Αυτό που μένει πάντα αναλλοίωτο στο χρόνο, ακόμα και για όσους έχουν χωρίσει χρονικά τη ζωή τους στην «προ -κρίση» και «μετά την κρίση» εποχή, είναι οι χριστουγεννιάτικες μνήμες. Εκείνες που κουβαλάει ο καθένας από εμάς στο μυαλό του και ζωντανεύουν κάθε τέτοια εποχή Γράφει η Δήμητρα Συμεωνίδου
Τα ακριβά δώρα γίνονται ευχές και τα ταξίδια στο εξωτερικό αντικαθίστανται από επισκέψεις στο χωριό, στο σπίτι του φίλου μας ή σε κάποιο ίδρυμα για να προσφέρουμε τη συντροφιά μας σε κάποιον που την έχει ανάγκη. Τα Χριστούγεννα της κρίσης στην Κομοτηνή μας θυμίζουν κάτι από το Κάρολο Ντίκενς και την ιδεολογική, ηθική και συναισθηματική μεταστροφή του παράξενου και τσιγκούνη Εμπενίζερ Σκρουτζ μετά την υπερφυσική επίσκεψη που δέχτηκε από τον πεθαμένο συνεταίρο του Τζέικομπ Μάρλεϊ και από τα φαντάσματα των Χριστουγέννων του Παρελθόντος, του Παρόντος και του Μέλλοντος.
Είναι η μεταστροφή όλων σε αξίες που είχαμε απολέσει, όταν παρασυρμένοι από καταναλωτική μανία, περνούσαμε πολύτιμο χρόνο, ανάμεσα σε ακριβές μάρκες ή σχεδιάζοντας πως να καταπλήξουμε τους οικείους μας όταν τους ανακοινώναμε ότι θα περάσουμε Χριστούγεννα φορώντας μαγιό, ξαπλωμένοι κάτω από φοίνικες και με μία εμμονή στη φωτογραφική μηχανή να ανεβάζουμε selfies στο κοινωνικά μέσα δικτύωσης.
.jpg)
Η κρίση μας άλλαξε όλους ή τουλάχιστον τους περισσότερους. Όσους κατάλαβαν, ακόμη κι αν άργησαν, ότι τα Χριστούγεννα, δεν είναι τα υπέροχα στολισμένα δέντρα με τα άπειρα χρωματιστά λαμπάκια, τα όμορφα δώρα, τα τέλεια στρωμένα τραπέζια και οι χαρούμενες στιγμές πασπαλισμένες με άχνη ζάχαρη, που κρύβουν ενδοοικογενειακούς καυγάδες, έριδες μεταξύ συγγενών και απληστία για το ποιος πήρε το ακριβότερο δώρο.
Η οικονομική κρίση όμως δεν κατάφερε να αλλάξει κάτι σημαντικό και ανθρώπινο. Αυτό που μένει πάντα αναλλοίωτο στο χρόνο, ακόμα και για όσους έχουν χωρίσει χρονικά τη ζωή τους στην «προ -κρίση» και «μετά την κρίση» εποχή, τις χριστουγεννιάτικες μνήμες. Εκείνες που κουβαλάει ο καθένας από εμάς στο μυαλό του και ζωντανεύουν κάθε τέτοια εποχή, όταν το χριστουγεννιάτικο δέντρο στολίζεται, έστω και φτωχικά, και στο εορταστικό τραπέζι παίρνουν θέση οι κουραμπιέδες, τα μελομακάρονα, αλλά και οι δίπλες, η θρακιώτικη μπάμπω και η χοιρινή τηγανιά.
Γεύσεις σταθερές στο πέρασμα του χρόνου, έστω και σε μικρότερες ποσότητες ή ακόμα και κερασμένες από το γείτονα, εκείνον που συνεχίζει να έχει τη δουλειά του και να πληρώνεται. Είναι οι στιγμές από κάποια Χριστούγεννα περασμένα ή από τα Χριστούγεννα που ακόμα δεν ήρθαν. Είναι οι στιγμές που μοιραστήκαμε με αγαπημένα πρόσωπα ή ακόμα και οι στιγμές που περάσαμε μόνοι μας αναπολώντας τους δικούς μας, γιατί η δουλειά ή ένα απρόοπτο γεγονός μας ανάγκασε να βρισκόμαστε μακριά τους. Είναι οι στιγμές που το χρωματιστό περιτύλιγμα ανοίγει και από μέσα εμφανίζεται ένα αυτοκινητάκι ή μία κούκλα.
.jpg)
Είναι οι στιγμές με την γιαγιά και τον παππού. Είναι τα Χριστούγεννα που πετύχαμε ένα στόχο και είδαμε τους κόπους μας να ανταμείβονται. Είναι τα Χριστούγεννα που είδαμε την οικογένειά μας να μεγαλώνει. Είναι τα Χριστούγεννα που πήραμε την απόφαση με τον αγαπημένο μας να προχωρήσουμε από κοινού τη ζωή μας. Είναι ακόμα κάποια θλιμμένα Χριστούγεννα γιατί χάσαμε κάποιον δικό μας. Τα Χριστούγεννα που είδαμε τις θυσίες μιας ζωής να καταρρέουν όταν ακούσαμε τη λέξη «απολύεσαι». Τα Χριστούγεννα που περάσαμε μακριά από την πατρίδα μας.
Μοιράζομαι μαζί μας μία ξεχωριστή χριστουγεννιάτικη ιστορία, πριν μοιραστούν μαζί σας, τη δική τους 6 Κομοτηναίοι, που άνοιξαν την καρδιά τους στο «Χ» για να σας πουν τα Χριστούγεννα της ζωής τους. Είναι η προσωπική μου ιστορία σε κάποια μακρινή χώρα, όπου χάριν Χριστουγέννων «οικογένεια» έγιναν οι συμφοιτητές, νέοι από την Τουρκία, το Ιράν, την Ισπανία και την Κίνα.
Ήταν τα Χριστούγεννα με σούπα από φύκια και παέγια, αλλά και κουραμπιέδες της μαμάς, αποστολή με ταχυδρομικό δέμα (σ.σ. για να μυρίσει η εστία κορίτσι μου). Ήταν τα Χριστούγεννα των χριστιανών, των εβραίων και των μουσουλμάνων, η συνύπαρξη σε μία κοινή κουζίνα και η ανταλλαγή δώρων. Είναι τα δικά μου ξεχωριστά Χριστούγεννα και οι μνήμες που αποτυπώθηκαν στο μυαλό μου για να μου θυμίζουν ότι τα Χριστούγεννα είναι στιγμές για να τις μοιραζόμαστε.
Τέτοιες ξεχωριστές στιγμές μοιράζονται μαζί μας και μαζί σας η Άννα Ζάντζα, ο Περικλής Σταθόπουλος, ο Λευτέρης Νεδέλκος, ο Χρήστος Χατζηπέμου, η Χριστίνα Δανιήλ και ο Αντώνης Γκαγκάς.
.jpg)
ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΚΑΓΚΑΣ
Ο Αντώνης Γκαγκάς, αν και βρίσκεται μόλις στην αρχή της εφηβείας, αναπολεί ήδη στιγμές Χριστουγέννων από την παιδική του ηλικία και ξεχωρίζει ορισμένες εικόνες «όταν ήμουνα μικρός περίπου 6 – 7 χρονών και παίζαμε με τον ξάδελφο μου διάφορα παιχνίδια, θυμάμαι τα κορίτσια που περίμεναν έξω από το σπίτι για να έρθει το έλκηθρο του Άη Βασίλη». Ο 11χρονος συνεχίζει να δηλώνει φαν του Άη Βασίλη και φυσικά περιμένει το δώρο του, όχι κάτι συγκεκριμένο, «ό,τι μου φέρει ο Άγιος Βασίλης θα είναι καλό» και δίνει σε όλον τον κόσμο την καλύτερη ευχή…υγεία!
.jpg)
ΑΝΝΑ ΖΑΝΤΖΑ
Τα αγαπημένα Χριστούγεννα για την Άννα Ζάντζα είναι τα φετινά. Είναι ήδη καταπληκτικά γιατί έζησε την ατμόσφαιρα μίας φιλανθρωπικής προσπάθειας, καθώς συμμετείχε ενεργά στη συγκέντρωση χρημάτων για την ανέγερση της στέγης αυτόνομης διαβίωσης ατόμων με ειδικές ανάγκες του συλλόγου μέριμνας ειδικού παιδιού «Άγιοι Θεόδωροι» Ροδόπης. Ένα βιβλίο θέλει για δώρο η μικρή Άννα και η ευχή της είναι «όλα τα παιδιά του κόσμου να είναι γερά».
.jpg)
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΝΕΔΕΛΚΟΣ
Προσωπικοί στόχοι που επιτεύχθηκαν και μάλιστα μετά από πολύ κόπο κάνουν τα φετινά Χριστούγεννα ξεχωριστά για τον Λευτέρη Νεδέλκο. «Αυτή η χρονιά ήταν ευχάριστη για μένα. Για την πλειονότητα του κόσμου το 2013 μπορεί να μην ήταν ένα ιδιαίτερα καλό έτος, για μένα όμως με μεγάλο κόπο αποδείχτηκε μία καλή χρονιά, ιδιαίτερα όσο πλησιάζουμε στο τέλος της. Παιδεύτηκα για να πάρω το πτυχίο μου στη φιλολογία, το πήρα όμως. Επίσης παιδεύτηκα για να μπω στο μεταπτυχιακό στη βυζαντινή φιλολογία, κατάφερα να ολοκληρώσω τις σπουδές μου στα αγγλικά, οπότε και αυτό τέλειωσε. Με αρκετά μεγάλη κούραση τα φετινά Χριστούγεννα με σημάδεψαν λόγω των επιτυχιών αυτών». Οικογενειακά και με αγαπημένους φίλους θα περάσει ο νεαρός Λευτέρης, που δηλώνει αισιόδοξος για το μέλλον και αυτή είναι η ευχή του και για όλους τους ανθρώπους «Εύχομαι να είμαστε αισιόδοξοι γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι, όσοι το βάζουν κάτω και τους παίρνει από κάτω δε θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν κάτω από αυτές τις δύσκολες συνθήκες, ενώ αυτοί που είναι αισιόδοξοι ποτέ δεν χάνονται και όσο προσπαθούμε περισσότερο τόσο περισσότερα καλά θα έχουμε να δούμε».
.jpg)
ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΤΖΗΠΕΜΟΥ
Τα Χριστούγεννα των παιδικών χρόνων είναι πάντα αυτά που μένουν πιο ζωντανά στη μνήμη από κάθε άλλο, είπε ο δικηγόρος Χρήστος Χατζηπέμου και ανέτρεξε στην ιδιαίτερή του πατρίδα, το Τυχερό Έβρου για να μοιραστεί ένα ξεχωριστό έθιμο. «Νομίζω ότι οπουδήποτε και αν βρεθούμε οι περισσότεροι από εμάς ανατρέχουμε στα παιδικά μας χρόνια, για να βρούμε την χαρά και τη ζωντάνια που αισθανόμασταν τότε μικροί. Έτσι είναι και τα Χριστούγεννα στο Τυχερό, στο χωριό το δικό μου. Ιδιαίτερα θυμάμαι ένα έθιμο σκανδαλιάρικο και καλικαντζάρικο το οποίο είχαμε παραμονή Χριστουγέννων. Ξημερώνοντας παραμονή, πριν αρχίσουν τα κάλαντα, ήταν το έθιμο του «τσιτσί», ένα έθιμο που συμβόλιζε ουσιαστικά την άφιξη των καλικάντζαρων την περίοδο των εορτών, όπου υποτίθεται ότι ήταν οι σκανδαλιάρηδες και έκαναν διάφορες ζημιές και αταξίες σε κατοίκους του χωριού, σε κάποιον μπορεί να του άδειαζαν την πλατφόρμα, άλλος μπορεί να έβρισκε το μηχάνημα του στο κέντρο της πλατείας του Τυχερού, όλες αυτές οι σκανταλιές είχαν έναν συμβολισμό».
.jpg)
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΔΑΝΙΗΛ
Μία προσωπική στιγμή σημάδεψαν τα ξεχωριστά Χριστούγεννα της Χριστίνας Δανιήλ, αλλά τα καλύτερα σίγουρα έρχονται, αφού σε πολύ λίγο καιρό θα κρατήσει στα χέρια της το πρώτο της παιδάκι. «Θυμάμαι πολύ έντονα όταν πριν δύο χρόνια έκανα πολιτικό γάμο με τον εφτά χρόνια αγαπημένο μου Βαγγέλη Τσικόπουλο με τον οποίο σύντομα θα αποκτήσουμε έναν γιο. Θυμάμαι ότι απλά θα πηγαίναμε να βάλουμε δύο υπογραφές και τελικά καταλήξαμε, επειδή είναι και μουσικός, να έχουμε όργανα και 11 φίλους από το πουθενά και να περνάμε και οι 11 πολύ όμορφα. Ήταν λες και κάναμε το γάμο που προγραμματίζαμε πάρα πολύ καιρό, ενώ ήταν κάτι ξαφνικό. Είχαμε πάει από τη 1 το μεσημέρι και δε σταματήσαμε να παίζουμε μέχρι τις 10 το βράδυ. Παραδοσιακή μουσική με γκάιντες, κλαρίνα, να χορεύουμε, να πίνουμε και να τρώμε. Δεν το ξεχάσαμε ούτε εμείς αλλά ούτε και οι φίλοι μας που το κανόνισαν».
.jpg)
ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ
Χριστούγεννα κατασκότεινα στη μέση του ωκεανού φέρνει στη μνήμη του κάθε τέτοια εποχή ο Περικλής Σταθόπουλος, όταν ως πλοίαρχος του εμπορικού ναυτικού, εργάζονταν και αναγκαστικά περνούσε τις γιορτές μακριά από τους δικούς του. «Λόγω του επαγγέλματός μου, ήμουν πλοίαρχος του εμπορικού ναυτικού, κάναμε μεσοπέλαγα Χριστούγεννα σε βάρδιες και πολλές φορές όταν κατεβαίναμε κάτω, βρίσκαμε ένα μπουκάλι ουίσκι και καρύδια και ρωτούσαμε: «Τι είναι αυτά ρε παιδιά;» και μας έλεγαν Χριστούγεννα. Βέβαια τα Χριστούγεννα είναι για όλο τον κόσμο και μπορείς να τα κάνεις και όταν γυρίσεις στο σπίτι σου. Ακόμα και πάνω στη δουλειά, δεν ξεχνιούνται ποτέ τα Χριστούγεννα, ειδικά όταν είσαι μακριά».
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
