Παρέμβαση στην Κομοτηνή για τον απεργό πείνας Σ. Στρατούλη

Για 4η φορά εισήχθη την περασμένη Τετάρτη, στο νοσοκομείο ο απεργός πείνας Σπύρος Στρατούλης, ο οποίος διανύει την 58η ημέρα απεργίας, διαμαρτυρόμενος για το πάγωμα των αδειών εξόδου του από τη φυλακή. Ο 40χρονος Σπύρος Στρατούλης έχει χάσει 17 κιλά, είναι έντονα καταβεβλημένος και αδύναμος, και σύμφωνα με τον γιατρό του «υπάρχει πλέον μεγάλος κίνδυνος εμφάνισης σοβαρών και μη αναστρέψιμων βλαβών στην υγεία του ή ακόμη και αιφνίδιου θανάτου». Ο Σπ. Στρατούλης λάμβανε κανονικά άδειες και το δικαίωμά του «πάγωσε» μετά από νέα κατηγορία που του απαγγέλθηκε, αν και για την υπόθεση ο εισαγγελέας δεν είχε ζητήσει την προφυλάκισή του ή άλλο περιοριστικό όρο. Ο ίδιος αρνείται την εμπλοκή του στην υπόθεση της οργάνωσης «Στέκια Θεσσαλονίκης», σημειώνοντας ότι δεν θα μπορούσε να έχει σχέση, δεδομένου ότι βρισκόταν στην φυλακή. Ο Σπύρος Στρατούλης βρίσκεται στη φυλακή εδώ και 22 χρόνια για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Στη διάρκεια της φυλάκισής του έχει αναπτύξει πολιτική δράση για τις συνθήκες κράτησης και κατά της ίδιας της συνθήκης του εγκλεισμού, με δράσεις αλληλεγγύης μεταξύ των κρατουμένων.

Σε ένδειξη αλληλεγγύης στον Σπ. Στρατούλη, πραγματοποιήθηκε στην Κομοτηνή παράσταση διαμαρτυρίας στην κεντρική πλατεία Κομοτηνής από τους αναρχικούς και σε ανακοίνωση που εξέδωσε το αναρχικό στέκι Utopia  αναφέρονται τα εξής: «Η απεργία πείνας είναι ένα εξοντωτικό / καταστροφικό για τον κάθε αγωνιστή μέσω πίεσης με ανεπανόρθωτες ζημιές για την υγεία του. Στηρίζουμε τον αγώνα του Σπύρου Στρατούλη για ελευθερίες που ούτως ή άλλως δικαιούται. Παρόλα αυτά  η λογική των αδειών είναι άκρως προβληματική. Οι άδειες υπηρετούν μονάχα την εξουσία καθώς λειτουργούν ως μηχανισμός εκβιασμού. Συγκεκριμένα, σε μια κατάσταση που σου έχουν πάρει τα πάντα  η άδεια ή οποιοδήποτε ‘’δικαίωμα?? είναι σαν να σου πετάνε ψίχουλα και με αυτά να σε εκβιάζουν ώστε να μην αντιδράς σε τίποτα υπο τον φόβο να στα αφαιρέσουν και αυτά. Η ελευθερία δεν είναι κατι διαπραγματεύσιμο και σίγουρα δεν μπορεί να χρησιμοποιείται απο το δικαϊκό σύστημα που μόνο σωφρονιστικά δεν λειτουργεί αλλά ως τιμωρός. Άλλωστε, ποιος ορίζει ποιά συμπεριφορά χρήζει σωφρονισμού; Ίσως είναι καιρός οι αλληλέγγυοι έξω από τα κελιά να βρούμε τρόπους εξάντλησης του κράτους πριν γεμίσουμε με αγωνιστές με κατεστραμμένα ζωτικά όργανα και να μην περιμένουμε να περνάνε 10αδες μέρες για να εντατικοποιηθούν οι κινήσεις αλληλεγγύης όποιες και αν είναι αυτές. Η πραγματική ελευθερία θα υπάρξει όταν γκρεμιστεί και η τελευταία φυλακή».