Πανηγυρίζει ο ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου

Ἡ σηµερινὴ δεσποτικοθεοµητορικὴ ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισµοῦ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας µᾶς ἀνακόπτει γιὰ λίγο ἀπὸ τὸν πένθιµο λειτουργικὸ χαρακτῆρα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Μᾶς προσκαλεῖ, νὰ µεταθέσουµε τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιὰ µας ἀπὸ τὴν θλίψη καὶ τὸν πόνο, ποὺ γεννοῦν ἡ ἐπίγνωση τῆς ἁµαρτωλότητας καὶ τῆς φθορᾶς, στὴν βεβαιότητα καὶ χαρὰ τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας. Νὰ συµψάλλουµε χαρµόσυνα µὲ τὸν ἱερὸ ὑµνωδὸ «σήµερον τῆς σωτηρίας ἡµῶν τὸ κεφάλαιον καὶ τοῦ ἀπ’ αἰῶνος Μυστηρίου ἡ φανέρωσις».

Καὶ πράγµατι, τόσο ὁ Ἀρχαγγελικὸς ἀσπασµός, τὸ «Χαῖρε» τοῦ Γαβριήλ, ὅσο καὶ τὸ περιεχόµενο τῆς «καλῆς εἰδήσεως» δηλαδή τῆς ἐξ ἀσπόρου συλλήψεως στὴν µῆτρα τῆς δεκαπεντάχρονης Μαριάµ, ἐνσάρκου ἐπιδηµίας τοῦ Ὑιοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἐπαναπροσδιορίζουν τὴν πορεῖα τοῦ ξεπεσµένου ἀνθρωπίνου γένους ἀπὸ τὸ σκοτάδι στὸ Φῶς. Ἀπὸ τὸν αἰώνιο θάνατο στὴν µέθεξη τῆς αἰωνιότητας. Ὄχι διὰ τῆς βίας, ἀλλὰ διὰ τῆς ἐλεύθερης συναίνεσης ἑνὸς ἑκάστου στὸ Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας.

Παιδαγωγούµενοι ἀπὸ τὴν παροῦσα ἡµέρα, ἄς ἑστιάσουµε τὴν προσοχὴ µας σὲ τρία σηµεῖα.

Τὸ πρῶτο ἀφορᾶ στὴν προετοιµασία τῆς Θεοτόκου γιὰ τὸ προαιώνιο σχέδιο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Σύµφωνα µὲ τὴν συναξαρικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας µας, ὁ Ἰωακεὶµ καὶ ἡ Ἄννα, οἱ γονεῖς τῆς παρθένου Μαρίας, ὁδήγησαν τὴν µικρὴ τους κόρη, τριῶν περίπου ἐτῶν, στὸ Ναὸ τῶν Ἱεροσολύµων γιὰ τὴν καθιέρωση τοῦ πρωτοτόκου τέκνου τους. Ἐκεῖ ὁ ἱερέας Ζαχαρίας εἰσάγει κατὰ θεία ἔµπνευση τὴν µικρὴ στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, ὅπου καὶ παρέµεινε δώδεκα χρόνια τρεφοµένη ἀπὸ Ἄγγελο Κυρίου. Αὐτὸς εἶναι ὁ κεντρικὸς πυρῆνας τῆς ἑορτῆς τῶν Εἰσοδείων τῆς Θεοτόκου. Ἐπὶ δώδεκα ἔτη προσφέρεται διὰ τῆς προσευχῆς στὴν κοινωνία µὲ τὸν Θεό. Διατηρεῖ πάναγνα σῶµα καὶ ψυχή. Γι? αὐτὸ καὶ ἡ ἀρχαγγελικὴ ἐπίσκεψη δὲν τῆς γεννᾶ τρόµο. Διαλέγεται µὲ τὸν Γαβριὴλ «ὡς ὁ Πρωτόπλαστος πρὸ τῆς παρακοῆς», ὡσὰν νὰ ἀκούει τὴν φωνὴ τοῦ Θεοῦ στὸν Παράδεισο.

Ἐδῶ ἐπισηµαίνουµε τὸ δεύτερο σηµεῖο: τὴν ἐξαγγελία τοῦ «θαύµατος» στὴν ἱστορικὴ πραγµατικότητα τῆς προετοιµασµένης Παρθένου. «Πνεῦµα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σὲ καὶ δύναµις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι». Καὶ ὅταν ὁµιλοῦµε ἐδῶ γιὰ θαῦµα δὲν ἐννοοῦµε κάποια «κατάλυση» τοῦ φυσικοῦ κόσµου καὶ τῶν νόµων τῆς δηµιουργίας, ἔστω καὶ ἄν ὑπερβαίνεται συγκεκριµένα ἡ «φυσική τάξη» τῆς ἀδαµικῆς γέννησης. Μὲ τὸ «θαῦµα», τὸ ὁποιοδήποτε θαῦµα, ἔχουµε τὴν οὐσιαστικὴ ἐπάνοδο τῆς δηµιουργίας στὴν πλέον «κατὰ φύσιν» πραγµατικότητά της, στὴν κατάσταση τῆς ἀρχικῆς «λίαν καλῆς» κτήσης. Ἀπό τὴ φθορὰ καὶ τὸν θάνατο, ἀπὸ τὴν διαστρέβλωση τῆς φύσης, αὐτὰ ποὺ σηµαίνουν µ? ἕνα λόγο «πτώση», ἐπανερχόµαστε στὴ νέα «ἐδεµικὴ κατάσταση» τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐναθρώπιση τοῦ Θεοῦ ἐκτείνει τὴν ἱστορία πρὸς τὴν αἰωνιότητα καὶ τὴ ζωὴ πρὸς τὴν ἀνάσταση. Σὲ αὐτὴ τὴν προοπτικὴ ζητεῖται ἡ συνεργασία τῆς Παρθένου.

Ἔτσι φτάνουµε στὸ τρίτο σηµεῖο: αὐτὸ τῆς «ἐν ἐλευθερίᾳ» ἐπιλογῆς. Δὲν ὑποχρεώνεται ἡ Μαριὰµ στὸ σχέδιο τῆς θείας Οἰκονοµίας. Συµµετέχει ἐλεύθερα καὶ ἄρα ὑπεύθυνα. Ὑπερβαίνει τὶς λογικὲς της ἀπορίες σχεδὸν αὐτόµατα καὶ κατανοεῖ τὸ µήνυµα τοῦ Οὐρανοῦ µὲ ταπεινὸ φρόνηµα καὶ ἐµπιστοσύνη στὴν θεῖα χάρη. Εἶναι ἡ «δούλη τοῦ Κυρίου», ἡ ὁποῖα ἐµπιστεύεται τὸ «κραταιὸ Του ῥῆµα», ὅπως ἔπραξαν, πρὶν ἀπὸ Ἐκείνη, ὅλα τὰ ἱερὰ πρόσωπα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἔτσι καθίσταται τὸ Πανάγιο κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ καὶ προσφέρει στὸ ἀνθρώπινο γένος σαρκωµένο τὸν Σωτῆρα Χριστό.

Γι? αὐτὸ σήµερα, ἀδελφοὶ µου, πανηγυρίζουµε µὲ ἀγαλλίαση καὶ ἐλπίδα σωτηρίας τὸν Εὐαγγελισµὸ τῆς Θεοµήτορος.

Ὅµως, στὸν συµβολισµὸ αὐτῆς τῆς ἑορτῆς ἀκούµπησαν τὴν ἐλπίδα τους γιὰ ἐλευθερία ἀπὸ τὰ δεσµὰ τῆς δουλείας καὶ οἱ πρόγονοί µας κατὰ τὴν ἐθνικὴ παλιγγενεσία τοῦ 1821, τὴν ὁποῖα ἐπίσης ἀνακαλοῦµε σήµερα στὴν ἱστορικὴ µας µνήµη. Στὴν Ἁγία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ µας διέκριναν τὰ ἑνοποιὰ καὶ ζωοποιὰ στοιχεῖα τῆς ῥωµαίϊκης ταυτότητάς τους. Μὲ πίστη σ? Αὐτὴν ἀντιπάλεψαν ὅλους τοὺς πειρασµοὺς καὶ τὶς Κασσάνδρες κατὰ τὸν ἀπελευθερωτικὸ τους ἀγῶνα καὶ ἐξῆλθαν ἀναστηµένοι νικητές, κερδίζοντας τὸν σεβασµὸ καὶ τῶν θαυµασµὸ τῶν «πεπαιδευµένων λαῶν τῆς Δύσεως».

Τὸ µαρτυρεῖ, µεταξὺ πολλῶν, στὸ λόγο του στὴν Πνύκα ὁ Γέρος τοῦ Μωρηᾶ, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στὶς 8 Ὀκτωβρίου 1838. «Ὅταν ἀποφασίσαµε νὰ κάµουµε τὴν Ἐπανάσταση, δὲν ἐσυλλογισθήκαµε, οὔτε πόσοι εἴµεθα, οὔτε πὼς δὲν ἔχουµε ἅρµατα, οὔτε ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἐβαστοῦσαν τὰ κάστρα καὶ τὰς πόλεις, οὔτε κανένας φρόνιµος µᾶς εἶπε: “ποῦ πᾶτε ἐδῶ νὰ πολεµήσετε µὲ τὰ σιταροκάραβα βατσέλια”. Ἀλλά, ὡς µιὰ βροχή, ἔπεσε εἰς ὅλους µας ἡ ἐπιθυµία τῆς Ἐλευθερίας µας καὶ ὅλοι, καὶ οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ προεστοί, καὶ οἱ καπεταναῖοι καὶ οἱ πεπαιδευµένοι καὶ οἱ ἔµποροι, µικροὶ καὶ µεγάλοι, ὅλοι ἐσυµφωνήσαµε εἰς αὐτὸν τὸ σκοπὸ καὶ ἐκάµαµε τὴν ἐπανάσταση… Πρέπει νὰ φυλάξετε τὴν πίστη σας καὶ νὰ τὴ στερεώσετε, διότι ὅταν πιάσαµε τὰ ἅρµατα, εἴπαµε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ ὕστερα ὑπὲρ Πατρίδος».

Κι ἐµεῖς σήµερα, ἐὰν ἀντλήσουµε διδάγµατα ἀπὸ τὸ δικὸ τους παράδειγµα, καὶ ἀγωνιστοῦµε συλλογικὰ µὲ πίστη στὸν Θεὸ καὶ ἀγάπη στὴν κοινὴ µας πατρίδα, θὰ κατανικήσουµε κάθε κρίση, ἡ ὁποῖα ἀπειλεῖ τὴν πνευµατικὴ µας ἰδιοσυστασία καὶ ἀκεραιότητα. Θὰ κερδίσουµε καὶ πάλι τὴν θέση, ποὺ κατέλαβαν οἱ πρόγονοί µας στὴν παγκόσµια ἱστορία τῶν λαῶν καὶ θὰ προσδιορίσουµε τὸ µέλλον τῶν ἑποµένων γενεῶν µὲ ὅρους, οἱ ὁποῖοι ἀνταποκρίνονται στὴν Χριστιανικὴ καὶ Ἑλληνικὴ πολιτισµικὴ καὶ πνευµατικὴ µας κληρονοµιά.

Χρόνια πολλὰ καὶ εὐλογηµένα σὲ ὅλους.

Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος σκέπη καὶ προστασία µας.

Διάπυρος πρὸς τὸν Κύριον εὐχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† ὁ Μαρωνείας καὶ Κοµοτηνῆς Παντελεήµων