Μπάμπης Δαμιανίδης: Ακόμη και στην παντοδυναμία του δε στήριξα τον Τσοχατζόπουλο

Εκφράζει τη θλίψη του για την Ελλάδα του σήμερα, την ταπείνωση του ελληνικού λαού, την αβεβαιότητα που βιώνει η μικρομεσαία τάξη, αλλά και τον κλοιό του χρέους που σαν μέγγενη πνίγει το μέλλον της χώρας. Ο ίδιος αποστασιοποιημένος από την πολιτική απαντά με τη δική του ματιά για τα πράγματα εκφράζοντας το μέσο Έλληνα. Κατακεραυνώνει τον «σύντροφο» Τσοχατζόπουλο κι αφήνει να αιωρούνται περιπτώσεις ανθρώπων που πλούτισαν με διάφορα μέσα από την πολιτική και την ανάμειξή τους στα κοινά και στην περιοχή μας.  Η συνέντευξή του ξεκάθαρη τα λέει όλα.

-Τις εξελίξεις στον βαθμό που έχουν φτάσει τα πράγματα δεν μπορούσα να το διανοηθώ. Όμως δεν μπορούσα να ζω και σε ένα ψεύτικο όνειρο πιστεύοντας ότι μία χώρα η οποία δεν έχει παραγωγική βάση, μία χώρα η οποία δανειζόταν συνεχώς θα μπορούσε να συνεχίσει έτσι, σε αυτή την πραγματικότητα. Δυστυχώς στη δύσκολη στιγμή έλειψαν και οι μεγάλοι πολιτικοί άντρες από την Ελλάδα, με αποτέλεσμα αυτοί οι οποίοι διαχειρίστηκαν την κρίση να μην μπορούν να ανταποκριθούν αλλά ούτε καν να μπορέσουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να βοηθήσουν τη χώρα. Λυπάμαι που θα το πω αλλά ακόμα και σήμερα αισθάνομαι ότι το πολιτικό κόστος είναι εκείνο το οποίο βαραίνει τη συνείδηση των κομμάτων  και η κατάληψη της εξουσίας μέσα από τον γενικό χαμό να είναι αυτοσκοπός. Πίστευα ότι οι Έλληνες σε αυτή τη δύσκολη στιγμή θα φανούμε ενωμένοι  και θα δώσουμε τη μάχη για να σώσουμε τη χώρα. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε και όχι μόνο δεν έγινε αυτό, αλλά σε αυτή τη χώρα έχω πει πολλές φορές ότι δε βλέπω να κατοικούν μόνο Έλληνες. Μόνο Έλληνες δεν κατοικούν σε αυτή τη χώρα διότι σε όλες τις ιστορικές περιόδους το κεφάλαιο στάθηκε κοντά στη χώρα. Λέω απλά παραδείγματα, το μέγαρο που έχουμε εδώ την πρυτανεία την δώρισε κάποιος άνθρωπος ο Τσανακλής, το Σισμανόγλειο το έφτιαξε κάποιος άνθρωπος, τη Ζαρίφειο Παιδαγωγική Ακαδημία την έφτιαξε άλλος φωτισμένος  άνθρωπος. Σήμερα δε βλέπω να υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που να θέλουν να βοηθήσουν τη χώρα. Αντίθετα εκμεταλλεύονται τις άθλιες συνθήκες που ζει ο ελληνικός λαός για να φουσκώσουν περισσότερο τα πορτοφόλια τους. Θα περίμενα το φιλότιμο του Έλληνα να λειτουργήσει. Δυστυχώς αποδειχτήκαμε ένας λαός που δεν σκέφτεται όχι μόνο τη χώρα αλλά ούτε καν το συνάνθρωπο του. Φτάσαμε σε αυτά τα επίπεδα? 

-Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε πράγματι ένα ιστορικό φαινόμενο στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, όμως μετά τον Α. Παπανδρέου θεωρώ ότι οι συνεχιστές δε μπόρεσαν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και δεν εξέφρασαν τις προσδοκίες που ο λαός είχε απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Ο λαός από το ΠΑΣΟΚ περίμενε πολλά περισσότερα πράγματα που στη συνέχεια δεν τα είδε. Δεν θεωρώ ότι η ευκαιριακή παρουσία και η αγανάκτηση του λαού που μεταφράζεται σε ψήφο εκδικητική απέναντι σε αυτούς που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση, δίνει διέξοδο στο πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας. Θεωρώ τα κόμματα αυτά που εμφανίστηκαν τελευταία στο προσκήνιο συμπτωματικά και αποτέλεσμα της οργής ενός λαού ο οποίος δεινοπαθεί. Κατά συνέπεια δε βλέπω διέξοδο με τις σημερινές δομές. Θα ξεφουσκώσουν τα φαινόμενα αυτά. Σήμερα η Ελλάδα χρειάζεται ένα φωτισμένο άνθρωπο ο οποίος θα  αναστήσει την πεθαμένη ψυχή του Έλληνα, θα του δώσει όραμα και κουράγιο για να μπορεί να συνεχίσει αυτή η χώρα. Αλλιώς σήμερα δεν βλέπω διέξοδο. Αν οι εταίροι μας, οι δανειστές μας, όπως τους λέμε, γιατί δεν είναι εταίροι μας είναι δανειστές μας και κερδίζουν από την κρίση, δε θελήσουν να δουν το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας, που είναι το δημόσιο χρέος, η Ελλάδα δεν πρόκειται να βγει από την κρίση. Πρέπει  κάποιοι να αποφασίσουν στην Ευρώπη ότι το χρέος το ελληνικό δεν αποπληρώνεται. Δεδομένου ότι ο παραγωγικός ιστός της οικονομίας αδυνατίζει και εξανεμίζεται η μεσαία τάξη που είναι ο κορμός της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Πιστεύω ότι και αυτή η τάξη έχει φτάσει στα όρια της. 

-Υπάρχουν άνθρωποι ακόμα και εδώ και στην Αθήνα που με θυμούνται και επικοινωνούμε κάποιες στιγμές. Κατά τη γνώμη μου είχα μια  καλή παρουσία και στην Αθήνα. Έχω κερδίσει την εμπιστοσύνη λίγων ανθρώπων, οι οποίοι όχι μόνο επικοινωνούν μαζί μου αλλά καμία φορά ζητούν και τη γνώμη μου για ορισμένα πράγματα.

-Νοιώθω δικαιωμένος, διότι ήξερα ποιος είναι ο Τσοχατζόπουλος. Εγώ και στην παντοδυναμία του δεν τον στήριξα. Βρέθηκα στη μεταβατική περίοδο μετά τον θάνατο του Α. Παπανδρέου και στην εκλογή νέου πρωθυπουργού απέναντί του. Εγώ ήμουν οπαδός και φίλος του Αρσένη και δεν είχα εμπιστοσύνη στον Άκη γιατί δεν πίστευα ότι οι ικανότητες του ανθρώπου αυτού θα φτάνανε μέχρι το ύψιστο αξίωμα του πρωθυπουργού. Πέραν αυτού περιβάλλονταν από ανθρώπους οι οποίοι δεν ενέπνεαν εμπιστοσύνη. Αυτό δε του το είπα και προσωπικά, όταν με ρώτησε κάποια στιγμή «τι βλέπεις», του είπα «ο περίγυρος σου δεν στέκεται κοντά σου». Δε με εξέπληξε το γεγονός καθόλου ότι βρέθηκε σε αυτή τη θέση. Θα πω όμως κάτι για να συμπληρώσω τη σκέψη μου για τον Άκη.

Δεν θεωρώ ότι υπάρχει Έλληνας που πιστεύει ότι είναι αιτία της καταστροφής είναι αυτός και μόνο. Πολλοί είναι εκείνοι οι οποίοι συνετέλεσαν, αν θέλεις να πιάσουμε από τον τόπο μας και να φτάσουμε μέχρι την Αθήνα. Κάποιοι σε κάποιες περιόδους πολιτικές έχουν πλουτίσει σε βάρος του κόσμου. Αυτό όσο και να θέλουμε να το αποκρύψουμε φωνάζει από μόνο του. Δεν χρειάζεται να το σχολιάζουμε ιδιαίτερα, όμως ήταν ένα γεγονός που ήταν αδιανόητο για εμένα να φανταστώ ότι θα έφταναν ορισμένοι άνθρωποι να κάνουν τόσα λεφτά σε μία περιφερειακή πόλη. Αυτό δεν είναι μόνο θέμα της Κομοτηνής, είναι όλων των νομών της Ελλάδας. Έζησα κάποια πράγματα, έζησα το συνεταιριστικό κίνημα από εδώ μέχρι την ΠΑΣΕΓΕΣ, γνώριζα όλον αυτόν τον κόσμο και ήξερα ποιοι δουλεύουν και ποιοι δεν δουλεύουν. Ποιοι δουλεύουν για τον κόσμο και ποιοι δουλεύουν για τον εαυτό τους. Είναι ένας τομέας αλλά στην Ελλάδα όποιον τομέα και να πιάσεις θα πρέπει μετά να καθαρίσεις τα χέρια σου. Γιατί θα βρωμίσεις? 

-Όταν εγώ ονειρεύτηκα τη Σχολή αστυνομίας έκανα τα πάντα για να έρθει στην Κομοτηνή. Έδωσα μάχη για τον κάθετο άξονα που δεν τον ήθελαν ούτε οι Εβρίτες, ούτε οι Ξανθιώτες, στην αίθουσα επιχειρήσεων του πενταγώνου υπάρχουν άνθρωποι που ζούνε και ξέρουν την εμμονή μου. Είχα ορισμένα όνειρα γι΄ αυτά πάλεψα. Έχω ένα παράπονο γιατί δεν είδα ανάλογη στήριξη από τον τόπο μου. Έκανα πάρα πολλά. Για έναν βουλευτή ο οποίος δεν συμπλήρωσε ούτε τέσσερα χρόνια. Χάσαμε και τη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης για την οποία έβγαλα και 500 εκατομμύρια, έφερα τον Αρσένη τρεις φορές αν θυμάστε εδώ στην Κομοτηνή και αναζητούσαμε κτήριο κι εγκαταστάσεις για τη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης. Σε επίπεδο προσωπικό δε νομίζω να υπάρχει άνθρωπος οποιουδήποτε χρώματος, φάσματος πολιτικού ή θρησκευτικού που να ήρθε στο γραφείο και να έφυγε χωρίς να έχει εξυπηρετηθεί. Έχω την άποψη ότι στο βαθμό που μου επέτρεπαν οι γνώσεις μου και οι δυνατότητες μου τις είχα εξαντλήσει, γιατί ο κόσμος τώρα με αναγνωρίζει και μου σφίγγει το χέρι. Τώρα όπου και να πάω στα χωριά ή στην πόλη ακούω τα καλύτερα λόγια, ακούω το σημαντικότερο από όλα, ότι υπήρξα αδέκαστος, ότι το μυαλό μου δεν σκέφτηκε ούτε μία στιγμή το χρήμα και αν βρεθεί άνθρωπος να με κατηγορήσει για οτιδήποτε εγώ μόνος μου θα θέσω τον εαυτό μου στη διάθεση της Δικαιοσύνης. Σαν πολιτικός το χρέος  μου το ξεπλήρωσα. 

-Ευχή μου είναι να ηρεμήσει ο λαός, να μπορεί να κοιμάται το βράδυ και το πρωί να μην ξυπνάει με την αγωνία τι θα του συμβεί. Θέλω να ηρεμήσει η αγορά και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του λαού απέναντι στη λαίλαπα που ζει αυτήν την ώρα, την πρωτοφανή καταστροφή, να μην πέσουμε σε μελαγχολία, να αντέξουμε. Αυτό είναι το όνειρο μου, να δω τον απλό άνθρωπο να ξυπνάει ήρεμος, να φύγει αυτή η αγωνία και το άγχος  του τι μας περιμένει αύριο.

-Του έδωσα μία συμβουλή από την αρχή “να μην ασχοληθεί με τα κοινά γιατί έχουμε έναν πολύ δύσκολο νομό”. Το να πολιτεύεται κανείς σε αυτόν τον τόπο είναι ένα πολύ μεγάλο στοίχημα. Από την ώρα που ο ίδιος όμως έχει αποφασίσει να μπει  στα κοινά ο πατέρας του θα είναι δίπλα του!