Γράφει ο Πασχάλης Χατζόπουλος φοιτητής Νομικής ΔΠΘ
Όντας 3ετής φοιτητής της Νομικής Σχολής του Δ.Π.Θ. ένας από τους (όχι πολλούς) λόγους που ήμουν περήφανος για τη φοιτητική μου πορεία είναι ότι ήμουν τουλάχιστον παρόν σε όλες τις Γενικές Συνελεύσεις που έχουν γίνει μέχρι σήμερα, αν και αυτές ομολογουμένως δεν είναι πολλές λόγω της πεισματικής άρνησης μιας συγκεκριμένης παράταξης να δώσει την οποιαδήποτε σημασία στο θεσμό αυτό. Μπορώ λοιπόν με σιγουριά να πω ότι καμιά φορά μέχρι σήμερα δεν έχω φύγει πιο εξοργισμένος και απογοητευμένος.
Δεν ήταν τα συνηθισμένα προβλήματα όπως η απουσία σεβασμού στον εκάστοτε ομιλητή, ο καπνός από τα άφθονα τσιγάρα ή η ατμόσφαιρα γηπέδου που εν γένει επικρατεί. Αυτά άλλωστε έχουν αν μη τι άλλο μια αυθεντικότητα και μια αμεσότητα που παραπέμπει σε άλλες δεκαετίες πιο δημοκρατικές και προοδευτικές από αυτή που ζούμε τώρα. Το πραγματικό πρόβλημα είναι τα λεγόμενα και οι συμπεριφορές των παρατάξεων στο σύνολό τους.
Να ξεκαθαρίσω ότι προσωπικά αν και δεν είμαι ή ήμουν μέλος ποτέ καμιάς παράταξης, είμαι υπέρ της παρουσίας αυτών στο χώρο του Πανεπιστημίου καθώς έστω και έμμεσα βοηθούν στην πολιτικοποίηση αυτής της έρμης της νεολαίας που τόσοι την έχουν χαρακτηρίσει απολιτίκ και όμως την έχουν αναγκάσει να ασχοληθεί εντονότερα από οποιαδήποτε άλλη με την πολιτική οι καιροί που διάγουμε. Και όμως οι παρατάξεις για άλλη μια φορά στο σύνολό τους στέκονται ανίκανες να εμπνεύσουν με το λόγο και τα αιτήματά τους σοβαρά τμήματα της φοιτητικής νεολαίας.
Ας αρχίσουμε από την αριστερά, της οποίας ο στόχος θεωρητικά είναι ακριβώς αυτό. Οι παρατάξεις του χώρου στο σύνολό τους επιδεικνύουν εδώ και δεκαετίες μιαν απίστευτη πολιτική αφέλεια. Σήμερα μετρήσαμε 5(!) αριστερές παρατάξεις των οποίων τα αιτήματα ήταν κυριολεκτικά πανομοιότυπα όχι μόνο στην ουσία τους αλλά ακόμα - ακόμα και στον τρόπο γραφής τους.
Και όμως αρνούμενες να δουν την πραγματικότητα που μόνο αυτοί δεν βλέπουν συνεχίζουν να παραμένουν κατακερματισμένες και να αρκούνται σε κινητοποιήσεις που μόνο κατ' όνομα είναι μαζικές και σε αιτήματα τα οποία αν όχι ανεδαφικά είναι σχεδόν στο σύνολό τους εκτός του Πανεπιστημίου και ενταγμένα σε μια γενικότερη συλλογιστική που δίνει πιο μεγάλη έμφαση στον πολιτικό συνδικαλισμό και όχι στο φοιτητικό συνδικαλισμό. Παράλληλα όμως γινόμαστε όλοι μάρτυρες μιας άγνοιας σχετικά με όρους όπως Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο, εξωστρέφεια και βελτίωση της σχολής όροι που συνήθως αναφέρονται ως "ο Δούρειος Ίππος του καπιταλισμού" πολλές φορές από τα μέλη τους. Χαρακτηριστικά αναφέρω την προσκόλληση στην ιδεοληψία ότι ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο σημαίνει δίδακτρα. Και αποτελεί άγνοια καθώς σε όλες σχεδόν τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης με εξαίρεση το Ηνωμένο Βασίλειο είναι δωρεάν!
Από την άλλη μεριά όμως έχουμε την ΑΝΟΚ, μια παράταξη της οποίας η εμφάνιση γέννησε πολλές ελπίδες τις οποίες όμως προσπαθεί σιγά - σιγά να σβήσει η ίδια, κυρίως ενσωματώνοντας περήφανα και κεντρικά στελέχη της αείμνηστης ΠΑΣΠ και υιοθετώντας το λόγο του Πασοκικού Κέντρου. Θέλοντας λοιπόν να ψαρέψει ψήφους από τους ανένταχτους φοιτητές παρουσιάζει μια εμμονική προσκόλληση στο να συζητάει αποκλειστικά ζητήματα της σχολής πολλές φορές επουσιώδη με έναν λόγο εκνευριστικά απολιτίκ και στο να αναλώνεται σε ασκήσεις μικροπολιτικής με τους συναδέλφους της ΔΑΠ. Χαρακτηριστική υπήρξε η ατάκα ομιλητή της ο οποίος χαρακτήρισε το Προσφυγικό και το Ασφαλιστικό ως ζητήματα που δεν αφορούν το Πανεπιστήμιο και τα οποία συμβαίνουν στην Ταγκανίκα.
Στο τέλος όμως πάντα υπάρχει η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Η περήφανη... του ελληνικού Πανεπιστημίου η οποία όπως το σήμα της καθάρισε τα αμαρτήματά της στα νερά του δημοψηφίσματος και των εκλογών και πλέον ολόλευκη έρχεται να κουνήσει το δάχτυλο σε όλους τους αδαείς οι οποίοι τολμούν να αμφισβητούν το μεγαλείο και την αποτελεσματικότητά της. Δεν θα αναφερθώ στις αντιδημοκρατικές της διαδικασίες, στο συστηματικό σαμποτάρισμα των Γενικών Συνελεύσεων ή στο πελατειακό σύστημα που έχει δημιουργήσει και με τόση σπουδή κρατάει ζωντανό μέσω εξωπανεπιστημιακών πρακτικών. Δεν χρειάζεται να αναφερθώ ούτε στο γεμάτο αντιφάσεις πολιτικό της λόγο, που κατηγορεί ως τιμητής των πάντων τους υπολοίπους για περιστασιακές αλλαγές στο δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο τη στιγμή που η ίδια υπήρξε η πρώτη διδάξασα, ο οποίος άλλωστε λόγος απηχεί το λόγο του μητρικού της κόμματος της Νέας Δημοκρατίας το οποίο έχει μπερδέψει και τους ίδιους της τους ψηφοφόρους σχετικά με το τι πιστεύει.
Θα αναφερθώ σε ένα περιστατικό που έχει να κάνει άμεσα με το Πανεπιστημιακό και με την τραμπουκική νοοτροπία που την διακρίνει. Στις κατηγορίες κοπέλας, μέλους της ΑΝΟΚ για εκφοβισμό και τραμπουκισμό εκ μέρους γνωστών ηγετικών στελεχών της οι ίδιοι απάντησαν ότι ναι μεν το έκαναν αλλά ο λόγος ήταν ότι αυτό έγινε γιατί η κοπέλα (εφαρμόζοντας απόφαση παλαιότερης ΓΣ) ξεκολλούσε παραταξιακές αφίσες! Ουσιαστικά δηλαδή μας πληροφόρησαν όλους ότι είστε ή μαζί μας ή εναντίον μας με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Η σκέψη με την οποία έφυγα ήταν η τελευταία ατάκα που άκουσα από έναν ομιλητή. Τα 400 άτομα παρόντα σε σύνολο 2.500 φοιτητών είναι απόδειξη και όχι ένδειξη μιας αρρώστιας που κατατρώει το Πανεπιστήμιό μας και την οποία δεν φαίνονται ούτε ικανές ούτε πρόθυμες να γιατρέψουν οι παρατάξεις.
Δεν ήταν τα συνηθισμένα προβλήματα όπως η απουσία σεβασμού στον εκάστοτε ομιλητή, ο καπνός από τα άφθονα τσιγάρα ή η ατμόσφαιρα γηπέδου που εν γένει επικρατεί. Αυτά άλλωστε έχουν αν μη τι άλλο μια αυθεντικότητα και μια αμεσότητα που παραπέμπει σε άλλες δεκαετίες πιο δημοκρατικές και προοδευτικές από αυτή που ζούμε τώρα. Το πραγματικό πρόβλημα είναι τα λεγόμενα και οι συμπεριφορές των παρατάξεων στο σύνολό τους.
Να ξεκαθαρίσω ότι προσωπικά αν και δεν είμαι ή ήμουν μέλος ποτέ καμιάς παράταξης, είμαι υπέρ της παρουσίας αυτών στο χώρο του Πανεπιστημίου καθώς έστω και έμμεσα βοηθούν στην πολιτικοποίηση αυτής της έρμης της νεολαίας που τόσοι την έχουν χαρακτηρίσει απολιτίκ και όμως την έχουν αναγκάσει να ασχοληθεί εντονότερα από οποιαδήποτε άλλη με την πολιτική οι καιροί που διάγουμε. Και όμως οι παρατάξεις για άλλη μια φορά στο σύνολό τους στέκονται ανίκανες να εμπνεύσουν με το λόγο και τα αιτήματά τους σοβαρά τμήματα της φοιτητικής νεολαίας.
Ας αρχίσουμε από την αριστερά, της οποίας ο στόχος θεωρητικά είναι ακριβώς αυτό. Οι παρατάξεις του χώρου στο σύνολό τους επιδεικνύουν εδώ και δεκαετίες μιαν απίστευτη πολιτική αφέλεια. Σήμερα μετρήσαμε 5(!) αριστερές παρατάξεις των οποίων τα αιτήματα ήταν κυριολεκτικά πανομοιότυπα όχι μόνο στην ουσία τους αλλά ακόμα - ακόμα και στον τρόπο γραφής τους.
Και όμως αρνούμενες να δουν την πραγματικότητα που μόνο αυτοί δεν βλέπουν συνεχίζουν να παραμένουν κατακερματισμένες και να αρκούνται σε κινητοποιήσεις που μόνο κατ' όνομα είναι μαζικές και σε αιτήματα τα οποία αν όχι ανεδαφικά είναι σχεδόν στο σύνολό τους εκτός του Πανεπιστημίου και ενταγμένα σε μια γενικότερη συλλογιστική που δίνει πιο μεγάλη έμφαση στον πολιτικό συνδικαλισμό και όχι στο φοιτητικό συνδικαλισμό. Παράλληλα όμως γινόμαστε όλοι μάρτυρες μιας άγνοιας σχετικά με όρους όπως Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο, εξωστρέφεια και βελτίωση της σχολής όροι που συνήθως αναφέρονται ως "ο Δούρειος Ίππος του καπιταλισμού" πολλές φορές από τα μέλη τους. Χαρακτηριστικά αναφέρω την προσκόλληση στην ιδεοληψία ότι ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο σημαίνει δίδακτρα. Και αποτελεί άγνοια καθώς σε όλες σχεδόν τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης με εξαίρεση το Ηνωμένο Βασίλειο είναι δωρεάν!
Από την άλλη μεριά όμως έχουμε την ΑΝΟΚ, μια παράταξη της οποίας η εμφάνιση γέννησε πολλές ελπίδες τις οποίες όμως προσπαθεί σιγά - σιγά να σβήσει η ίδια, κυρίως ενσωματώνοντας περήφανα και κεντρικά στελέχη της αείμνηστης ΠΑΣΠ και υιοθετώντας το λόγο του Πασοκικού Κέντρου. Θέλοντας λοιπόν να ψαρέψει ψήφους από τους ανένταχτους φοιτητές παρουσιάζει μια εμμονική προσκόλληση στο να συζητάει αποκλειστικά ζητήματα της σχολής πολλές φορές επουσιώδη με έναν λόγο εκνευριστικά απολιτίκ και στο να αναλώνεται σε ασκήσεις μικροπολιτικής με τους συναδέλφους της ΔΑΠ. Χαρακτηριστική υπήρξε η ατάκα ομιλητή της ο οποίος χαρακτήρισε το Προσφυγικό και το Ασφαλιστικό ως ζητήματα που δεν αφορούν το Πανεπιστήμιο και τα οποία συμβαίνουν στην Ταγκανίκα.
Στο τέλος όμως πάντα υπάρχει η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Η περήφανη... του ελληνικού Πανεπιστημίου η οποία όπως το σήμα της καθάρισε τα αμαρτήματά της στα νερά του δημοψηφίσματος και των εκλογών και πλέον ολόλευκη έρχεται να κουνήσει το δάχτυλο σε όλους τους αδαείς οι οποίοι τολμούν να αμφισβητούν το μεγαλείο και την αποτελεσματικότητά της. Δεν θα αναφερθώ στις αντιδημοκρατικές της διαδικασίες, στο συστηματικό σαμποτάρισμα των Γενικών Συνελεύσεων ή στο πελατειακό σύστημα που έχει δημιουργήσει και με τόση σπουδή κρατάει ζωντανό μέσω εξωπανεπιστημιακών πρακτικών. Δεν χρειάζεται να αναφερθώ ούτε στο γεμάτο αντιφάσεις πολιτικό της λόγο, που κατηγορεί ως τιμητής των πάντων τους υπολοίπους για περιστασιακές αλλαγές στο δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο τη στιγμή που η ίδια υπήρξε η πρώτη διδάξασα, ο οποίος άλλωστε λόγος απηχεί το λόγο του μητρικού της κόμματος της Νέας Δημοκρατίας το οποίο έχει μπερδέψει και τους ίδιους της τους ψηφοφόρους σχετικά με το τι πιστεύει.
Θα αναφερθώ σε ένα περιστατικό που έχει να κάνει άμεσα με το Πανεπιστημιακό και με την τραμπουκική νοοτροπία που την διακρίνει. Στις κατηγορίες κοπέλας, μέλους της ΑΝΟΚ για εκφοβισμό και τραμπουκισμό εκ μέρους γνωστών ηγετικών στελεχών της οι ίδιοι απάντησαν ότι ναι μεν το έκαναν αλλά ο λόγος ήταν ότι αυτό έγινε γιατί η κοπέλα (εφαρμόζοντας απόφαση παλαιότερης ΓΣ) ξεκολλούσε παραταξιακές αφίσες! Ουσιαστικά δηλαδή μας πληροφόρησαν όλους ότι είστε ή μαζί μας ή εναντίον μας με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Η σκέψη με την οποία έφυγα ήταν η τελευταία ατάκα που άκουσα από έναν ομιλητή. Τα 400 άτομα παρόντα σε σύνολο 2.500 φοιτητών είναι απόδειξη και όχι ένδειξη μιας αρρώστιας που κατατρώει το Πανεπιστήμιό μας και την οποία δεν φαίνονται ούτε ικανές ούτε πρόθυμες να γιατρέψουν οι παρατάξεις.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
