Στο βωμό της βιομηχανίας του θεάματος ο Ρότζερ Γουότερς

«Αντίο μπλε ουρανέ» έγραφε η οθόνη που γέμισε από αεροπλάνα που έριχναν βόμβες. Βόμβες που είχαν το σχήμα σταυρών, της ερυθράς ημισελήνου, των εβραίων,  το σήμα της Schell, της Mercedes ή των Mc Donalds. Εκεί τεράστια και η προκλητική φράση «Να γαμ… η κυβέρνηση», στα ελληνικά κι αγγλικά που έγινε δεκτή με χειροκροτήματα. Το στάδιο Ειρήνης και Φιλίας όπου βρέθηκε ο «Χ» μετά από μια τεράστια περιπλάνηση, ήταν γεμάτο κατά το ήμισυ λόγω του «αλμυρού» εισιτηρίου και γιατί η συναυλία διοργανώθηκε εργάσιμη μέρα. Παρόλα αυτά  είχε τουλάχιστον 40.000 κόσμο από όλες τις γενιές και τις ηλικίες. Ήταν οι φανατικοί του συγκροτήματος τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Η συναυλία του Ρότζερ Γουότερς του θρυλικού μπασίστα των Pink Floyd στην Αθήνα,  αν και επαναλαμβανόμενη ήταν μια μαγεία. Ένα υπερθέαμα που συνδύαζε κινηματογράφο, θέατρο, καρτούν, ζωγραφική, γκράφιτι, κινούμενα σχέδια, βιντε-προβολές κολάζ, με αναφορές στο χθες και το σήμερα μιας ζοφερής επικαιρότητας.  

Απέδωσε μουσικά  όλο το άλμπουμ του συγκροτήματος με τέλειο ήχο που ακουγόταν στο χώρο του Ολυμπιακού σταδίου όπου κατέφθαναν λεωφορεία από όλη την Ελλάδα, φανατικοί φίλοι του συγκροτήματος και του μοναδικού συνεχιστή του σε μια προσωπική πορεία, τον Ροτζερ Γουότερς. Ο ίδιος μιλώντας ελληνικά στην έναρξη ευχαρίστησε το κοινό για την παρουσία του και  χάρισε τα τραγούδια με κοινωνικές και πολιτικές αναφορές στον κόσμος ενώ κάποια στιγμή ντυμένος μιλιταριστικά άρχισε να πυροβολεί λέγοντας με ειρωνεία:  «Υπάρχουν παρανοϊκοί στο στάδιο αυτό; Αυτό είναι για σας». Ο κόσμος ζούσε μέσα από ραγδαίες εναλλασσόμενες εικόνες την αλλαγή του τοίχου, ενώ στο χώρο πετούσαν αεροπλάνα, ιπτάμενα γιγάντια ζώα, τεράστια καρτούν με το δικό τους συμβολισμό κάθε φορά κόβοντας την ανάσα. Έντονη ήταν η αναφορά σε θύματα πολέμων, εικόνες ανθρώπων που έχασαν την ζωή τους σε τραγικές συνθήκες (ένας από αυτούς και ο πατέρας του Γουότερς που σκοτώθηκε το 1944 στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο) αλλά και εικόνες παιδιών που συναντούσαν τους πατεράδες τους ενώ επέστρεφαν από τον πόλεμο. Το σόου του Γουότερς, ο οποίος δεν έκρυψε ποτέ τους πολιτικούς του προβληματισμούς, ξεκίνησε με τη φωνή του Κερκ Ντάγκλας να φωνάζει «I am Spartacus» («Είμαι ο Σπάρτακος») από την ομώνυμη ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, ενώ στο τοίχο του σκηνικού ήταν γραμμένη η λέξη Capitalism με τη γραμματοσειρά της Coca Cola. Όταν ο Γουότερς τραγούδησε το διάσημο «Another brick in the wall», εμφανίστηκε και μια παιδική χορωδία που φορούσε μπλούζες με το σύνθημα «Ο φόβος χτίζει τείχη»?

Η φετινή εμφάνιση ήταν η απόλυτη επιστράτευση της μουσικής βιομηχανίας όσον αφορά τον ήχο  και της τεχνολογίας αφού εργάστηκαν πυρετωδώς εκατοντάδες τεχνικοί για να βγει το όλο υπερθέαμα. Ο ήχος ήταν τετραφωνικός το θέαμα ξεπερνούσε κάθε τι που έχει σχέση με το 3D και είναι αδύνατον να περιγραφούν με λόγια οι αντιδράσεις του κοινού  όταν ο Γουότερς έλεγε τους θρυλικούς στίχους «We don't need no education»?

Ο «Χ», είχε την  χαρά και την πολυτέλεια να παρακολουθήσει τη συναυλία από πολύ κοντά και από προνομιακή θέση βιώνοντας την αμεσότητα των όσων εξελίσσονταν αλλά και βλέποντας τον επαγγελματισμό του καλλιτέχνη που παρά το παρατεταμένο χειροκρότημα στο τέλος δεν έκανε την καρδιά των 40.000 θεατών να εμφανιστεί αφού  χαιρέτησε για ένα συμπληρωματικό τραγούδι. Έτσι είναι οι επαγγελματίες.  Εξάλλου υπήρχε προγραμματισμός να απομακρυνθούν τα μηχανήματα για να ετοιμαστεί η επόμενη πόλη της περιοδείας που θα είναι η Κωνσταντινούπολη.

Πάντως μπλουζάκια αυθεντικά, αφίσες και ποτήρια ή άλλα αντικείμενα πωλούνταν μέσα στο χώρο του γηπέδου, και από έξω οι απλοί πραματευτάδες είχαν στο ήμισυ της τιμής σχεδόν τα πάντα για να μη μείνει κάποιος παραπονεμένος.

Η συναυλία μπορεί να μην ικανοποίησε σε μέγεθος του διοργανωτές γιατί είχε αλλάξει ο χώρος, αλλά σίγουρα γέμισε την ματιά και το συναίσθημα όλων όσοι την απόλαυσαν.

Θανάσης Φανφάνης