«Παγώνει» το φεστιβάλ γεύσεων της Ροδόπης

Ήταν ένα φιλόδοξο σχέδιο και η αρχή μίας συνεργασίας για τη ανάδειξη της τοπικής μας ταυτότητας. Ήταν πρόταση που κατατέθηκε στη συνάντηση που είχαν τον περασμένο Μάρτιο, το Τοπικό Σύμφωνο Ποιότητας, η Ομοσπονδία Επαγγελματοβιοτεχνών Ροδόπης και ο σύνδεσμος ξενοδόχων της Θράκης. Φορείς που συναντήθηκαν, με σκοπό την ανάδειξη των τοπικών προϊόντων και υπηρεσιών της περιοχής μας, με απώτερο στόχο την αναβάθμιση του τουριστικού προϊόντος και την ουσιαστική συνεργασία με τους επιχειρηματίες του τόπου. Στη συνάντηση συμμετείχε και ο πρόεδρος των εστιατόρων και συναφών επαγγελμάτων της Ροδόπης, Αντώνης Καμπουρίδης. Εκείνος ήταν που πρότεινε στους συμμετέχοντες, τη διοργάνωση φεστιβάλ γεύσεων στην Κομοτηνή. 

Οι φορείς συμφώνησαν και μάλιστα αρχικά πρότειναν η διοργάνωση να συμπέσει με τον ερχομό των φοιτητών στην πόλη μας. Έτσι λοιπόν κατέληξαν ότι θα πρέπει να γίνει τον Σεπτέμβριο και η Ροδόπη να προβάλλει το δυνατό της χαρτί, τον πολύ-πολιτισμό της.  Οι Πόντιοι, οι Αρμένιοι, οι χριστιανοί και οι μουσουλμάνοι σχεδιάζονταν να κληθούν για να παντρέψουν τις γεύσεις τους, να συμβάλλουν και οι ίδιοι ώστε, η Ροδόπη να αποκτήσει τη δική της ξεχωριστή ταυτότητα. Οι γύρω πόλεις το έχουν ήδη καταφέρει, ενώ η Ροδόπη, άφησε τα πράγματα στην τύχη τους, είχε πει τότε ο κ. Καμπουρίδης, πιστεύοντας ότι είναι ένα στοίχημα που θα κερδηθεί. «Καλώς ή κακώς η Κομοτηνή είναι πολύ όμορφη αλλά δεν έχει θέμα, σε σύγκριση με τις γειτονικές πόλεις, γιατί όλοι λέμε να προωθήσουμε – να κάνουμε. Ας ανακατευτούμε εσωτερικά πρώτα, να δημιουργήσουμε ένα θέμα για να μπορέσουμε πάνω σε αυτό να δουλέψουμε και να προσελκύσουμε ξένο κόσμο», δήλωνε τότε. 

Όλα αυτά συνέβησαν πριν μερικούς μήνες και θα περίμενε κανείς, λίγες ημέρες πριν την υποδοχή των φοιτητών, να είναι όλα έτοιμα για την πρωτότυπη συνάντηση. Τίποτα όμως από όλα αυτά δεν προχώρησε. Η κακή ψυχολογία, η οικονομική δυσπραγία, η απροθυμία των επαγγελματιών να ασχοληθούν ματαίωσε κάθε προσπάθεια. Τουλάχιστον προς το παρόν. «Υπήρχε πλάνο, υπήρχε ιδέα, υπήρχε οργάνωση. Απλώς βλέπω ότι η κατάσταση είναι δύσκολη και οι συνάδελφοί μου και όχι μόνο, έχουν απορροφήσει τα προβλήματα της δουλειάς. Με τις δυσκολίες της δουλειάς, δεν τους βλέπω να είναι ζεστοί, να είναι ενεργοί. Αυτή η ιδέα για να υλοποιηθεί ήθελε ανθρώπους να τρέξουν, να ασχοληθούν, να προσφέρουν, πράγμα το οποίο είναι δύσκολο τις μέρες που διανύουμε. Ο καθένας κοιτάει όχι το μεροκάματο, την καθημερινή επιβίωση, να πάει κάτι σπίτι του», δήλωσε ο  κ. Καμπουρίδης,

Ο χώρος της εστίασης είναι εκείνος που φαίνεται να έχει πληγεί περισσότερο λόγω της κρίσης. Λουκέτα, μειωμένα μεροκάματα και ανεργία τον χαρακτηρίζουν. Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η πολιτεία δεν κάνει τίποτα για να στηρίξει τους χιλιάδες επαγγελματίες και εργαζόμενους του χώρου. Η κατάσταση έχει αντίκτυπο στην ψυχολογία των επαγγελματιών και αυτό σαν αποτέλεσμα καμία ανάληψη πρωτοβουλιών «Δεν κατηγορώ κανένα συνάδελφο», έσπευσε να ξεκαθαρίσει ο κ. Καμπουρίδης. Ήταν επόμενο εφόσον τίποτα καλό δε συμβαίνει στην αγορά, πρόσθεσε.  

«Δεν υπάρχει η ψυχολογία. Εγώ δεν κατηγορώ κάποιον συνάδελφο. Εντάξει, η ιδέα έπεσε, είναι καλή, να την κάνουμε, θα βοηθηθεί η πόλη, θα βοηθηθούμε εμείς και πολλά επαγγέλματα. Να δείξουμε ένα πρόσωπο σαν νομός, σαν πόλη, αλλά στην πορεία που αρχίζεις και ανακατεύεσαι, βλέπεις ότι η συμμετοχή δεν είναι ικανοποιητική και μένεις στο τέλος πάλι μόνος σου και λες τώρα δε γίνεται!» Σύμφωνα με τα όσα προτάθηκαν στην συνάντηση του Μαρτίου, το φεστιβάλ γεύσεων επρόκειτο να συμπέσει χρονικά με τη έλευση των πρωτοετών φοιτητών. Στο πλάνο των ανθρώπων της αγοράς ήταν να διοργανωθεί μία γιορτή, με σκοπό σε ένα βράδυ οι πρωτοετείς να γνωρίσουν μέσα από τις γεύσεις, την πόλη των φοιτητικών τους χρόνων. 

Παρόλο που φέτος εγκαταλείπεται το φεστιβάλ, δεν αποκλείεται να γίνει στο μέλλον. Ίσως την επόμενη χρονιά, η οικονομική κατάσταση να είναι καλύτερη και οι επαγγελματίες να αποφασίσουν τη διοργάνωση. Άλλωστε το σχέδιο δεν εγκαταλείπεται, τόνισε ο κ. Καμπουρίδης και πρόσθεσε ότι, «κοιτάμε την επιβίωση και να δούμε τι θα γίνει. Όμως αυτή η υπόθεση δεν χάνεται, δεν ακυρώνεται τίποτα, απλώς παγώνει». 

Όλγα Τσιούλφα