Σε έντονους ρυθμούς η νυκτερινή διασκέδαση στο Κίρκοβο

Σαββατόβραδο στο Κίρκοβο την πόλη της νότιας Βουλγαρίας που δεν ήξερε σχεδόν κανείς κι απέκτησε ενδιαφέρον και παρουσία, αφού με την διάνοιξη των συνόρων της Μακάζα είναι η πρώτη στάση που από περιέργεια θα θελήσει κάποιος να δει. 

Οι πινακίδες παμπάλαιες, ο κόσμος Βούλγαροι ντόπιοι και Πομάκοι κυρίως είναι πολύ φιλικοί με τους Έλληνες επισκέπτες που τους ανακάλυψαν κι άρχισαν να απολαμβάνουν τον καφέ ή το ποτό τους στα στέκια που ήδη λειτουργούσαν με τους ίδιους και ίδιους θαμώνες. Πιο ευέλικτοι στο νέο τοπίο οι Βούλγαροι ήδη προχώρησαν στην λειτουργία και νέου μάρκετ στο χωριό τους, ενώ τα καταστήματά τους παραμένουν ανοικτά μέχρι  και αργά τις νυκτερινές ώρες. 

Η δημοσιογραφική περιέργεια να δούμε πως περνούν τα Σαββατοκύριακα στην άλλη πλευρά των συνόρων μας έφερε στο Κίρκοβο, όπου ματαιώθηκε το σώου με τις αποκαλυπτικές στρηπτιζέζ που θα ερχόταν από την Σόφια αλλά ουδόλως επηρέασε κάποιον αφού το μαγαζί είναι πίττα και αυτό που βλέπουμε γλέντι σε ξέφρενους ρυθμούς πραγματικά έχει ενδιαφέρον.

Τα μαγαζιά στο Κίρκοβο είναι δυο τεράστιες ντίσκο που θυμίζουν δεκαετία του 1980 με δερμάτινους καναπέδες σαλόνι, με μπαρ και φωτορυθμικά οροφής αλλά που διαθέτουν και …σωλήνες προφανώς όταν εμπλουτίζεται το πρόγραμμα και με σώου, υποδέχονται τους θαμώνες τους μετά τις 12 το βράδυ αποδεικνύοντας ότι και στο Κίρκοβο, 12 χιλιόμετρα από την άλλη πλευρά των βουλγαρικών συνόρων οι νέοι άνθρωποι διασκεδάζουν με τις γνωστές συνήθειες όλων των νέων. Ξενύχτι, ποτό μέχρι θανάτου, παρεξηγήσεις τις πρωινές ώρες  από θερμόαιμους και αναχώρηση το πρωί, αφού η Κυριακή ως αργία επιδέχεται την βραδινή κραιπάλη. 

Η παρουσία μια ελληνικής παρέας φαντάζει σαν τη μύγα μες το γάλα και μόλις το πληροφορούνται καταφθάνουν μπύρες δώρο από τοα κατάστημα για το καλωσόρισμα αλλά και από τις διπλανές παρέες. Ένας νέος άνθρωπος που μιλά σπαστά ελληνικά γιατί η αδελφή του φροντίζει μια ηλικιωμένη στην Καβάλα μας ζητά δουλειά και την ευκαιρία να ‘ρθει να γνωρίσει την Κομοτηνή. Στην διπλανή παρέα τοπικοί επιχειρηματίες δίνουν τα ?διαπιστευτήριά τους και προσπαθούν να μας μιλήσουν σε τουρκικά και ?εσπεράντο αφού δεν μιλούν ξένες γλώσσες.

Η εγκαρδιότητα όμως είναι προφανής. Τα σαλόνια με τους καναπέδες όπως και όλες οι θέσεις στο μπαρ έχουν γεμίσει. Βλέπουμε μικτές παρέες αγοριών και κοριτσιών, αλλά οι  ανδροπαρέες υπερισχύουν. 

Όλοι χορεύουν, ζουν τον ρυθμό και την μουσική, φωτογραφίζονται, απολαμβάνουν ελληνικά καψουροτράγουδα, χορεύουν τα βουλγαρικά τραγούδια στο ρυθμό της τσάλκα, καταναλώνουν μπουκάλια ουίσκι, πετούν χιλιάδες χαρτοπετσέτες? Από πού όλη αυτή η νεολαία αναρωτιόμαστε; Είναι εργαζόμενοι από τα 86 περίπου χωριά της ευρύτερης περιοχής. 

Στο μπαρ δεν σερβίρονται μόνο σκληρά ποτά και με έκπληξη βλέπουμε κρύο τσάι, χυμούς, σκέτο νερό, ή αναψυκτικά. Ο dj είναι το πρόσωπο που δεσπόζει! «Κλεισμένος» στον κεντρικότερο χώρο του μαγαζιού με τους υπολογιστές και τις κονσόλες ήχου διαμορφώνει το πρόγραμμα με στόχο την απογείωση της διασκέδασης, και το καταφέρνει. Φεύγουμε με εικόνες από χαμογελαστά πρόσωπα που απολαμβάνουν την ζωή τους και την διασκέδαση του Σαββάτου.

Τελικά το γλέντι σε όποια πλευρά των συνόρων κι αν γίνεται έχει τα ίδια χαρακτηριστικά. 

«Χ»