Μοιράστηκε με τους μικρούς της φίλους τις περιπέτειες της Μαργαρίτας σε βιβλιοπαρουσίαση που έγινε στον χώρο του βιβλιοπωλείου Δημοκρίτειου Μέσα από την παιδική λογοτεχνία, η Λίνα Μουσιώνη καταφέρνει να παραμείνει παιδί! ΡΕΠΟΡΤΑΖ Δήμητρα Συμεωνίδου
Τα παιδιά, τα μουσεία και τα βιβλία. Κατάφερε όλα να τα συνδυάσει σε ένα βιβλίο και μοιράστηκε με τους μικρούς της φίλους τις περιπέτειες της Μαργαρίτας. Η παρουσίαση βιβλίου της Λίνας Μουσιώνη, «Το μουσείο των Υποσχέσεων», έγινε από την ίδια την συγγραφέα το πρωί του Σαββάτου 27 Μαΐου στον ειδικό διαμορφωμένο χώρο του βιβλιοπωλείου Δημοκρίτειου. Μικρά παιδιά, αγόρια και κορίτσια, μαζί με τους γονείς τους, συγκεντρώθηκαν στον χώρο εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου, για να απολαύσουν την παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου της κ. Μουσιώνη "Το μουσείο των υποσχέσεων".
Η συγγραφέας έχει σπουδάσει αρχαιολογία, έχει διδακτορικό στη λαογραφία κι έχει εργαστεί είκοσι χρόνια σε περιβάλλον μουσείων ως υπεύθυνη των εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Αυτή η ιστορία, σύμφωνα με την ίδια "περιέχει την αγάπη και τις γνώσεις μου. Ωστόσο αυτή τη φορά προσπάθησα να δω τον κόσμο των μουσείων μέσα από τα μάτια των παιδιών! Με τη δικιά τους φρεσκάδα, το δικό τους χιούμορ και με την ?άρνησή τους που γίνεται κατάφαση σταδιακά".
Είναι πιο δύσκολο ένα βιβλίο που απευθύνεται σε παιδιά, ρωτήσαμε την συγγραφέα, για να μας απαντήσει ως εξής: "δεν υπάρχει κάτι πιο εύκολο και πιο δύσκολο. Ο κάθε συγγραφέας λέει μία αλήθεια, είτε σε μικρούς, είτε σε μεγάλους, κι αυτό το διαχειρίζεται με τον τρόπο γραφής του και γενικά με τη λογοτεχνία. Τα παιδιά είναι δύσκολοι και απαιτητικοί αναγνώστες, είναι δύσκολο να τους κρυφτείς, γι? αυτό και η πρόθεσή μου είναι πάντοτε να γράφω μία δική μου αλήθεια, η οποία στα χέρια των παιδιών θα τα βοηθήσει να βρουν και τις δικές τους αλήθειες. Πιστεύω στην «ανοιχτή» λογοτεχνία, στο ότι δηλαδή τα βιβλία «συνεχίζονται» από τους αναγνώστες. Οπότε αυτό που με ενδιαφέρει είναι τα παιδιά να «ακουμπήσουν» κάτι, κι αυτό που θα αγαπήσουν να το έχουν πάντα συντροφιά".
Στα παιδιά αρέσουν τα παραμύθια και το συμβολικό στοιχείο, όμως, όπως λέει η κ. Μουσιώνη "μέσα από αυτό τον συμβολισμό περνάμε την αλήθεια της ζωής, η οποία είναι ένας αγώνας διαρκής, που έχει το καλό και το κακό, το ηθικό και το ανήθικο. Όμως πρέπει να αγωνιζόμαστε και να πιστεύουμε ότι το καλό και το ηθικό στο τέλος πάντα νικούν. Αυτή είναι μία αξία που δίνουμε στα παιδιά με το παραμύθι και τις ιστορίες, ένα «καθρέπτη» για τη ζωή. Άλλοτε ταυτίζονται, άλλοτε πάλι όχι, αλλά μέσα από τις ιστορίες φτιάχνουν το δικό τους κόσμο και πως φαντάζονται τον εαυτό τους μέσα σε αυτό". Η συγγραφέας προσπαθεί μέσα από τα βιβλία της "να δώσω το δικό μου δίδαγμα, αλλά με ενδιαφέρει να πω κάποια πράγματα που με απασχολούν. Από εκεί και πέρα νομίζω πως η λογοτεχνία είναι «ανοιχτή» και τα παιδιά μπορούν να εισπράξουν τα μηνύματα και να τα επεξεργαστούν με το δικό τους τρόπο. Τα παιδιά πάνε παρακάτω την ιστορία και φτιάχνουν το δικό τους ήρωα με αφορμή το δικό μου. Δεν πιστεύω στο διδακτικό, νομίζω ότι θα κάνει κακό και όχι καλό. Και μάλιστα, επειδή τον τελευταίο καιρό γράφονται αρκετά βιβλία με σκοπό ένα συγκεκριμένο μήνυμα, νομίζω ότι αυτό «πνίγει» όλη τη φαντασία των παιδιών. Ας αφήσουμε τα παιδιά να βγάλουν τα συμπεράσματά τους! Θεωρώ πως ένα καλό βιβλίο πρέπει να θέτει ερωτήματα κι όχι να δίνει απαντήσεις. Αυτή είναι η δική μου στάση απέναντι στη λογοτεχνία και ιδιαίτερα την παιδική λογοτεχνία".
Μέσα από την παιδική λογοτεχνία, η Λίνα Μουσιώνη καταφέρνει να παραμείνει παιδί! "Χρόνια ολόκληρα δούλεψα και συνεχίζω να δουλεύω με παιδιά. Δεν μπορώ να είμαι μακριά τους. Είναι κάτι πολύ σημαντικό για μένα και το πώς βαδίζω στη ζωή μου. Τα παιδιά μου δίνουν φοβερή ενέργεια, αισιοδοξία και τη «φρεσκάδα» της ζωής. Νομίζω πως είμαι «πλασμένη», για να δουλεύω μαζί με τα παιδιά, είτε με το επιστημονικό κομμάτι είτε με το συγγραφικό έργο".
Την Κομοτηνή την επισκέφτηκε για τρίτη φορά παρουσιάζοντας το πρωί του Σαββάτου το βιβλίο της στο Δημοκρίτειο. Το απόγευμα της ίδιας μέρας με αφορμή το βιβλίο της Λίνας Μουσιώνη, η Δημοτική Κοινωφελής Επιχείρηση Πολιτισμού, Παιδείας και Αθλητισμού, διοργάνωσε ένα εργαστήρι συναισθηματικής προσέγγισης των έργων που φιλοξενούνται στην Παπαδριέλλειο Πινακοθήκη Κομοτηνής.
Η συγγραφέας έχει σπουδάσει αρχαιολογία, έχει διδακτορικό στη λαογραφία κι έχει εργαστεί είκοσι χρόνια σε περιβάλλον μουσείων ως υπεύθυνη των εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Αυτή η ιστορία, σύμφωνα με την ίδια "περιέχει την αγάπη και τις γνώσεις μου. Ωστόσο αυτή τη φορά προσπάθησα να δω τον κόσμο των μουσείων μέσα από τα μάτια των παιδιών! Με τη δικιά τους φρεσκάδα, το δικό τους χιούμορ και με την ?άρνησή τους που γίνεται κατάφαση σταδιακά".
Είναι πιο δύσκολο ένα βιβλίο που απευθύνεται σε παιδιά, ρωτήσαμε την συγγραφέα, για να μας απαντήσει ως εξής: "δεν υπάρχει κάτι πιο εύκολο και πιο δύσκολο. Ο κάθε συγγραφέας λέει μία αλήθεια, είτε σε μικρούς, είτε σε μεγάλους, κι αυτό το διαχειρίζεται με τον τρόπο γραφής του και γενικά με τη λογοτεχνία. Τα παιδιά είναι δύσκολοι και απαιτητικοί αναγνώστες, είναι δύσκολο να τους κρυφτείς, γι? αυτό και η πρόθεσή μου είναι πάντοτε να γράφω μία δική μου αλήθεια, η οποία στα χέρια των παιδιών θα τα βοηθήσει να βρουν και τις δικές τους αλήθειες. Πιστεύω στην «ανοιχτή» λογοτεχνία, στο ότι δηλαδή τα βιβλία «συνεχίζονται» από τους αναγνώστες. Οπότε αυτό που με ενδιαφέρει είναι τα παιδιά να «ακουμπήσουν» κάτι, κι αυτό που θα αγαπήσουν να το έχουν πάντα συντροφιά".
Στα παιδιά αρέσουν τα παραμύθια και το συμβολικό στοιχείο, όμως, όπως λέει η κ. Μουσιώνη "μέσα από αυτό τον συμβολισμό περνάμε την αλήθεια της ζωής, η οποία είναι ένας αγώνας διαρκής, που έχει το καλό και το κακό, το ηθικό και το ανήθικο. Όμως πρέπει να αγωνιζόμαστε και να πιστεύουμε ότι το καλό και το ηθικό στο τέλος πάντα νικούν. Αυτή είναι μία αξία που δίνουμε στα παιδιά με το παραμύθι και τις ιστορίες, ένα «καθρέπτη» για τη ζωή. Άλλοτε ταυτίζονται, άλλοτε πάλι όχι, αλλά μέσα από τις ιστορίες φτιάχνουν το δικό τους κόσμο και πως φαντάζονται τον εαυτό τους μέσα σε αυτό". Η συγγραφέας προσπαθεί μέσα από τα βιβλία της "να δώσω το δικό μου δίδαγμα, αλλά με ενδιαφέρει να πω κάποια πράγματα που με απασχολούν. Από εκεί και πέρα νομίζω πως η λογοτεχνία είναι «ανοιχτή» και τα παιδιά μπορούν να εισπράξουν τα μηνύματα και να τα επεξεργαστούν με το δικό τους τρόπο. Τα παιδιά πάνε παρακάτω την ιστορία και φτιάχνουν το δικό τους ήρωα με αφορμή το δικό μου. Δεν πιστεύω στο διδακτικό, νομίζω ότι θα κάνει κακό και όχι καλό. Και μάλιστα, επειδή τον τελευταίο καιρό γράφονται αρκετά βιβλία με σκοπό ένα συγκεκριμένο μήνυμα, νομίζω ότι αυτό «πνίγει» όλη τη φαντασία των παιδιών. Ας αφήσουμε τα παιδιά να βγάλουν τα συμπεράσματά τους! Θεωρώ πως ένα καλό βιβλίο πρέπει να θέτει ερωτήματα κι όχι να δίνει απαντήσεις. Αυτή είναι η δική μου στάση απέναντι στη λογοτεχνία και ιδιαίτερα την παιδική λογοτεχνία".
Μέσα από την παιδική λογοτεχνία, η Λίνα Μουσιώνη καταφέρνει να παραμείνει παιδί! "Χρόνια ολόκληρα δούλεψα και συνεχίζω να δουλεύω με παιδιά. Δεν μπορώ να είμαι μακριά τους. Είναι κάτι πολύ σημαντικό για μένα και το πώς βαδίζω στη ζωή μου. Τα παιδιά μου δίνουν φοβερή ενέργεια, αισιοδοξία και τη «φρεσκάδα» της ζωής. Νομίζω πως είμαι «πλασμένη», για να δουλεύω μαζί με τα παιδιά, είτε με το επιστημονικό κομμάτι είτε με το συγγραφικό έργο".
Την Κομοτηνή την επισκέφτηκε για τρίτη φορά παρουσιάζοντας το πρωί του Σαββάτου το βιβλίο της στο Δημοκρίτειο. Το απόγευμα της ίδιας μέρας με αφορμή το βιβλίο της Λίνας Μουσιώνη, η Δημοτική Κοινωφελής Επιχείρηση Πολιτισμού, Παιδείας και Αθλητισμού, διοργάνωσε ένα εργαστήρι συναισθηματικής προσέγγισης των έργων που φιλοξενούνται στην Παπαδριέλλειο Πινακοθήκη Κομοτηνής.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News