Στο συρτάρι η πρόταση να γίνει κάμπινγκ ο προς κατεδάφιση οικισμός παραλίας Μέσης

Στα μέσα Ιανουαρίου έγινε γνωστή η υπόθεση που θέλει τους 237 παραθεριστές της παραλίας Μέσης να έχουν κληθεί να εγκαταλείψουν τα πρόχειρα καταλύματά τους, αφού εκδόθηκε πρωτόκολλο διοικητικής αποβολής από την Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου. Τη διαδικασία αυτή επιχειρούν να ανακόψουν ορισμένοι από τους παραθεριστές χρησιμοποιώντας νομικές μεθόδους και προχωρώντας, όπως πληροφορούμαστε, σε μαζικές ανακοπές, ενώ άλλοι έχουν ήδη πάψει να ασχολούνται και έχουν επιλέξει να αποχωρήσουν από τον οικισμό. Το σίγουρο είναι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται στην περίπτωση της παραλίας Μέσης, για την οποία πρωτόκολλο διοικητικής αποβολής δεν εκδίδεται για πρώτη φορά. 

Οι εξελίξεις στην υπόθεση ήταν αφορμή για να θυμηθούμε εμείς και οι αναγνώστες μας, αλλά και να υπενθυμίσουμε στους τοπικές άρχοντες μία πρόταση προγενέστερη, που από τη μία θα επιβάλλει την τάξη και τη νομιμότητα στο συγκεκριμένο τμήμα της παραλίας και από την άλλη θα δώσει κίνητρο στους ντόπιους ώστε να παραμείνουν εκεί και η παραθαλάσσια ζώνη να μην ερημώσει, όπως συνέβη σε πολλές άλλες περιπτώσεις στο νομό Ροδόπης. 

Η υπόθεση με την παραλία Μέσης είναι παλιά και έτσι το 2004 είχε προκύψει ξανά ζήτημα αποβολής των παραθεριστών. Τότε ο Δήμος Αιγείρου είχε αποφασίσει να προχωρήσει σε ίδρυση κάμπινγκ ανάλογου με αυτού που υπάρχει στο Φανάρι, είτε του ΕΟΤ είτε του ΟΤΕ. Ξεκίνησε τότε ο Δήμος Αιγείρου σε συνεργασία με την Κτηματική Υπηρεσία να διερευνήσει το θέμα. Η έρευνα κατέληξε σε θετική ανταπόκριση της Υπηρεσίας για την ίδρυση κάμπινγκ, αλλά υπό την προϋπόθεση ότι θα καθοριστεί ο αιγιαλός και η παραλία και θα επιτρέπεται η χρήση κάμπινγκ από τις χρήσεις γης της περιοχής. 

Τότε ο Δήμος Αιγείρου ξεκίνησε τον καθορισμό του αιγιαλού και της παραλίας και επίσης ξεκίνησε τον επανακαθορισμό των χρήσεων γης σύμφωνα με τη συνθήκη της προστατευόμενης ζώνης Natura 2000, αφού το τμήμα της παραλίας Μέσης ανήκει σε ζώνη Natura. Το 2008 εκδόθηκαν οι νέες χρήσεις γης με τις οποίες επιτρέπονταν η ίδρυση κάμπινγκ τύπου Α, όπως για παράδειγμα του ΟΤΕ στο Φανάρι. Είχε απομείνει τότε ο καθορισμός του αιγιαλού και της παραλίας. Η διαδικασία αυτή πήρε πολύ χρόνο, γιατί για να γίνει ο καθορισμός έπρεπε να γνωμοδοτήσει και το πολεμικό ναυτικό.

Τελικά όμως ο Νόμος άλλαξε και το 2010 ολοκληρώθηκε ο καθορισμός αιγιαλού και παραλίας και το ΦΕΚ εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2011. Έτσι είχαν αρθεί και τα δύο ζητήματα που είχε θέσει τότε η Κτηματική Υπηρεσία ως προϋποθέσεις για την ίδρυση κάμπινγκ στην παραλία Μέσης. Ακολούθως ο Δήμος Αιγείρου είχε καταθέσει έγγραφο αίτημα παραχώρησης έκτασης προς την Κτηματική Υπηρεσία στο οποίο υπήρξε θετική απάντηση, αφού οι δύο προϋποθέσεις είχαν επιλυθεί. Στη συνέχεια είχε γίνει γενική συνέλευση, όπου οι παραθεριστές είχαν ενημερωθεί ότι για να παραδοθεί το οικόπεδο από την Κτηματική Υπηρεσία στο Δήμο Αιγείρου, πρέπει να είναι καθαρό, δηλαδή να ξηλωθούν όλες οι πρόχειρες κατασκευές που υπάρχουν εκεί. 

Αυτό θα παραδίδονταν καθαρό από την Κτηματική Υπηρεσία στο Δήμο Αιγείρου για 50 χρόνια και πλέον θα μπορούσε να γίνει κάμπινγκ, οπότε θα καλούνταν οι ενδιαφερόμενοι να τοποθετηθούν στις δομές του σύμφωνα με τις διαδικασίες που προβλέπει ο Νόμος. Η εφαρμογή αυτής της πρότασης που ακόμα και σήμερα θα μπορούσε να ενεργοποιηθεί, αφού υπάρχει το ΦΕΚ που καθορίζει αιγιαλό και παραλία, θα μπορούσε να δώσει λύσεις. Αφενός μεν θα επιβάλλονταν η νομιμότητα, αφετέρου δε θα υπήρχε ένα κίνητρο στους παραθεριστές να παραμείνουν στην παραλία της Μέσης. «Αισθάνομαι ότι η παραλία είναι βαρίδιο για τους τοπικούς άρχοντες και ευχαρίστως θα την έδιναν αλλού αν μπορούσαν να την ξεφορτωθούν», μου είπε κάποιος φίλους και η εικόνα στις παραλίες όλης της Ροδόπης δυστυχώς επιβεβαιώνει τα λόγια του. 

Πριν σκάσει οριστικά η «φούσκα» της στρεβλής ανάπτυξης στην περιοχή μας, ας αναρωτηθούν όλοι και καταρχήν όσοι διεκδικούν την ψήφο μας τι θα κάνουν για την αξιοποίηση της παραθαλάσσιας ζώνης. Πεδίο δόξης λαμπρός για ανάπτυξη θέσεων εργασίας και όχι μόνο…

Δήμητρα Συμεωνίδου