ΜΙΧΑΛΗΣ ΖΟΡΠΙΔΗΣ Πρόεδρος Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Θεσ/νίκης: Τους μικρομεσαίους θέλουν να μας σβήσουν από τον χάρτη!

Αυτοδημιούργητος έστησε κι επέβαλε στην Θεσσαλονίκη μια από τις μεγαλύτερες εταιρίες τουρισμού στα Βαλκάνια ο Μιχάλης Ζορπίδης, με τζίρο κάπου 36 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, με 400 σημεία πώλησης των προγραμμάτων του στην Ελλάδα, με ιδιόκτητο στόλο 125 σύγχρονων λεωφορείων, με 160 και πλέον εργαζομένους και μια γραμμή Θεσσαλονίκη -Κων/πολη σε καθημερινή βάση με ατομικά πακέτα παραμονής που έχει  ήδη επιβληθεί. 

Ο ίδιος σάρωσε με τον προσωποπαγή συνδυασμό του στις εκλογές του Επαγγελματοβιοτεχνικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης, ανέλαβε τα ηνία ως πρόεδρος, ανακουφίστηκε την περασμένη χρονιά από την αθώωσή του στην πολύκροτη δίκη των υπεξαιρέσεων του Δήμου Θεσσαλονίκης με τον τότε δήμαρχο Παπαγεωργόπουλο και ξεπερνώντας την συναισθηματική και ηθική ταλαιπωρία, δικαιωμένος μετά από την εμπειρία αυτή, ως άνθρωπος της αγοράς ρίχτηκε και πάλι στην δουλειά. «Η κρίση πρέπει να ξεπεραστεί με δουλειά, με σύνεση στη λειτουργία των επιχειρήσεων και με επιμονή» θα πει ενώ καθημερινά έχει τον επιτελικό έλεγχο των γραφείων του, περνώντας απίθανες ώρες εκεί και σχεδιάζοντας όλα τα βήματα. Ρεαλιστικός στις θέσεις του, ό,τι έχει να πει το λέει ευθέως, ήταν πολύ ξεκάθαρος και στην κοπή της πίτας του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης πρόσφατα μιλώντας για μια «δύσκολη χρονιά». Τον συναντήσαμε και μιλήσαμε μαζί του για το σήμερα και την αγωνία της αγοράς,  για τον κλάδο του τουρισμού, την Θεσσαλονίκη ως ευρωπαϊκή πρωτεύουσα νεολαίας και το ρόλο των Επιμελητηρίων. 

«Τουλάχιστον στην πόλη της Θεσσαλονίκης η κρίση είναι πάρα πολύ μεγάλη, τα προβλήματα είναι πολλά, τα κυριότερα είναι η ρευστότητα η οποία δεν υπάρχει, το φορολογικό, το ασφαλιστικό και κυρίως τα πρόστιμα τα οποία εξαγγέλθηκαν το 2014. Βέβαια πολλά είναι τα προβλήματα που έχει η αγορά της πόλης, αλλά υπογραμμίζω τα  μεγαλύτερα. Το ένα μαγαζί μετά το άλλο κλείνει. Οι διαγραφές είναι πολύ περισσότερες από τις εγγραφές στο Επιμελητήριο. Οι επόμενοι μήνες φαντάζουν εξαιρετικά δύσκολοι. Ρευστότητα δεν υπάρχει και αντί οι χρηματοδοτήσεις να κατευθύνονται στην πραγματική οικονομία και τις ΜμΕ, χρηματοδοτούνται αυτοί που δεν το δικαιούνται, διασπαθίζοντας το δημόσιο χρήμα. Επιπλέον, δραματική είναι η πτώση των εκδρομών προς το εξωτερικό, καθώς οι Έλληνες δεν έχουν χρήματα. Η εκδρομή είναι πλέον για την πλειοψηφία των παραδοσιακών πελατών μας -μισθωτών του Δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα και συνταξιούχων- είδος πολυτελείας, όπως και οι ακριβοί ευρωπαϊκοί προορισμοί. Ως αντίβαρο σε αυτή την κατάσταση δημιουργήσαμε ελκυστικά πακέτα, με πολύ φτηνές τριήμερες και τετραήμερες εκδρομές- σε αρκετούς προορισμούς, ώστε να είναι προσιτά ακόμη και σε όσους έχουν χαμηλό βαλάντιο.

-Έχουμε ήδη 4.500 διαγραφές το 2013 και 3.500 εγγραφές νέων που πάντα είχαμε περισσότερες διαγραφές. Στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο οι εγγραφές αφορούν μαγαζιά υγειονομικού ενδιαφέροντος ενώ οι διαγραφές αφορούν εμπορικά μαγαζιά. Είναι πολύ μεγάλο ποσοστό, γιατί κάποιος ο οποίος δεν ξέρει να κάνει κάτι, έχει μείνει άνεργος γράφεται στο Επιμελητήριο ανοίγει ένα καφέ, μια μπουγάτσα και έτσι έχουμε την άνοδο στα μαγαζιά υγειονομικού ενδιαφέροντος. Αυτό όμως το οποίο έχει η πόλη της Θεσσαλονίκης είναι το πρόβλημα του μετρό.

-Εγώ πιστεύω το 2020. Είχαν πει το 2012 τώρα το μετέθεσαν στο 2015, εγώ πιστεύω το 2020 να ολοκληρωθεί. Πάντως οι επαγγελματίες  πέριξ του μετρό έχουν σβήσει. H αγορά της Εγνατίας έχει ερημώσει. Είναι ολοφάνερο αν περπατήσετε την πιο εμπορική οδό όπως είναι η Εγνατίας ή σε κάποιο άλλο δρόμο θα δείτε ότι ένα στα δέκα μαγαζιά είναι ανοιχτά, τα υπόλοιπα εννιά να νοικιάζονται και να μην ενδιαφέρεται κανείς. Πραγματικά σε περιοχές που για να κλείσεις ένα μαγαζί δύσκολα έβρισκες και έδινες πάρα πολλά χρήματα σε αέρα, τώρα δυστυχώς τα μαγαζιά μένουν κενά. Θέλουμε να  ελπίζουμε σε μία ανάκαμψη, αλλά για να γίνει η ανάκαμψη που λέει ο πρωθυπουργός χρειάζεται και ανάπτυξη. Ανάπτυξη από πού; Δεν βλέπουμε τίποτα να φαίνεται μπροστά μας.

-Τα Επιμελητήρια είναι υποτίθεται πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου και λειτουργούν ως σύμβουλοι της πολιτείας. Δυστυχώς όμως η πολιτεία ποτέ δεν ασχολήθηκε με τα Επιμελητήρια. Ποτέ δεν συμβουλεύτηκε τα Επιμελητήρια πριν νομοθετήσει κάτι και τώρα μάλιστα το 2015 που μου έχουν βγάλει ένα καινούριο τερτίπι που λέει να φύγει από τα Επιμελητήρια η υποχρεωτικότητα των επιχειρήσεων υπάρχει πρόβλημα. Καταλαβαίνετε εμείς θέλουμε να μην υπάρχει υποχρεωτικότητα, αλλά θέλαμε να μας δώσει το κράτος τέτοια στοιχεία που να έχουν ανάγκη το Επιμελητήρια, γιατί οι μικρές μας οι συνδρομές δεν είναι αυτές που επηρεάζουν τις επιχειρήσεις. Μια επιχείρηση που έχει όλη την υποστήριξη στη διάρκεια του χρόνου τα 35 ευρώ της συνδρομής δεν νομίζω να είναι το πρόβλημα. Και μάλιστα όταν ενημερώνουμε, συμβουλεύουμε, πληροφορούμε, δίνουμε έντυπα, δίνουμε πολλές παροχές στους επαγγελματίες. Η συνδρομή δεν είναι ποσό το οποίο θα ταρακουνήσει μια επιχείρηση. Εγώ πιστεύω δεν τα θέλουν τα Επιμελητήρια, γιατί εμείς τα Επιμελητήρια ήμασταν αυτοί που τόσα χρόνια ενώ ήμασταν πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, δεν επιδοτηθήκαμε ποτέ. Όλα προερχόταν από χρήματα των συνδρομών των επαγγελματιών και οι μισθοί των υπαλλήλων, όλα λειτουργούσαν από τα λεφτά των πολιτών, των επαγγελματιών και μάλιστα όταν ήρθε το μεγάλο κούρεμα  των Επιμελητήριων  ήταν από τα χρήματα όχι που μας έδωσαν, γιατί ποτέ δεν μας έδωσαν ούτε μία δραχμή, ήταν από τα χρήματα των επαγγελματιών. Ήταν όχι μόνο άδικο, ήταν ληστεία, καταστροφικό. Παρόλα αυτά συνεχίζουμε και λειτουργούμε. Θα δούμε…

-Προσπαθούμε να επιβιώσουμε, δεν έχουμε προσωπικές φιλοδοξίες. Αυτή την στιγμή οι μεγάλες επιχειρήσεις προσπαθούν να διατηρήσουν το προσωπικό γιατί  αυτό είναι  το μεγάλο στοίχημα. Από εκεί και πέρα κοιτάμε να επιβιώσουμε, δεν θέλουμε τίποτα παραπάνω. Εμείς ήμαστε μικρομεσαίες επιχειρήσεις και εκπροσωπούμε στο Επιμελητήριο τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δεν εκπροσωπούμε τις μεγάλες επιχειρήσεις. Δυστυχώς εδώ στην Ελλάδα θέλουν να έχουν μόνο τους πολύ μεγάλους και τους πολύ φτωχούς, εμάς τους μεσαίους θέλουν να μας σβήσουν !

-Λέει ότι είναι το έχει διεκδικήσει και το έχει πετύχει. Στην πράξη όμως;

-Όχι δεν το έχω νιώσει γιατί καταρχάς δεν έχουμε ένα hostel. Δεν έχουμε αυτά τα οποία έλεγε η ΤΡΑΙΝΟΣΕ  ότι θα φτιάξει βαγόνια για νέους, που θα συνδέονται με τις πρωτεύουσες της Ευρώπης. Έχουμε γίνει «Πρωτεύουσα  Νέων» χωρίς να έχουμε τις υποδομές. Μόνο στα χαρτιά.

-Να εστιάσουμε τις προσπάθειες που κάνει το Επαγγελματικό Επιμελητήριο. Προσπάθησε όλο αυτόν τον καιρό να έχει συνεχώς την Θεσσαλονίκη γεμάτη. Το πετύχαμε με το μαθητικό τουρισμό τον μήνα Νοέμβριο και Δεκέμβριο φέρνοντας 5.500 μαθητές και τον κάναμε τουριστικό προορισμό. Επιπλέον το Επιμελητήριο προσπάθησε να φέρει ξένους τουρίστες στην πόλη μας. Παρόλα αυτά δε φτάνει μόνο αυτό. Ήμαστε μία χώρα πάρα πολύ καλή, όχι μόνο σαν Θεσσαλονίκη αλλά σαν Ελλάδα, έχουμε πολύ καλό κλίμα, αλλά δυστυχώς μόνο αυτό έχουμε, τίποτε άλλο!

- Βασικά πρέπει να ασχοληθούμε με τους γείτονες, όχι με τους Αμερικάνους, γιατί οι αγορές οι οποίες μας ενδιαφέρουν είναι η Τουρκία, η Σερβία αυτούς μπορούμε να έχουμε γρήγορους πελάτες, φτηνούς και άμεσα. Όχι να περιμένουμε να έρθει ο Αμερικάνος στην Ελλάδα ή στην Θεσσαλονίκη. Η πόλη της Θεσσαλονίκης, μιας και μιλάμε για την Θεσσαλονίκη, είναι κοντά στην Τουρκία, κοντά στην Σερβία, κοντά στην Βουλγαρία. Αυτούς θέλουμε. Την Βαλκανική ενδοχώρα. Αυτοί είναι πιο γρήγοροι, πιο πολλοί και φτηνοί.

-Ο Έλληνας τουρίστας δεν έχει χρήματα δυστυχώς. Αυτοί που έχουν αποθέματα υπάρχουν, απλά είναι λίγοι. Με αυτούς τους λίγους κινούμαστε και εμείς.

-Εμείς ακολουθούμε μια άλλη τακτική. Να μειώσουμε τα λειτουργικά κόστη και να ασχοληθούμε με καινούριους προορισμούς οι οποίοι ενδεχομένως να έχουν κάποιο ενδιαφέρον. Τους τετριμμένους προορισμούς τους αφήνουμε πλέον και προσβλέπουμε σε καινούριους προορισμούς όπως στην Σερβία το Ζλάτιμπορ είναι ένας καινούριος προορισμός τον οποίον δουλεύουμε. Κάποιοι άλλοι προορισμοί  στην Τουρκία, όπως  το Αϊβαλί κ.α.. Κατά τα άλλα ο κόσμος δεν έχει λεφτά, οπότε δεν ταξιδεύει  και αποφεύγει τους ίδιους προορισμούς.

-Είναι καλός ο δρόμος, έχει δώσει λύσεις. Απλώς δεν περνούν λεωφορεία ακόμα κι εκεί είναι το πρόβλημα. Αναμένουμε την γεφυροπλάστιγγα για να ξεπεραστεί το πρόβλημα».

Οξύνους και φύσει αισιόδοξος ο κ. Ζορπίδης αντιμετωπίζει όχι απλά με σκεπτικισμό, αλλά και με ιδιαίτερο βηματισμό, τη δύσκολη επιχειρηματικά περίοδο έτσι ώστε να βρίσκει τρόπους λειτουργίας που θα κρατήσουν την επιχείρησή του, κάτι που πρέπει να μιμηθούν όσοι θέλουν να παραμείνουν στην αγορά.