Στην πλατεία Θρυλορίου τα παιδιά με την καθοδήγηση των μεγάλων έπαιξαν το παιχνίδι "τιμασερί", που έχει να παιχτεί 40 χρόνια, αλλά και τη παπουτσί, το κρυφόν, το τόπιν, τζαμί, και κρυφτό Η αναβίωση των παραδοσιακών παιχνιδιών είναι μία ακόμα προσπάθεια να καταγραφούν αυτά τα παιχνίδια, πριν χαθούν από τις μνήμες των παλαιότερων οριστικά Ρεπορτάζ Δήμητρα Συμεωνίδου
Η πλατεία Θρυλορίου γέμισε φωνές παιδικές, αλλά και ενηλίκων, που θυμήθηκαν τα δικά τους παιχνίδια. Οι άνθρωποι του οικισμού θυμήθηκαν και ξαναζωντάνεψαν τα παιχνίδια των παιδικών τους χρόνων. Θυμήθηκαν όταν τα αγόρια έπαιζαν το «τιβόλ?» ή «γιασίρ?» ή «άψιμον» (σκλαβάκια), το «σπαντόπολον» ή «σαπάντασιν» (σφεντόνα τύπου Δαβίδ), τα «τάπαντζας» (ψευτοπίστολα) και το «αρόλ ρέτσκα» (κορόνα-γράμματα). Κι όταν ήταν μικτές παρέες, εξαιρετικά δημοφιλή ήταν η «τσάλτικα» (τσιλίκι), τα «λακκούσκας» (λακκάκια με τόπι), το «καρνακότζ?» (κουτσό), η «κρυφτερίτσα» (κρυφτό), τα «χιονοκούστα» (χιονοπόλεμος) και η «χαζ?νά» (θησαυρός).
Στην πλατεία Θρυλορίου οι μεγαλύτεροι έδωσαν μαθήματα παιχνιδιού στους μικρότερους και τους παρουσίασαν παιχνίδια μιας άλλης εποχής, χωρίς ηλεκτρονικούς υπολογιστές και κινητά τηλέφωνα. Και οι μικροί κάτοικοι του χωριού έδειξαν να το διασκεδάζουν με την ψυχή τους. Παράλληλα με την αναβίωση των παραδοσιακών παιχνιδιών, το απόγευμα της Δευτέρας 11 Ιουλίου, υπήρχε και έκθεση χειροποίητων παλιών παιχνιδιών, όπως λίντζα, τόπιν, κούκλας, γκάζας και τσάλτικα. "Τα παιδιά τότε δεν είχαν τα παιχνίδια ή τα ποδήλατα που έχουν σήμερα, ούτε και αυτοκινητάκια και τα έφτιαχναν μόνοι τους", μας λέει η Χρύσα Μαυρίδου, πρόεδρος του συλλόγου Ποντίων Θρυλορίου "Η Κερασούντα και το Γαρς", δείχνοντάς μας την έκθεση χειροποίητων παλιών παιχνιδιών, στο Πολιτιστικό Κέντρο του χωριού.
Στην πλατεία Θρυλορίου τα παιδιά με την καθοδήγηση των μεγάλων έπαιξαν το παιχνίδι "τιμασερί", που έχει να παιχτεί 40 χρόνια, αλλά και τη παπουτσί, το κρυφόν, το τόπιν, τζαμί, και κρυφτό. Παράλληλα η Χρύσα Μαυρίδου μας περιγράφει το παιχνίδι "τσάλτικα". Είναι το τσιλίκι. Οι παίκτες χωρίζονται σε δύο ομάδες. Ο επικεφαλής της μιας ομάδας βρίσκει μια μεγάλη πέτρα και πάνω της στηρίζει πλαγιαστά την "τσάλτικαν", ένα ξύλο 15-20 εκ. μακρύ και πάχος όσο ο αντίχειρας ή και λίγο παραπάνω. Αν δεν βρει πέτρα ανοίγει μια μικρή λακκούβα και πάνω σε αυτή τοποθετεί την "τσάλτικαν" οριζόντια. Η δεύτερη ομάδα απομακρύνετε από την πρώτη 15-20 μέτρα. Ο αρχηγός της πρώτης ομάδας αρχίζει πρώτος. Με ένα ραβδί 50?80 εκ. πετάει την "τσάλτικαν" όσο πιο μακριά μπορεί προς την αντίθετη ομάδα. Αυτή πιάνει την "τσάλτικαν" και την ξαναπετά με σκοπό να πετύχει το σημάδι (την πέτρα ή την λακκούβα όπου στηριζόταν η "τσάλτικαν"). Αν τα καταφέρει την θέση του αρχηγού την παίρνει ο δεύτερος παίκτης της ομάδας κ.ο.κ. Αν όχι το παιχνίδι συνεχίζεται ως έχειν. Ο φύλακας του σημαδιού μετά το πρώτο χτύπημα βάζει το ραβδί ανάμεσα στα γόνατά του. Όταν η αντίπαλη ομάδα προσπαθεί να χτυπήσει το σημάδι τότε αυτός βγάζει το ραβδί από τα γόνατά του και προσπαθεί να αποκρούσει το χτύπημα, αυτό λέγεται "γαλά".
Οι παλαιότεροι θυμούνται ότι τα ποντιόπουλα μεγαλώνοντας, έδειχναν προτίμηση στα πνευματικά παιχνίδια που εξασκούσαν τη μνήμη και τη γλώσσα. Τα πλέον διαδεδομένα ήταν τα αινίγματα, οι γλωσσοδέτες, τα πνευματικά προβλήματα και το «τράδ?» (τρίλιζα).
"Αυτή η ημέρα των παιχνιδιών έχει καθιερωθεί χρόνια πριν και δεν την έχουμε βγάλει καθόλου, γιατί είναι μία ευκαιρία να παίξουμε με τα παιδιά μας, να τους δείξουμε ότι είναι ευεργετικό το παιχνίδι. Εμείς ξέραμε να παίζουμε και να το ευχαριστιόμαστε. Είναι μία ευκαιρία τα παιδιά να φύγουν από το ίντερνετ και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, γιατί εδώ είναι τα παιχνίδια της ψυχής μας".
Η αναβίωση των παραδοσιακών παιχνιδιών στο Θρυλόριο είναι μία ακόμα προσπάθεια να καταγράφουν αυτά τα παιχνίδια, πριν χαθούν από τις μνήμες των παλαιότερων οριστικά.
Στην πλατεία Θρυλορίου οι μεγαλύτεροι έδωσαν μαθήματα παιχνιδιού στους μικρότερους και τους παρουσίασαν παιχνίδια μιας άλλης εποχής, χωρίς ηλεκτρονικούς υπολογιστές και κινητά τηλέφωνα. Και οι μικροί κάτοικοι του χωριού έδειξαν να το διασκεδάζουν με την ψυχή τους. Παράλληλα με την αναβίωση των παραδοσιακών παιχνιδιών, το απόγευμα της Δευτέρας 11 Ιουλίου, υπήρχε και έκθεση χειροποίητων παλιών παιχνιδιών, όπως λίντζα, τόπιν, κούκλας, γκάζας και τσάλτικα. "Τα παιδιά τότε δεν είχαν τα παιχνίδια ή τα ποδήλατα που έχουν σήμερα, ούτε και αυτοκινητάκια και τα έφτιαχναν μόνοι τους", μας λέει η Χρύσα Μαυρίδου, πρόεδρος του συλλόγου Ποντίων Θρυλορίου "Η Κερασούντα και το Γαρς", δείχνοντάς μας την έκθεση χειροποίητων παλιών παιχνιδιών, στο Πολιτιστικό Κέντρο του χωριού.
Στην πλατεία Θρυλορίου τα παιδιά με την καθοδήγηση των μεγάλων έπαιξαν το παιχνίδι "τιμασερί", που έχει να παιχτεί 40 χρόνια, αλλά και τη παπουτσί, το κρυφόν, το τόπιν, τζαμί, και κρυφτό. Παράλληλα η Χρύσα Μαυρίδου μας περιγράφει το παιχνίδι "τσάλτικα". Είναι το τσιλίκι. Οι παίκτες χωρίζονται σε δύο ομάδες. Ο επικεφαλής της μιας ομάδας βρίσκει μια μεγάλη πέτρα και πάνω της στηρίζει πλαγιαστά την "τσάλτικαν", ένα ξύλο 15-20 εκ. μακρύ και πάχος όσο ο αντίχειρας ή και λίγο παραπάνω. Αν δεν βρει πέτρα ανοίγει μια μικρή λακκούβα και πάνω σε αυτή τοποθετεί την "τσάλτικαν" οριζόντια. Η δεύτερη ομάδα απομακρύνετε από την πρώτη 15-20 μέτρα. Ο αρχηγός της πρώτης ομάδας αρχίζει πρώτος. Με ένα ραβδί 50?80 εκ. πετάει την "τσάλτικαν" όσο πιο μακριά μπορεί προς την αντίθετη ομάδα. Αυτή πιάνει την "τσάλτικαν" και την ξαναπετά με σκοπό να πετύχει το σημάδι (την πέτρα ή την λακκούβα όπου στηριζόταν η "τσάλτικαν"). Αν τα καταφέρει την θέση του αρχηγού την παίρνει ο δεύτερος παίκτης της ομάδας κ.ο.κ. Αν όχι το παιχνίδι συνεχίζεται ως έχειν. Ο φύλακας του σημαδιού μετά το πρώτο χτύπημα βάζει το ραβδί ανάμεσα στα γόνατά του. Όταν η αντίπαλη ομάδα προσπαθεί να χτυπήσει το σημάδι τότε αυτός βγάζει το ραβδί από τα γόνατά του και προσπαθεί να αποκρούσει το χτύπημα, αυτό λέγεται "γαλά".
Οι παλαιότεροι θυμούνται ότι τα ποντιόπουλα μεγαλώνοντας, έδειχναν προτίμηση στα πνευματικά παιχνίδια που εξασκούσαν τη μνήμη και τη γλώσσα. Τα πλέον διαδεδομένα ήταν τα αινίγματα, οι γλωσσοδέτες, τα πνευματικά προβλήματα και το «τράδ?» (τρίλιζα).
"Αυτή η ημέρα των παιχνιδιών έχει καθιερωθεί χρόνια πριν και δεν την έχουμε βγάλει καθόλου, γιατί είναι μία ευκαιρία να παίξουμε με τα παιδιά μας, να τους δείξουμε ότι είναι ευεργετικό το παιχνίδι. Εμείς ξέραμε να παίζουμε και να το ευχαριστιόμαστε. Είναι μία ευκαιρία τα παιδιά να φύγουν από το ίντερνετ και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, γιατί εδώ είναι τα παιχνίδια της ψυχής μας".
Η αναβίωση των παραδοσιακών παιχνιδιών στο Θρυλόριο είναι μία ακόμα προσπάθεια να καταγράφουν αυτά τα παιχνίδια, πριν χαθούν από τις μνήμες των παλαιότερων οριστικά.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
