Μία συγκλονιστική μαρτυρία: "Η μεταμόσχευση για μένα ήταν δεύτερη γέννηση"

Είχε την ατυχία να νοσήσει σε νεαρή ηλικία από λευχαιμία, αλλά ταυτόχρονα είχε την τύχη να βρίσκεται ανάμεσα στο 30% των περιπτώσεων που είναι συμβατοί με συγγενείς δότες. Η Βίκυ Τσακιράκη μητέρα δύο παιδιών είναι μία πραγματική νικήτρια της ζωής, αφού στη μάχη με μία δύσκολη ασθένεια τα κατάφερε και σήμερα έχει το σθένος και το θάρρος να μοιραστεί την προσωπική της περιπέτεια με δεκάδες συνανθρώπους μας που βρέθηκαν στην εκδήλωση την οποία διοργάνωσε ο σύλλογος Καρκινοπαθών και Φίλων Ροδόπης «Δύναμη Ψυχής» χθες το απόγευμα στην Καπναποθήκη της Κομοτηνής. Η ιστορία για την κ. Τσακιράκη ξεκίνησε το Μάιο του 2000. Ήταν τότε 35 ετών έχοντας μια ευτυχισμένη οικογένεια με δύο όμορφα αγόρια και τον αγαπημένο της σύζυγο. Όπως η ίδια εξομολογήθηκε «εκείνες τις μέρες στο τέλος Μαΐου αισθανόμουν μια μεγάλη κόπωση και αδυναμία. Ξεκίνησα για τη δουλειά μου και έκανα μεγάλες προσπάθειες να ανταπεξέλθω. Προς το τέλος της μέρα ένιωθα τα πόδια μου να πονούν και να πρήζονται. Έτσι αποφάσισα να πάω στο νοσοκομείο. Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι κάτι συμβαίνει αλλά δε μπορούσα να φανταστώ το μέγεθος. Έγινε άμεσα η μεταφορά μου στο νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης όπου ξεκίνησαν οι απαραίτητες εξετάσεις. Ήμουν τόσο ευάλωτη, γεμάτη φόβο, πανικό και ανασφάλεια. Ξαφνικά άλλαξαν όλα στη ζωή μου. Από τη δουλειά βρέθηκα στο κρεβάτι της αιματολογικής κλινικής με ορούς, επίπονες εξετάσεις χωρίς την παρουσία των παιδιών μου και των δικών μου ανθρώπων. Κοντά μου οι αιματολόγοι κ. Μπουρίκας και κ. Τσαταλάς, ο κ. Μαργαρίτης, ο κ. Σπανουδάκης, ο κ. Κοτσιαννίδης και το νοσηλευτικό προσωπικό. Μου χορηγούν φιάλες αίματος και αιμοπεταλίων που δίνονται από φίλους και γνωστούς».

«Ήρθε ο υπεύθυνος γιατρός και με ενημέρωσε με τον πιο όμορφο και συνάμα ευθύ τρόπο, που θα μπορούσα να φανταστώ. Μου είπε δηλαδή: «ξέρεις αυτό που έχεις λέγεται λευχαιμία, είναι μια σοβαρή ασθένεια και εμείς εδώ θα κάνουμε ότι μπορούμε για το καλύτερο δυνατό. Αυτό που περιμένουμε από εσένα είναι προσοχή στις οδηγίες μας και να διατηρείς ψηλά το ηθικό σου». Λίγα λόγια μετρημένα! Αυτή η αντιμετώπιση με γέμισε θάρρος, δύναμη και θέληση να προσπαθήσω να αγωνιστώ. Έτσι άρχισε ένας αγώνας ζωής για μένα, για τα παιδιά μου για τους δικούς μου ανθρώπους, αυτούς που αγαπώ. Θα πολεμήσω για τη ζωή μου! Αυτά τα λόγια υπενθύμιζα στον εαυτό μου κάθε βράδυ που έγερνα να κοιμηθώ με τους ορούς κρεμασμένους, πάνω από τα όνειρά μου». Ο καρκίνος, η λευχαιμία, λέξεις που βγαίνουν εύκολα από το στόμα της τώρα πια.

Η Βίκυ Τσακιράκη ξεκινάει με σχήματα χημειοθεραπειών. «Γίνομαι η ζαλάδα των γιατρών και των νοσηλευτών. Τι είναι αυτό που μου βάζετε; Γιατί το βάζετε; Χιλιάδες ερωτήσεις. Πάντα δίπλα μου η αγαπημένου μου αδερφή, μαζί περάσαμε τα δύσκολα, τους πυρετούς μου, την απώλεια των μαλλιών μου και τις παρενέργειες των χημειοθεραπειών. Ο σύζυγός μου πάντα να μου κρατά το χέρι και οι γονείς μου να προσέχουν τα παιδιά μου και μένα σαν τον πιο πολύτιμο λίθο. Αφού τελείωσα τις θεραπείες μου με το καλύτερο αποτέλεσμα σε διάστημα 6 μηνών, με ενημέρωσε ο καλός μου ο γιατρός ότι: για να γίνω καλά έπρεπε να κάνω μεταμόσχευση μυελού των οστών και πρέπει να βρεθεί συμβατός δότης. Καινούριες φράσεις και λέξεις για μένα. Δεν υπάρχουν περιθώρια για συναισθήματα φόβου και απελπισίας. Προχωράω μπροστά! Δεν το βάζω κάτω!

Κάνει όλη η οικογένεια το τεστ ιστοσυμβατότητας. Πόσο τυχερή ήταν αλήθεια η Βίκυ Τσακιράκη, αφού μόλις το 30% των περιπτώσεων είναι συμβατοί με συγγενείς δότες. Με ένα τηλεφώνημα από το Ιπποκράτειο την ενημέρωσαν ότι ο αδερφός της ήταν συμβατός. «Ανακούφιση – βγήκα από το τούνελ ? κενό. Όλα θα πάνε καλά. Αποχαιρετώ τους γιατρούς μου στο νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης και φεύγω με τις καλύτερες ευχές τους για το νοσοκομείο Παπανικολάου στη Θεσσαλονίκη. Βρίσκομαι στην αιματολογική κλινική «ΣΤΟΡΓΗ». Σ’ ένα σύγχρονο κτίριο με τις καλύτερες υποδομές. Με γιατρούς τον κ. Φάσσα, την κα Σακελλάρη και τον κ. Καλογιαννίδη, που μου τόνισε ότι «το πιο ισχυρό φάρμακο για τη λευχαιμία είναι η μεταμόσχευση από συμβατό δότη». Πόσο δίκιο είχε! Μένω σ? ένα δωμάτιο μονόκλινο, αποστειρωμένο με όλα τα κομφόρ, τηλεόραση, τηλέφωνο, ραδιόφωνο, με δικό του μπάνιο και με ένα μεγάλο παράθυρο που γέμιζε άπλετο φως. Συγχρόνως ο αδερφός μου έκανε ένα πλήρη έλεγχο και ετοιμασία για να δώσει κύτταρα για μένα με μια ακίνδυνη και αναίμακτη διαδικασία. Στις 8/02/2011 δέχτηκα με χαρά τα κύτταρά του στον οργανισμό μου. Μετά 40 μέρες φιλοξενίας σε αυτό το μοναδικό δωμάτιο χωρίς τους αγαπημένους μου, αλλά με μεγάλο πείσμα για τη ζωή και για να αντικρύσω ξανά τα μάτια τους και το χαμόγελό τους βγήκα νικήτρια».

Η μεταμόσχευση για τη Βίκυ Τσακιράκη ήταν δεύτερη γέννηση. Σήμερα που οι μισοί Έλληνες ασθενείς μεταξύ αυτών πολλά παιδιά με λευχαιμία δεν βρίσκουν μόσχευμα, όπως τόνισε η ίδια «είναι αναγκαίο να ενισχυθεί το δίκτυο μυελού των οστών αλλά και η δωρεά ομφαλικών κυττάρων στις δύο δημόσιες τράπεζες βλαστοκυττάρων που υπάρχουν στην Ελλάδα. Η δωρεά βλαστοκυττάρων και μυελού των οστών είναι δωρεά ζωής. Είναι η μόνη μεταμόσχευση που γίνεται ενώ και ο δότης και ο δέκτης είναι εν ζωή. Ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου το Θεό που μου έδωσε να αντέξω. Το δότη μου: τον αγαπημένο μου αδερφό. Τα παιδιά μου: που με τη σκέψη τους και μόνο έπαιρνα δύναμη να συνεχίσω. Το σύζυγό μου: το στήριγμά μου. Την αδελφή μου, τους γονείς μου, όλους τους γνωστούς και άγνωστους φίλους που πρόσφεραν αίμα και αιμοπετάλια. Γίνε και συ δότης, χάρισε μία ζωή», ήταν το μήνυμα που θέλησε να στείλει σε όλους όσους παρακολούθησαν την εκδήλωση με την ευχή το μήνυμά της αυτό να το μεταφέρουν σε όσο το δυνατόν περισσότερους φίλους και γνωστούς. 

Η εξομολόγηση από την Βίκυ Τσακιράκη έγινε έχοντας δίπλα της ως συνομιλητή έναν από τους ιατρούς της τον Εμμανουήλ Σπανουδάκη, αιματολόγο, λέκτορα Δ.Π.Θ., ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Η μεταμόσχευση των αιματοποιητικών στελεχαίων κυττάρων».