Το μεταπτυχιακό της προέδρου του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής γίνεται στο πανεπιστήμιο της Αδριανούπολης και η επιλογή του βιβλίου της Αναστασίας Καλλιοντζή έγινε από τους καθηγητές της "Ήταν μια θαυμάσια ευκαιρία για εμένα όμως να διαβάσω αναλύοντας το συγκεκριμένο βιβλίο και να δω την οπτική της θεώρησης της κοινωνίας στην οποία μεγάλωσα, μέσα από τα μάτια μιας Αθηναίας συγγραφέως", λέει η Σοφία Μενεσελίδου Ρεπορτάζ Δήμος Μπακιρτζάκης
Δεκαεπτά χρόνια πέρασαν, το βιβλίο εξαντλήθηκε, άλλαξε εκδοτικό οίκο και επανακυκλοφορεί ανανεωμένο και με καινούριο εξώφυλλο. Αυτό είναι το βιβλίο "Μη μου λες αντίο" της Αναστασίας Καλλιοντζή, το οποίο την εποχή που πρωτοκυκλοφόρησε έκανε "πάταγο", γιατί πραγματεύονταν με τον πιο αυθεντικό τρόπο τον έρωτα ενός μουσουλμάνου δασκάλου, από μια συντηρητική οικογένεια, με μια φοιτήτρια από την Αθήνα που βρέθηκε να σπουδάζει στην Κομοτηνή. Δυο κόσμοι διαφορετικοί, γεγονότα πολλά στην ζωή τους, που η συγγραφέας τα απέδωσε με τέτοια φυσικότητα παρασύροντας τον αναγνώστη στον έρωτα αυτόν, κάνοντάς τον να συμπάσχει και να αναγνωρίζει το μεγαλείο του. Κατάφερε να αναδείξει τη δυναμική του πανεπιστημίου Θράκης και μιας πόλης που ζει με την μουσουλμανική μειονότητα.
Ένας έρωτας απρόβλεπτος, απόλυτος και καταλυτικός, καταστροφή αλλά και αναγέννηση, παράδεισος και κόλαση, από αυτούς τους έρωτες που είναι τόσο δυνατοί, ώστε να προκαλούν τη μήνη των θεών, ένα ασυγκράτητο πάθος που αναζητά απελπισμένα την ολοκλήρωσή του, με κάθε θυσία, με κάθε τίμημα. Κι όλα αυτά με φόντο την πόλη μας, την Κομοτηνή, μιας πόλη ερωτικής, «που όσοι πέρασαν από εκεί, έστω και για λίγο, την κουβαλάνε πάντα μέσα τους και νιώθουν παντοτινά αποτυπωμένο σε κάθε μόριο του κορμιού τους το άρωμα Ανατολής που αποπνέει. Καλό σας ταξίδι στον ονειρικό κόσμο των μυστικών, καλά κρυμμένων πόθων» έγραφε στο σημείωμά της η Αναστασία Καλλιοντζή που φοίτησε στη Νομική του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου και γνώρισε την Κομοτηνή σε βάθος.
Το βιβλίο 17 χρόνια μετά αφού εξαντλήθηκε, άλλαξε εκδοτικό οίκο και επανακυκλοφορεί ανανεωμένο και στο εξώφυλλό του. Η ίδια η συγγραφέας φιλοξενούμενη στο ράδιο Χρόνος 87,5 ανάφερε πως "το περιεχόμενο του βιβλίο όταν το πήρε στα χέρια του ο νέος εκδότης δεν ήθελε να κάνει καμία αλλαγή και το βρίσκω και λογικό, γιατί είχε μια φυσική ορμή το βιβλίο αυτό μιλώντας βέβαια και για μια υπέροχη πόλη. Είχε ζωή, είχε ελπίδα για το μέλλον και έτσι άλλαξαν το εξώφυλλο, το οποίο το είδα όταν ήδη το είχε αποφασίσει το δημιουργικό των εκδόσεων Μεταίχμιο και έπαθα την πλάκα μου. Νομίζω ότι είναι εξαιρετικά ταιριαστό με το περιεχόμενο το εξώφυλλο αυτό". Αλλά και η ίδια η Αναστασία Καλλιοντζή "δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα, αντίθετα θα έγραφα άλλους δέκα τόμους για την Κομοτηνή και πάλι δεν θα έφταναν γιατί η μαγεία αυτής της πόλης δεν νομίζω ότι υπάρχει περίπτωση να μπορείς να την εξαντλήσεις περιγράφοντάς την. Κάθε φορά που έρχομαι στην Κομοτηνή ανακαλύπτω κάτι καινούριο και αισθάνομαι σαν να είναι η πρώτη φορά, είναι συγκλονιστικό αυτό, δεν μου έχει συμβεί με κανένα μέρος στον κόσμο".
Πάντως το βιβλίο της, ενέπνευσε την πρόεδρο του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής Σοφία Μενεσελίδου, η οποία έκανε έρευνα και μάλιστα εργασία πάνω στο βιβλίο αυτό. Φιλοξενούμενη στη συχνότητα του ράδιο Χρόνος η κ. Μενεσελίδου, έκανε γνωστά τα εξής: "Ασχολήθηκα στο πλαίσιο ενός μεταπτυχιακού που κάνω, ενός μαθήματος στο μεταπτυχιακό αυτό με θέμα η εικόνα του άλλου, του ξένου στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα. Είχα την ευκαιρία και την τύχη να μιλήσω με την κ. Καλλιοντζή. Μία μικρή συνέντευξή της περιλαμβάνεται στην εργασία. Θεωρώ ότι είναι το πιο χαρακτηριστικό μυθιστόρημα για να μπορέσει κανείς να εξετάσει την εικόνα του άλλου, του ξένου στην περιοχή μας. Αμιγώς βιβλία, μυθιστορήματα που να αναφέρονται στην πόλη της Κομοτηνής και στην συνύπαρξη δεν υπάρχουν. Υπάρχουν αποσπάσματα σε μυθιστορήματα, υπάρχουν διηγήματα αλλά το βιβλίο είναι ένα από τα ελάχιστα που υπάρχει, οπότε ήταν ένα πεδίο δόξης λαμπρό για να ερευνήσει κανείς το συγκεκριμένο θέμα. Στο συμπέρασμα που καταλήγω είναι ότι η Αναστασία Καλλιοντζή καταφέρνει με πολύ μεγάλη επάρκεια και πολύ μεγάλη συνέπεια να σκιαγραφήσει όλες αυτές τις πτυχές ενός ιδιαίτερα δύσκολου και απαιτητικού θέματος, υπερβαίνει προκαταλήψεις παρουσιάζοντας όμως με αντικειμενικότητα όλες τις υπαρκτές πλευρές του ζητήματος, εισάγει τον αναγνώστη χωρίς να παίρνει ξεκάθαρα θέση ως συγγραφέας, εισάγει τον αναγνώστη με πολύ μεγάλη επάρκεια σε όλα αυτά τα πεδία προβληματισμού της συμβίωσης με τον άλλον και της απρόσκοπτης αποδοχής του άλλου".
Να σημειωθεί ότι πριν ασχοληθεί ερευνητικά με το βιβλίο η Σοφία Μενεσελίδου τον είχε διαβάσει, είχε όμως παρακολουθήσει και το σίριαλ. Όπως διαπίστωσε "υπάρχουν διαφοροποιήσεις ως προς το τέλος της ιστορίας στο σίριαλ από ό,τι στο βιβλίο οι οποίες αναλύονται στην εργασία. Ήταν μια θαυμάσια ευκαιρία για εμένα όμως να διαβάσω αναλύοντας το συγκεκριμένο βιβλίο και να δω την οπτική της θεώρησης της κοινωνίας στην οποία μεγάλωσα, μέσα από τα μάτια μιας Αθηναίας συγγραφέως, η οποία όμως τελικά μπόρεσε και την ανέλυσε το ίδιο αποτελεσματικά με έναν άνθρωπο που θα ζούσε και θα μεγάλωνε εδώ, σε αυτή την υπέροχη πόλη".
Το μεταπτυχιακό της κ. Μενεσελίδου γίνεται στο πανεπιστήμιο της Αδριανούπολης και η επιλογή του βιβλίου έγινε από τους καθηγητές της.
Ένας έρωτας απρόβλεπτος, απόλυτος και καταλυτικός, καταστροφή αλλά και αναγέννηση, παράδεισος και κόλαση, από αυτούς τους έρωτες που είναι τόσο δυνατοί, ώστε να προκαλούν τη μήνη των θεών, ένα ασυγκράτητο πάθος που αναζητά απελπισμένα την ολοκλήρωσή του, με κάθε θυσία, με κάθε τίμημα. Κι όλα αυτά με φόντο την πόλη μας, την Κομοτηνή, μιας πόλη ερωτικής, «που όσοι πέρασαν από εκεί, έστω και για λίγο, την κουβαλάνε πάντα μέσα τους και νιώθουν παντοτινά αποτυπωμένο σε κάθε μόριο του κορμιού τους το άρωμα Ανατολής που αποπνέει. Καλό σας ταξίδι στον ονειρικό κόσμο των μυστικών, καλά κρυμμένων πόθων» έγραφε στο σημείωμά της η Αναστασία Καλλιοντζή που φοίτησε στη Νομική του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου και γνώρισε την Κομοτηνή σε βάθος.
Το βιβλίο 17 χρόνια μετά αφού εξαντλήθηκε, άλλαξε εκδοτικό οίκο και επανακυκλοφορεί ανανεωμένο και στο εξώφυλλό του. Η ίδια η συγγραφέας φιλοξενούμενη στο ράδιο Χρόνος 87,5 ανάφερε πως "το περιεχόμενο του βιβλίο όταν το πήρε στα χέρια του ο νέος εκδότης δεν ήθελε να κάνει καμία αλλαγή και το βρίσκω και λογικό, γιατί είχε μια φυσική ορμή το βιβλίο αυτό μιλώντας βέβαια και για μια υπέροχη πόλη. Είχε ζωή, είχε ελπίδα για το μέλλον και έτσι άλλαξαν το εξώφυλλο, το οποίο το είδα όταν ήδη το είχε αποφασίσει το δημιουργικό των εκδόσεων Μεταίχμιο και έπαθα την πλάκα μου. Νομίζω ότι είναι εξαιρετικά ταιριαστό με το περιεχόμενο το εξώφυλλο αυτό". Αλλά και η ίδια η Αναστασία Καλλιοντζή "δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα, αντίθετα θα έγραφα άλλους δέκα τόμους για την Κομοτηνή και πάλι δεν θα έφταναν γιατί η μαγεία αυτής της πόλης δεν νομίζω ότι υπάρχει περίπτωση να μπορείς να την εξαντλήσεις περιγράφοντάς την. Κάθε φορά που έρχομαι στην Κομοτηνή ανακαλύπτω κάτι καινούριο και αισθάνομαι σαν να είναι η πρώτη φορά, είναι συγκλονιστικό αυτό, δεν μου έχει συμβεί με κανένα μέρος στον κόσμο".
Πάντως το βιβλίο της, ενέπνευσε την πρόεδρο του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής Σοφία Μενεσελίδου, η οποία έκανε έρευνα και μάλιστα εργασία πάνω στο βιβλίο αυτό. Φιλοξενούμενη στη συχνότητα του ράδιο Χρόνος η κ. Μενεσελίδου, έκανε γνωστά τα εξής: "Ασχολήθηκα στο πλαίσιο ενός μεταπτυχιακού που κάνω, ενός μαθήματος στο μεταπτυχιακό αυτό με θέμα η εικόνα του άλλου, του ξένου στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα. Είχα την ευκαιρία και την τύχη να μιλήσω με την κ. Καλλιοντζή. Μία μικρή συνέντευξή της περιλαμβάνεται στην εργασία. Θεωρώ ότι είναι το πιο χαρακτηριστικό μυθιστόρημα για να μπορέσει κανείς να εξετάσει την εικόνα του άλλου, του ξένου στην περιοχή μας. Αμιγώς βιβλία, μυθιστορήματα που να αναφέρονται στην πόλη της Κομοτηνής και στην συνύπαρξη δεν υπάρχουν. Υπάρχουν αποσπάσματα σε μυθιστορήματα, υπάρχουν διηγήματα αλλά το βιβλίο είναι ένα από τα ελάχιστα που υπάρχει, οπότε ήταν ένα πεδίο δόξης λαμπρό για να ερευνήσει κανείς το συγκεκριμένο θέμα. Στο συμπέρασμα που καταλήγω είναι ότι η Αναστασία Καλλιοντζή καταφέρνει με πολύ μεγάλη επάρκεια και πολύ μεγάλη συνέπεια να σκιαγραφήσει όλες αυτές τις πτυχές ενός ιδιαίτερα δύσκολου και απαιτητικού θέματος, υπερβαίνει προκαταλήψεις παρουσιάζοντας όμως με αντικειμενικότητα όλες τις υπαρκτές πλευρές του ζητήματος, εισάγει τον αναγνώστη χωρίς να παίρνει ξεκάθαρα θέση ως συγγραφέας, εισάγει τον αναγνώστη με πολύ μεγάλη επάρκεια σε όλα αυτά τα πεδία προβληματισμού της συμβίωσης με τον άλλον και της απρόσκοπτης αποδοχής του άλλου".
Να σημειωθεί ότι πριν ασχοληθεί ερευνητικά με το βιβλίο η Σοφία Μενεσελίδου τον είχε διαβάσει, είχε όμως παρακολουθήσει και το σίριαλ. Όπως διαπίστωσε "υπάρχουν διαφοροποιήσεις ως προς το τέλος της ιστορίας στο σίριαλ από ό,τι στο βιβλίο οι οποίες αναλύονται στην εργασία. Ήταν μια θαυμάσια ευκαιρία για εμένα όμως να διαβάσω αναλύοντας το συγκεκριμένο βιβλίο και να δω την οπτική της θεώρησης της κοινωνίας στην οποία μεγάλωσα, μέσα από τα μάτια μιας Αθηναίας συγγραφέως, η οποία όμως τελικά μπόρεσε και την ανέλυσε το ίδιο αποτελεσματικά με έναν άνθρωπο που θα ζούσε και θα μεγάλωνε εδώ, σε αυτή την υπέροχη πόλη".
Το μεταπτυχιακό της κ. Μενεσελίδου γίνεται στο πανεπιστήμιο της Αδριανούπολης και η επιλογή του βιβλίου έγινε από τους καθηγητές της.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
