Πασχάλης Τσαρούχας ηθοποιός: «Δηλώνω κοσμοπολίτης»

Παιδί μιας οικογένειας με αρχές, ο μεγαλύτερος από τα τρία αδέρφια του ο Πασχάλης Τσαρούχας αγαπημένος ηθοποιός  κουβαλά μνήμες από το Σουφλί, αγαπά τον τόπο του, και μιλά στα παιδιά με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του ο» Μπίλης ο Καντήλης» και ταξιδεύει στις πόλεις της Θράκης για τις βιβλιοπαρουσιάσεις του. Τον συναντήσαμε στο Σουφλί περπατήσαμε και μιλήσαμε μαζί του όπου μας αποκάλυψε πτυχές του εαυτό του μ΄ένα λόγο σταράτο, γνήσιο και τεκμηριωμένο αποκαλύπτοντας τον χαρακτήρα, τα θέλω και τα όχι του. Δηλώνει « κοσμοπολίτης», σε κάθε τόπο νοιώθει ότι είναι στην πατρίδα του αισθάνεται εξαιρετικά στα Βαλκάνια, την Τουρκία και στην Ιταλία. 

«Αισθάνομαι σαν νάναι το σπίτι μου αυτό το πέταλο» θα πει, εστιάζοντας τώρα το ενδιαφέρον στην οδική συμπεριφορά, την κυκλοφοριακή αγωγή μέσα από το βιβλίο του που έρχεται μνα καλύψει ένα τεράστιο έλλειμμα παιδείας ειδικά στους γονείς. Έτσι προχώρησε σε μια σειρά βιβλίων που εκπαιδεύουν τα παιδιά στους κανόνες που επιβάλλει η κοινή λογική και όχι η τροχαία. «Αν ξέραμε πότε θα μας συμβεί το ατύχημα θα αποφεύγαμε αυτό το ραντεβού, και θεωρώντας ότι είναι πολύ σημαντικό να κρατήσουμε τους ανθρώπους στην ζωή και κυρίως τις ηλικίες 16-35 που είναι οι άνθρωποι που δυνητικά θα αλλάξουν την κοινωνία και την ζωή πήρα αυτή την πρωτοβουλία». Ο  ίδιος τραγουδά, αγαπά την παρέα το καλό ποτό και έτσι  στην λέσχη μοτοσικλετιστών Σουφλίου όπου τον κάλεσαν τα έδωσε όλα! 

Στα 46 χρόνια μου επειδή τάχω κάνει όλα με τα οχήματα όταν βλέπω μια πολύ ωραία στροφή  και λέω είναι ιδανική να μπούμε και  για να πλαγιάσω παράλληλα όπως λέμε εμείς οι μοτοσικλετιστές, τώρα βλέπω και μια ταινία μπροστά μου που δεν την έβλεπα τέσσερις πέντε εκδοχές ατυχήματος. Τί μπορεί να συμβεί και να βρεθεί μπροστά μου, ένα σκύλος, ένα πρόβατο, ένα αυτοκίνητο, μια αγελάδα, ένα φορτηγό και λέω άστο στην επόμενη στροφή. ΄Η θα το κάνω αλλά με την  αίσθηση της αντιμετώπισης του απρόοπτου, του κακού που μπορεί να συμβεί. Είναι η εμπειρία και όπως έλεγε ένας  δάσκαλος μοτοσικλετιστής «ο μοτοσικλετιστής κουβαλά δυο σακιά το ένα είναι η τύχη και το άλλο της εμπειρίας. Το ιδανικό είναι όσο αδειάζει της τύχης να γεμίζει της εμπειρίας και να υπάρχει η ισορροπία σε  αυτά τα πράγματα. Αυτή είναι η σχέση μου με τις μοτοσικλέτες είναι σχέση ζωής. Θεωρώ ότι δεν υπάρχει ταξίδι αν δεν είναι σε δύο ρόδες  με βαλίτσες, μέσα στην βροχή στα χιόνια, στην κακουχία στην ταλαιπωρία. 

Τον Αύγουστο θα περάσω από το Σουφλί για να φύγω στην Τουρκία, να περάσω Αρμενία Γεωργία, Αζερμπαϊτζαν, Τουρκμενιστάν, Ιράκ, Ιράν, να γυρίσω  από την Τραπεζούντα, Καππαδοκία, Τσεσμέ, Χίο και να γυρίσομε πίσω. Θεωρώ ότι αυτό είναι το ιδανικότερο να κάνει κανείς στην ζωή του και θα ταξιδέψουμε τρεις μοτοσυκλέτες ενώ το ιδανικότερο είναι να είσαι μόνος σου. Και αυτό είναι και το καλύτερο δώρο να δώσω στο παιδί μου. Δεν έχει νόημα να αφήσεις στο παιδί σου χρήματα ή πολυτέλειες είναι τα δύο πράγματα, που θα πρέπει να του παράσχω είναι να πηγαίνει σ΄ένα καλό σχολείο για να πάρει τις βάσεις πως να αντιλαμβάνεται τα πράγματα, εκτός από το σπίτι του,  να του προσφέρω όσο περισσότερα ταξίδια,  για να νάχει ανοικτό το βλέμμα και τους ορίζοντές του δει  ό ίδιος τον κόσμο, να αποφασίσει που θέλει να ζήσει, τι να κάνει στην ζωή του, γιατί το να γεννηθείς στην Ελλάδα δεν είναι υποχρεωτικό να ζήσεις εδώ. Αρκεί κάποιος να σου παράσχει την πολυτέλεια να επιλέξεις. Αυτό ισχύει για τον Γερμανό, τον Βραζιλιάνο, τον  Αμερικάνο γιατί  κάθε άνθρωπος  θα έχει το δικαίωμα να ζήσει όπου του ταιριάζει, αρκεί κάποιος να του παράσχει την «πολυτέλεια» να έχει επιλογές.

-Θα πρέπει να δούμε ποιούς εννοούμε ως «ανθρώπους της τέχνης»  για να συνεννοούμαστε. Οι άνθρωποι της τέχνης ή της βιομηχανίας του θεάματος. Αν εννοούμε τους πρώτους δεν τους έχει αγγίξει γιατί ποτέ δεν έβγαζαν χρήματα πολλά, ήταν ταγμένοι στην τέχνη. Υπέφεραν όσον αφορά το κομμάτι των παροχών αλλά μέσα από την διαδρομή τους  φαίνεται ήταν ευτυχισμένοι με αυτό που έκαναν  Οι υπόλοιποι που έκαναν κι άλλα πράγματα με την σημερινή κατάσταση που δεν γίνονται σειρές τους έχει τσακίσει αυτή η κατάσταση. Εμείς δεν σημαίνει ότι είμαστε άχρηστοι, δεν αγαπάμε την τέχνη αλλά που είχαμε μάθε νάχουμε μια σειρά στην τηλεόραση υποφέρουμε. Η κρίση στην Ελλάδα εμφανίστηκε πριν τρία χρόνια στην δική μας την δουλειά έχει έξι χρόνια. 

-Δεν με ενοχλεί καθόλου αυτό. Δεν έχω δει καλύτερη σκηνή γιου - πατέρα σε πρόσφατο τουρκικό σήριαλ που έτυχε να δω. Έχει βγει το κόστος παραγωγής και τώρα τις πουλούν πολύ φθηνά Δεν υπάρχει κανένα στρατηγικό σχέδιο να μας …τουρκέψουν. Το μεγάλο φαγοπότι στις Κάνες  δεν είναι ποιος θα πάρει το χρυσό φοίνικα αλλά αυτό που γίνεται από πίσω. Όλο αυτό το πανηγύρι με τα ντοκιμαντέρ και τις σειρές που πουλιούνται στις Κάννες πέρα από το φεστιβάλ. Κάποιοι βρήκαν ως άλλοθι την κρίση, με την επίφαση της κρίσης γιατί δεν πεινάν όλοι. Καλύπτουν τις ανάγκες τους με πολύ λιγότερο κόστος. Αντί για 180 χιλιάδες ευρώ που κάνει  μια ελληνική παραγωγή,  επιλέγουν αυτή που κάνει πέντε χιλιάδες και πρόκειται για μια τεράστια διαφορά γι αυτόν που έχει το κανάλι. Δεν ξεκινά το πρόβλημα ούτε από τον πρωθυπουργό, ούτε από την τρόικα ούτε από τους Τούρκους. Ξεκινά από αυτούς που βρήκαν την ευκαιρία να βγάλουν πολύ περισσότερα χρήματα σε βάρος μιας ολόκληρης κοινωνίας. Αυτό είναι.

-Όχι δεν αισθάνομαι ότι ήθελα να κάνω κάτι και δεν το έκανα. Σχεδόν αυτά που ήθελα τα έκανα. Ποτέ δεν σχεδίασα δεν έβαλα πλάνο για κάτι ή ένα στόχο που να έβαζα όλο μου το χρόνο για να το πετύχω. Έχω βάλει εφικτούς στόχους ενώ άλλοι έχουν υποφέρει έχουν χαραμίσει την ζωή τους ολόκληρη  για να γίνουν πρωταγωνιστές. Δεν αξίζει να εγκλωβίζεται κανείς σε ένα θέλω. Υπάρχουν εκατομμύρια θέλω!   Γιατί να τα χάσεις για μία εμμονή είναι αποτέλεσμα βαθύτατου συμπλέγματος το να θέλεις ένα πράγμα και να επιδιώκεις  όλη σου την ζωή να το πετύχεις. Πρέπει νάσαι πολύ μπλοκαρισμένος.

-Πρέπει να μας απαντήσει κανείς τι είναι Θεός; Πιστεύω το Χριστό μια ύπαρξη η οποία ήρθε, δίδαξε κι έφυγε. Πιστεύω στον Τσε, πιστεύω στον Άρη που είναι παρόμοιοι. Πιστεύω στην δύναμη των ανθρώπων. Στην συνεργασία τους και ο Θεός αν υπάρχει πραγματικά αυτό θέλει. Δεν νομίζω ότι ο Θεός τιμωρεί, ή με την έννοια της θρησκείας θα επέλεγε να μας αδικήσει για να μας δοκιμάσει. Κατά την δική μου άποψη όσο μπορώ να έχω για ένα τόσο μεγάλο θέμα που δεν έχει απαντηθεί δεν πιστεύω όλα αυτά που λέγονται. Η αδικία προέρχεται από τους ανθρώπους.

-Δεν υπάρχει περιθώριο να υπάρξουν ηγέτες μεγάλου βεληνεκούς. Υπάρχουν υπάλληλοι διαχειριστές του χρήματος. Τώρα υποφέρει η Ελλάδα, μετά η Ιταλία και μετά η Τουρκία που τώρα ευημερεί μετά από 7 χρόνια θάναι γονατισμένη και  θα σέρνεται. Είναι που γυρνά η ρουλέτα και που πέφτει η μπίλια! Που θα βρούμε εργατικά χέρια ανάλογα με τις ανάγκες τις εποχής. Η εξέλιξη, η παγκοσμιοποίηση έχει κάνει αυτή την τεράστια ζημιά στον κόσμο. Οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να ηγηθούν ιδεολογιών μένουν τραγικά μόνοι και δεν τους ακολουθούν. Και στην Αθήνα θα δείτε ότι η κατάσταση είναι τραγική. Οι άνθρωποι δεν έχουν να φάνε και προτιμούν να πληρώνουν το χαράτσι. Και αναρωτιέσαι γιατί; Η ύστατη ικμάδα αξιοπρέπειας που είναι; Δεν  μπορείς να πεινάς και να φοβάσαι μη σου κόψουν το ρεύμα. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν μια συντεταγμένη ιδεολογία είναι περιθωριοποιημένοι».