Η Βασιλική Ελευθεράκη έχει σπουδάσει Κοινωνική Ανθρωπολογία και Ιστορία και ασχολείται με την εκπαίδευση ενηλίκων από το 2006. Έχει δουλέψει σε Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας, σε ΙΕΚ, σε Σχολές Γονέων και σε Κέντρα δια Βίου Μάθησης Ρεπορτάζ Δήμητρα Συμεωνίδου
Ο μικρότερος μαθητής της είναι 18 χρονών, ενώ ο μεγαλύτερος μπορεί να ξεπερνάει και τα 60 χρόνια. Διδάσκει μόνο σε ενήλικες, ανθρώπους που φέρουν μαζί τους την εμπειρία της ζωής τους. Η Βασιλική Ελευθεράκη έχει σπουδάσει Κοινωνική Ανθρωπολογία και Ιστορία και ασχολείται με την εκπαίδευση ενηλίκων από το 2006. Έχει δουλέψει σε Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας, σε ΙΕΚ, σε Σχολές Γονέων και σε Κέντρα δια Βίου Μάθησης. Αυτό το διάστημα διδάσκει στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Σαπών, όπου βέβαια προσελήφθη με καθυστέρηση, εξαιτίας ολιγωρίας του υπουργείου Παιδείας. Με μαθητές χριστιανούς και μουσουλμάνους, παλιννοστούντες από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, προσαρμόζει μέρα με την ημέρα το μάθημά της, ώστε να ανταποκριθεί στις ανάγκες και στο επίπεδο όλων και όλοι τους να γίνουν κάτοχοι απαραίτητων γνώσεων, με τελικό στόχο την απόκτηση του απολυτηρίου, που ισοδυναμεί με αυτό του γυμνασίου.
Οι ενήλικες μαθητές, κατά την κ. Ελευθεράκη, "είναι μια ξεχωριστή κατηγορία μαθητών, έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά που έχουν οι ανήλικοι μαθητές γιατί καταρχήν φέρουν μαζί τους την εμπειρία της ζωής τους, καθώς είναι όλοι πάνω από 18 χρονών". Σύμφωνα με την εκπαιδεύτρια, "οι ενήλικες πολλές φορές έχουν μια απόρριψη από την τυπική εκπαίδευση κι αυτό τους ακολουθεί, και αρκετά συχνά τους κάνει νευρικούς απέναντι στο σύστημα".
Το πρόγραμμα των Σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας προσαρμόζεται στις ανάγκες των εκπαιδευομένων. "Ο ενήλικας έρχεται από ένα παραδοσιακό σύστημα και κάνει καιρό να το αποβάλει" δηλώνει η κ. Ελευθεράκη, σημειώνοντας πως "ερχόμενος στα ΣΔΕ περιμένει την αξιολόγηση, το απουσιολόγιο, να δει ποιος είναι ο πρώτος, ποιος είναι ο δεύτερος μαθητής, αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν συναντά". Για τους ενήλικες που επιστρέφουν ξανά στα θρανία, σημαντικό ρόλο, όπως λέει η εκπαιδεύτρια του ΣΔΕ Σαπών "παίζουν και τα σχόλια από τον περίγυρό του. Τώρα σ? αυτή την ηλικία τι θα το κάνεις το απολυτήριο;" τους ρωτούν κι εκείνοι συνήθως απαντούν "εγώ το θέλω, το χρειάζομαι". Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία μαθητές έρχονται γιατί το έχουν απωθημένο".
Όσον αφορά στα συναισθήματα που συντροφεύουν τους μαθητές της η Βασιλική Ελευθεράκη σημειώνει "γίνονται κι αυτοί παιδιά. Ο ενήλικας μπορεί να κάνει τις ίδιες ζαβολιές που κάνουν τα παιδιά. Ψάχνουν ευκαιρία για να κάνουν κοπάνα, να χάσουν μάθημα". Το θετικό είναι, όπως λέει η κ. Ελευθεράκη, ότι αυτοί οι άνθρωποι πηγαίνουν στο σχολείο συνειδητοποιημένοι κι έτσι καθόλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς δημιουργούνται ξεχωριστές σχέσεις, κοινωνικοποιούνται, ανοίγονται στην κοινωνία, παρακολουθούν εκδηλώσεις, έρχονται σε επαφή με κομμάτια της κοινωνίας, κάτι που δεν έκαναν στην καθημερινότητά τους. Ποιά όμως είναι η μεγαλύτερη χαρά που παίρνει η ίδια ως εκπαιδεύτρια ενηλίκων; «Το ευχαριστώ που ακούς στο τέλος της χρονιάς» δηλώνει χωρίς δεύτερη σκέψη και παίρνει τις σημειώσεις και τη διάθεσή της για το επόμενο μάθημα με τους ενήλικες μαθητές της στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Σαπών.
Οι ενήλικες μαθητές, κατά την κ. Ελευθεράκη, "είναι μια ξεχωριστή κατηγορία μαθητών, έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά που έχουν οι ανήλικοι μαθητές γιατί καταρχήν φέρουν μαζί τους την εμπειρία της ζωής τους, καθώς είναι όλοι πάνω από 18 χρονών". Σύμφωνα με την εκπαιδεύτρια, "οι ενήλικες πολλές φορές έχουν μια απόρριψη από την τυπική εκπαίδευση κι αυτό τους ακολουθεί, και αρκετά συχνά τους κάνει νευρικούς απέναντι στο σύστημα".
Το πρόγραμμα των Σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας προσαρμόζεται στις ανάγκες των εκπαιδευομένων. "Ο ενήλικας έρχεται από ένα παραδοσιακό σύστημα και κάνει καιρό να το αποβάλει" δηλώνει η κ. Ελευθεράκη, σημειώνοντας πως "ερχόμενος στα ΣΔΕ περιμένει την αξιολόγηση, το απουσιολόγιο, να δει ποιος είναι ο πρώτος, ποιος είναι ο δεύτερος μαθητής, αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν συναντά". Για τους ενήλικες που επιστρέφουν ξανά στα θρανία, σημαντικό ρόλο, όπως λέει η εκπαιδεύτρια του ΣΔΕ Σαπών "παίζουν και τα σχόλια από τον περίγυρό του. Τώρα σ? αυτή την ηλικία τι θα το κάνεις το απολυτήριο;" τους ρωτούν κι εκείνοι συνήθως απαντούν "εγώ το θέλω, το χρειάζομαι". Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία μαθητές έρχονται γιατί το έχουν απωθημένο".
Όσον αφορά στα συναισθήματα που συντροφεύουν τους μαθητές της η Βασιλική Ελευθεράκη σημειώνει "γίνονται κι αυτοί παιδιά. Ο ενήλικας μπορεί να κάνει τις ίδιες ζαβολιές που κάνουν τα παιδιά. Ψάχνουν ευκαιρία για να κάνουν κοπάνα, να χάσουν μάθημα". Το θετικό είναι, όπως λέει η κ. Ελευθεράκη, ότι αυτοί οι άνθρωποι πηγαίνουν στο σχολείο συνειδητοποιημένοι κι έτσι καθόλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς δημιουργούνται ξεχωριστές σχέσεις, κοινωνικοποιούνται, ανοίγονται στην κοινωνία, παρακολουθούν εκδηλώσεις, έρχονται σε επαφή με κομμάτια της κοινωνίας, κάτι που δεν έκαναν στην καθημερινότητά τους. Ποιά όμως είναι η μεγαλύτερη χαρά που παίρνει η ίδια ως εκπαιδεύτρια ενηλίκων; «Το ευχαριστώ που ακούς στο τέλος της χρονιάς» δηλώνει χωρίς δεύτερη σκέψη και παίρνει τις σημειώσεις και τη διάθεσή της για το επόμενο μάθημα με τους ενήλικες μαθητές της στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Σαπών.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
