Τα αξέχαστα μαθητικά χρόνια με τις μπλε ποδιές και τα άσπρα γιακαδάκια

Για την σημερνή γενιά η εικόνα που είδαμε στο Μουσείο Παιδείας Κομοτηνής χθες το μεσημέρι, μπορεί να μην λέει πολλά για άλλους όμως που μεγάλωσαν φορώντας τις μπλε ποδιές με τα άσπρα γιακαδάκια και τις λευκές κορδέλες στα μαζεμένα μαλλιά, αποτελεί αναφορά σε μια ολόκληρη εποχή! 

Τότε που η αυστηρότητα στο σχολείο, οι περιορισμοί στην κυκλοφορία των μαθητών, το πηλίκιο στα αγόρια και το ξυρισμένο κεφάλι ήταν δείγμα της μαθητιώσας νεολαίας που ελεγχόταν στα πάντα. 

Οι καθηγητές και δάσκαλοι είχαν υπερεξουσίες και παράλληλα με την γνώση επέβαλλαν κι όσα απαιτούσε ένα σύστημα, όσον αφορά τον κώδικα της αμφίεσης και της συμπεριφοράς, δίνοντας βαρύτητα στην γνώση κι όχι στην κοινωνικοποίηση ή την ανάπτυξη της προσωπικότητας μέσα από άλλους διαύλους.

 Το σχολείο τότε, αυστηρό, απόλυτο, ισοπεδωτικό, αλλά και συνάμα κιβωτός γνώσης ήταν μέσα στο σύστημα που επέβαλε την απόλυτη πειθαρχία, το χάσμα επικοινωνίας δασκάλου μαθητή, υπηρετούσε τα στερεότυπα της εποχής, που ήταν μέσα στην Χούντα, ή  στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης μέχρι να υιοθετηθούν τελικά άλλοι όροι κι δομές λειτουργίας που δείχνουν ότι από το ένα άκρο φτάσαμε στο απόλυτο αντίθετο στην εποχή μας. Κι εδώ το σύστημα «μπάζει νερά», αφού το διδασκαλικό κατεστημένο οχυρωμένο στα συνδικαλιστικές υποχρεώσεις αποδίδει με γνώμονα τις περισσότερες φορές την επαγγελματική του υποχρέωση χωρίς να καταθέτει ψυχή ή να έχει την ενσυναίσθηση ότι γαλουχεί ψυχές παιδιών της αυριανής κοινωνίας…

Κι όμως τα παιδιά του 10ου δημοτικού σχολείου Ξάνθης που ήταν χθες στην πόλη μας απόλαυσαν αυτό το ταξίδι στο χθες, μέσα στο Μουσείο Παιδείας, γιατί  μπήκαν σε ρόλους, ανέλαβαν δράσεις, ζωγράφισαν και μετείχαν σε εκπαιδευτικό διαδραστικό πρόγραμμα που τα έκανε συμμέτοχους στην όλη προσπάθεια.