Εκεί όπου το μυαλό μπορεί να ξεφύγει από την καθημερινότητα, τα προβλήματα, τα άσχημα, τα συνηθισμένα Γράφει η Δήμητρα Συμεωνίδου
Στη μοναξιά της θάλασσας? Εκεί όπου το μυαλό μπορεί να ξεφύγει από την καθημερινότητα, τα προβλήματα, τα άσχημα, τα συνηθισμένα. Η χθεσινή μπορεί να ήταν μία χειμωνιάτικη μέρα στη Ροδόπη, ήταν όμως ηλιόλουστη, με καθαρό ουρανό, ιδανική για μία εξόρμηση. Και για τους λάτρεις της θάλασσας ήταν η κατάλληλη μέρα για βρεθούν κοντά της, να ακούσουν τον κυματισμό της, να περπατήσουν στην αμμουδιά, να συλλέξουν βότσαλα, να ψαρέψουν, απλά να κάνουν μία βόλτα. Εκεί ήταν και ο φακός του «Χ», στις χειμωνιάτικες βόλτες στις παραλίες της Ροδόπης.
Στην παραλία Μέσης, όπου τα φύκια έχουν αρχίσει να πιάνουν τη θέση τους στην ακρογιαλιά. Εκεί όπου το καλοκαίρι υπάρχουν ομπρέλες και ξαπλώστρες, τον χειμώνα υπάρχουν φύκια σε μεγάλες ποσότητες που ξεβράζει ο νοτιάς, φέρνοντας μαζί του κοχύλια και πέτρες, αλλά και σκουπίδια που πετούν ασυνείδητοι. Την εποχή αυτή στην παραλία Μέσης είναι σα να μην υπάρχει ψυχή, σπίτια ερμητικά κλειστά και δρόμοι άδειοι. Κανένα αυτοκίνητο «σπάει» την σιωπή ή κανένας περιπατητής, όπως αυτός που εντόπισε ο «Χ» να αγναντεύει τη θέα από την μικρή τσιμεντένια προβλήτα.
Για έναν ακόμα χειμώνα η σύνδεση της παραλίας Μέσης, με τις παραλίες Αρωγής και Φαναρίου, είναι δύσκολη. Ο χωματόδρομος που βρίσκεται ανάμεσα στη θάλασσα και στη λιμνοθάλασσα, μέρος της προστατευόμενης περιοχής του Εθνικού Πάρκου Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, έχει υποστεί εκτεταμένη καθίζηση με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η προσπέλασή του με όχημα. Ακόμα και ο παρακείμενος ξύλινος ποδηλατόδρομος είναι γεμάτος με μεγάλες πέτρες που μετέφεραν μαζί τους τα κύματα, οπότε και η κίνηση με ποδήλατο είναι μάλλον δύσκολη. Χώρια που σπάνια θα δει κανείς ποδηλάτη να διέρχεται αυτόν τον ποδηλατόδρομο.
Οι παραθεριστές αυτήν την περίοδο απουσιάζουν και η εγκατάλειψη είναι φανερή σε κάθε γωνιά των παραλιών. Κανείς δεν νοιάζεται για τα δένδρα που έχουν γείρει επικίνδυνα, με κίνδυνο να πέσουν, μέσα στο πάρκο της παραλίας Μέσης, εκεί όπου το καλοκαίρι φιλοξενούνταν εκδηλώσεις νέων.
Στην παραλία της Αρωγής οι πεσμένοι, από τον αέρα, κάδοι απορριμμάτων παραμένουν εκεί για μέρες, αφού το απορριμματοφόρο δεν θα περάσει σύντομα.
Μόνο αν φιλοτιμηθεί κάποιος διερχόμενος θα τοποθετηθούν ξανά στη θέση τους. Η ξύλινη ομπρέλα, κοντά στη γνωστή βρύση της παραλίας, έχει πέσει και αυτή, απομεινάρι των περασμένων μηνών, όταν στη σκιά της φιλοξενούσε λουόμενους κάθε ηλικίας. Τίποτα δε θυμίζει την πολυκοσμία του καλοκαιριού, όταν οι θέσεις στάθμευσης δεν έφταναν για όλους, όταν τα αυτοκίνητα σχημάτιζαν ουρές και ο κόσμος σε παρέες μετακινούνταν από beach bar σε beach bar, για να συναντήσουν φίλους.
Τη μονοτονία διακόπτει ευχάριστα ο ηλικιωμένος κύριος που κάνει βόλτα. Περπατάει στην άκρη της ακτής εκεί όπου σκάει το κύμα και κάπου κάπου σκύβει για να μαζέψει κάτι, κάποιο βότσαλο που του έκανε εντύπωση, ίσως κάποια πέτρα που θα μεταφέρει σπίτι του ως ανάμνηση της περιήγησής του.
Αυτή την εποχή η θάλασσα έχει την γοητεία της και οι γνωρίζοντες ξέρουν να την απολαμβάνουν?
Στην παραλία Μέσης, όπου τα φύκια έχουν αρχίσει να πιάνουν τη θέση τους στην ακρογιαλιά. Εκεί όπου το καλοκαίρι υπάρχουν ομπρέλες και ξαπλώστρες, τον χειμώνα υπάρχουν φύκια σε μεγάλες ποσότητες που ξεβράζει ο νοτιάς, φέρνοντας μαζί του κοχύλια και πέτρες, αλλά και σκουπίδια που πετούν ασυνείδητοι. Την εποχή αυτή στην παραλία Μέσης είναι σα να μην υπάρχει ψυχή, σπίτια ερμητικά κλειστά και δρόμοι άδειοι. Κανένα αυτοκίνητο «σπάει» την σιωπή ή κανένας περιπατητής, όπως αυτός που εντόπισε ο «Χ» να αγναντεύει τη θέα από την μικρή τσιμεντένια προβλήτα.
Για έναν ακόμα χειμώνα η σύνδεση της παραλίας Μέσης, με τις παραλίες Αρωγής και Φαναρίου, είναι δύσκολη. Ο χωματόδρομος που βρίσκεται ανάμεσα στη θάλασσα και στη λιμνοθάλασσα, μέρος της προστατευόμενης περιοχής του Εθνικού Πάρκου Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, έχει υποστεί εκτεταμένη καθίζηση με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η προσπέλασή του με όχημα. Ακόμα και ο παρακείμενος ξύλινος ποδηλατόδρομος είναι γεμάτος με μεγάλες πέτρες που μετέφεραν μαζί τους τα κύματα, οπότε και η κίνηση με ποδήλατο είναι μάλλον δύσκολη. Χώρια που σπάνια θα δει κανείς ποδηλάτη να διέρχεται αυτόν τον ποδηλατόδρομο.
Οι παραθεριστές αυτήν την περίοδο απουσιάζουν και η εγκατάλειψη είναι φανερή σε κάθε γωνιά των παραλιών. Κανείς δεν νοιάζεται για τα δένδρα που έχουν γείρει επικίνδυνα, με κίνδυνο να πέσουν, μέσα στο πάρκο της παραλίας Μέσης, εκεί όπου το καλοκαίρι φιλοξενούνταν εκδηλώσεις νέων.
Στην παραλία της Αρωγής οι πεσμένοι, από τον αέρα, κάδοι απορριμμάτων παραμένουν εκεί για μέρες, αφού το απορριμματοφόρο δεν θα περάσει σύντομα.
Μόνο αν φιλοτιμηθεί κάποιος διερχόμενος θα τοποθετηθούν ξανά στη θέση τους. Η ξύλινη ομπρέλα, κοντά στη γνωστή βρύση της παραλίας, έχει πέσει και αυτή, απομεινάρι των περασμένων μηνών, όταν στη σκιά της φιλοξενούσε λουόμενους κάθε ηλικίας. Τίποτα δε θυμίζει την πολυκοσμία του καλοκαιριού, όταν οι θέσεις στάθμευσης δεν έφταναν για όλους, όταν τα αυτοκίνητα σχημάτιζαν ουρές και ο κόσμος σε παρέες μετακινούνταν από beach bar σε beach bar, για να συναντήσουν φίλους.
Τη μονοτονία διακόπτει ευχάριστα ο ηλικιωμένος κύριος που κάνει βόλτα. Περπατάει στην άκρη της ακτής εκεί όπου σκάει το κύμα και κάπου κάπου σκύβει για να μαζέψει κάτι, κάποιο βότσαλο που του έκανε εντύπωση, ίσως κάποια πέτρα που θα μεταφέρει σπίτι του ως ανάμνηση της περιήγησής του.
Αυτή την εποχή η θάλασσα έχει την γοητεία της και οι γνωρίζοντες ξέρουν να την απολαμβάνουν?
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
