθηκαν, όπως θα ήταν αυτονόητο, για την έκβαση υλοποίησης του έργου, ούτε πληροφορήθηκαν σχετικά με τα εγκαίνια και τη λειτουργία του.
Έτσι στην πρόσφατη επίσκεψη στην Κομοτηνή ήταν μεγάλη έκπληξη για τους δύο αρχιτέκτονες όταν είδαν μετά από τόσα χρόνια το έργο τους κατασκευασμένο (αν και ο θεατρικός χώρος ήταν κλειδωμένος και δεν ήταν δυνατή η είσοδος και η επίσκεψη στο εσωτερικό του κτίσματος).
Η επίσκεψη αυτή ήταν η αφορμή για την αποστολή μίας επιστολής των δύο αρχιτεκτόνων στον δήμαρχο Κομοτηνής Γιώργο Πετρίδη, σχετικά με το θερινό ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής στην οποία αναφέρουν, μεταξύ άλλων, "μετά από τόσα χρόνια στο θερινό δημοτικό θέατρο υπάρχουν αλλοιώσεις των εξωτερικών επιφανειών, λόγω φθοράς ή και λόγω τοπικών επεμβάσεων στα αρχικά χρώματα και κάποιες ενδείξεις εγκατάλειψης του ισογείου". Στην επιστολή τους ενημερώνουν τον δήμαρχο για κάποιες προτάσεις τους που προέκυψαν από την επίσκεψή τους στον ζωτικό αυτόν χώρο της πόλης. Ειδικότερα "με δεδομένα ότι, ιδιαίτερα, στην παρούσα φάση της οικονομικής - και όχι μόνο - κρίσης, είναι ύψιστης σημασίας η ανάδειξη των δημόσιων κτιρίων, υπαίθριων χώρων και κτισμάτων που συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη των πόλεων, οι οποίες, όπως η Κομοτηνή, διαθέτουν προϋποθέσεις πολιτισμικού χαρακτήρα, σκεφτήκαμε ότι θα ήταν απαραίτητη για τη συγκεκριμένη περιοχή:
Η συντήρηση αυτού του υπαίθριου δημοτικού θεάτρου με τις απαραίτητες επιδιορθώσεις που έχουν προκύψει από την πολύχρονη λειτουργία του, καθώς και οι πιθανές προτάσεις για βελτιώσεις των χώρων, κλειστών και υπαίθριων, με στόχο την αναβάθμιση του υπάρχοντος κελύφους. Θα ήταν σκόπιμο να γίνουν ταυτόχρονα κάποιες πρόσφατες διαμορφώσεις και αναμορφώσεις του υπαίθριου δημόσιου χώρου, οι οποίες αναφέρεται στο σύνολο των κτισμάτων, φυτεύσεις, παιδικός κήπος, αναψυκτήριο, κλπ. Στην περίπτωση που θα υπάρξουν οι δυνατότητες εφαρμογής των προτάσεων θα επιθυμούσαμε να συμβάλλουμε ουσιαστικά, συνεργαζόμενοι με τους υπεύθυνους φορείς στην πραγματοποίησή τους. Πιστεύουμε ότι με τη δική μας συνεργασία, η αναβάθμιση του κτιρίου θα συμβάλλει στην αποκατάσταση της αρχικής σύλληψής του ως τοπόσημο πολιτισμού δίπλα στο γειτονικό Αρχαιολογικό Μουσείο", καταλήγει η επιστολή.
Η επιστολή εστάλη καταρχήν ηλεκτρονικά στο Δήμο Κομοτηνής και όταν δεν υπήρξε ανταπόκριση, εστάλη και με ταχυδρομείο, οπότε και έλαβε γνώση ο δήμαρχος.
Να σημειωθεί ότι Σουζάνα Αντωνακάκη και ο Δημήτρης Αντωνακάκης στην τελευταία επίσκεψή τους στην Θράκη, αναγορεύτηκαν επίτιμοι διδάκτορες στο ΔΠΘ.
Περαστικοί από την Κομοτηνή στις 14 Μαΐου, οι Σουζάνα Αντωνακάκη και Δημήτρης Αντωνακάκης, προσκεκλημένοι από το Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου, είχαν την ευκαιρία να επισκεφτούν το Αρχαιολογικό Μουσείο, έργο του αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη. Με χαρά και συγκίνηση είδαν κατά την επίσκεψή τους ότι δεν έχει αλλοιωθεί ο χαρακτήρας του έργου ως προς τον αρχικό του σχεδιασμό, τα υλικά και τις αναλογίες. Η πέτρα και το μπετόν, όπως τα διαχειρίζεται ο αρχιτέκτων σε όλα τα έργα του και η στοχαστική και ευαίσθητη επεξεργασία τους παραμένουν ανέπαφα από τις συνήθεις παρεμβάσεις σε έργα γνωστά και μοναδικά, όπως το συγκριμένο μουσείο, έργα, που ξεπερνούν τον τοπικό χαρακτήρα τους και ανήκουν στην οικουμενική πολιτισμική κληρονομία.
Με την ευκαιρία αυτής της πρόσφατης επίσκεψής τους στην Κομοτηνή, οι δύο αρχιτέκτονες, αναγνώρισαν - σε επαφή με το Μουσείο - ένα δικό τους έργο, το οποίο σχεδίασαν στα χρόνια του '90 μετά από πρόταση του τότε καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής και φίλου τους Βασίλη Κυρίτση.
Πρόκειται για το υπαίθριο δημοτικό θέατρο, τα σχέδια του οποίου έχουν ήδη εκτεθεί σε διεθνείς εκθέσεις ανάμεσα σε επιλεγμένα έργα της σύγχρονης ελληνικής αρχιτεκτονικής.
Τότε ο ενθουσιασμός του Βασίλη Κυρίτση, του οποίου το ενδιαφέρον για το κοινό της Κομοτηνής, συνδυασμένο με τη διαπίστωση από εκείνον έλλειψης κάποιου θεατρικού υπαίθριου χώρου στην πόλη, συγκίνησε ιδιαίτερα τους δύο αρχιτέκτονες και τους κινητοποίησε ώστε να τους προτείνουν με τη σειρά τους προσφορά - δώρο στην πόλη, τη μελέτη του κτιρίου χωρίς καμία αμοιβή. Ζήτησαν μόνο να τους ορίσει τον τόπο που θα ήταν δυνατόν να διατεθεί για την κατασκευή του θεάτρου. Όπερ και εγένετο. Έτσι ολοκλήρωσαν τη μελέτη του θεατρικού χώρου συνολικά και έστειλαν τα σχέδια στο Δήμο. Την εφαρμογή των σχεδίων αυτών είχε αναλάβει τότε ο αρχιτέκτονας Κώστας Καλούδης. Έκτοτε όμως, καθώς ο Βασίλης Κυρίτσης είχε απομακρυνθεί από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή, οι δυο αρχιτέκτονες ούτε ποτέ ενημερώθηκαν, όπως θα ήταν αυτονόητο, για την έκβαση υλοποίησης του έργου, ούτε πληροφορήθηκαν σχετικά με τα εγκαίνια και τη λειτουργία του.
Έτσι στην πρόσφατη επίσκεψη στην Κομοτηνή ήταν μεγάλη έκπληξη για τους δύο αρχιτέκτονες όταν είδαν μετά από τόσα χρόνια το έργο τους κατασκευασμένο (αν και ο θεατρικός χώρος ήταν κλειδωμένος και δεν ήταν δυνατή η είσοδος και η επίσκεψη στο εσωτερικό του κτίσματος).
Η επίσκεψη αυτή ήταν η αφορμή για την αποστολή μίας επιστολής των δύο αρχιτεκτόνων στον δήμαρχο Κομοτηνής Γιώργο Πετρίδη, σχετικά με το θερινό ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής στην οποία αναφέρουν, μεταξύ άλλων, "μετά από τόσα χρόνια στο θερινό δημοτικό θέατρο υπάρχουν αλλοιώσεις των εξωτερικών επιφανειών, λόγω φθοράς ή και λόγω τοπικών επεμβάσεων στα αρχικά χρώματα και κάποιες ενδείξεις εγκατάλειψης του ισογείου". Στην επιστολή τους ενημερώνουν τον δήμαρχο για κάποιες προτάσεις τους που προέκυψαν από την επίσκεψή τους στον ζωτικό αυτόν χώρο της πόλης. Ειδικότερα "με δεδομένα ότι, ιδιαίτερα, στην παρούσα φάση της οικονομικής - και όχι μόνο - κρίσης, είναι ύψιστης σημασίας η ανάδειξη των δημόσιων κτιρίων, υπαίθριων χώρων και κτισμάτων που συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη των πόλεων, οι οποίες, όπως η Κομοτηνή, διαθέτουν προϋποθέσεις πολιτισμικού χαρακτήρα, σκεφτήκαμε ότι θα ήταν απαραίτητη για τη συγκεκριμένη περιοχή:
Η συντήρηση αυτού του υπαίθριου δημοτικού θεάτρου με τις απαραίτητες επιδιορθώσεις που έχουν προκύψει από την πολύχρονη λειτουργία του, καθώς και οι πιθανές προτάσεις για βελτιώσεις των χώρων, κλειστών και υπαίθριων, με στόχο την αναβάθμιση του υπάρχοντος κελύφους. Θα ήταν σκόπιμο να γίνουν ταυτόχρονα κάποιες πρόσφατες διαμορφώσεις και αναμορφώσεις του υπαίθριου δημόσιου χώρου, οι οποίες αναφέρεται στο σύνολο των κτισμάτων, φυτεύσεις, παιδικός κήπος, αναψυκτήριο, κλπ. Στην περίπτωση που θα υπάρξουν οι δυνατότητες εφαρμογής των προτάσεων θα επιθυμούσαμε να συμβάλλουμε ουσιαστικά, συνεργαζόμενοι με τους υπεύθυνους φορείς στην πραγματοποίησή τους. Πιστεύουμε ότι με τη δική μας συνεργασία, η αναβάθμιση του κτιρίου θα συμβάλλει στην αποκατάσταση της αρχικής σύλληψής του ως τοπόσημο πολιτισμού δίπλα στο γειτονικό Αρχαιολογικό Μουσείο", καταλήγει η επιστολή.
Η επιστολή εστάλη καταρχήν ηλεκτρονικά στο Δήμο Κομοτηνής και όταν δεν υπήρξε ανταπόκριση, εστάλη και με ταχυδρομείο, οπότε και έλαβε γνώση ο δήμαρχος.
Να σημειωθεί ότι Σουζάνα Αντωνακάκη και ο Δημήτρης Αντωνακάκης στην τελευταία επίσκεψή τους στην Θράκη, αναγορεύτηκαν επίτιμοι διδάκτορες στο ΔΠΘ.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
