Μαθητές του 1ου Λυκείου γράφουν το δικό τους βιβλίο-κόμικ

Τα παιδιά μας γράφουν, εκφράζονται, σκιτσάρουν ήρωες κι ετοιμάζουν το δικό τους μυθιστόρημα κόμικ μέσα από τις οπτική της καθημερινότητας των σχέσεων και όσων βιώνουν. «Ο Χρόνος» αποκαλύπτει τις προθέσεις τους και αποτυπώνει αποσπάσματα του κειμένου αποκαλύπτοντας με τον δικό τους τρόπο το πώς γεννήθηκε όλο το εγχείρημα και το πώς περιμένει στήριξη της γενικής γραμματείας Νέας Γενιάς, κάπου 1500 ευρώ που όμως δεν έρχονται… Τα ίδια είναι αποφασισμένα να ολοκληρώσουν  την προσπάθεια που ήδη είναι στο τέλος. Ο τίτλος του μυθιστορήματος μόνο λείπει. 

Υπάρχει όμως μια γεύση από το ξεκίνημα:  «?xτύπησε την δυνατά την πόρτα πίσω του και πέταξε τα κλειδιά νευριασμένα με την φανταστική πρόθεση να πετύχει κατακέφαλα τον τέως πολυαγαπημένο και νυν πολυμίσητο εργοδότη του. Όμως ο στόχος αντί για το κεφάλι του αφεντικού του βρήκε το κεφάλι του γάτου του. Το γατί λίγο έλειψε να τυφλωθεί αλλά συνήλθα αμέσως»? συνεχίζεται.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται σ’ ένα λύκειο και αφορά τους προβληματισμούς, τις ανησυχίες, τα αδιέξοδα των μαθητών και ?άλλα πολλά, σύγχρονα και διαχρονικά.

 «Οκτώβρης, λίγο μετά την εθνική επέτειο. Η ιδέα ήρθε και μας βρήκε σ? ένα διάλειμμα. Και μας άρεσε. Και την υιοθετήσαμε, να μην περιφέρεται μοναχική κι αναξιοποίητη στο κεφάλι μας. Έτσι κι αλλιώς, είναι περίεργο κεφάλι το κεφάλι μας, αφού περιμαζεύει αδέσποτες, παλαβές ιδέες, αντί να περιορίζεται στα «γράμματα, σπουδάματα, του Θεού τα πράματα», που από γενέσεως κόσμου προτείνει το επίσημο ελληνικό σχολείο (ευτυχώς, υπάρχει και το αντάρτικο).

Η ιδέα μας μίλησε (ιδέα είναι κι ας καλαηδεί, ιδέα είναι κι ας λέει, κατά το παραφρασμένο δημώδες) και μας ορμήνεψε – νομίζουμε ? σωστά: «Αφού σας εμπνέει ? «εξιτάρει» επί το νεανικότερον ? η λογοτεχνία και εσάς και την αλαφροΐσκιωτη δασκάλα σας, γράψτε κάτι ? ένα μυθιστόρημα, ας πούμε».

Αυτό! Και να τι μας προέκυψε: Ένας αποτυχημένος ντεντέκτιβ, ένα βαμμένος γάτος, ένα τρένο που πορεύεται από κάπα σε κάπα (Καρδίτσα ? Κομοτηνή) κάτι παρεξηγημένες φυτείες, ένα υπόγειο μπαούλο, μια πειρατίνα των ερτζιανών, μια εξομολόγηση ? μπουρλότο, μια Εύα που ψάχνει τον Αδάμ της στο πρόσωπο κάποιου Χάρη, μια σκοτεινή νύχτα σε μια αυλή, κάτι ράμματα για κάποιων τις γούνες? κάτι? κάποιοι? κάποιες? μαθητές, δάσκαλοι, μυστικά, παράπονα, αγώνες και αγωνίες. Κι ένα σχολείο που ασχολείται: Το 1ο λύκειό μας. Και μια πόλη: Η Κομοτηνή μας, που, μάλλον, επειδή έχει υγρασία, δε στεγνώνει ούτε τα όνειρα, ούτε το γέλιο των μυθιστορηματικών της ηρώων.

Αγώνας μας: Η συγγραφή του βιβλίου. Δεκατρία κεφάλαια και ισάριθμα σκίτσα και κόμικ, όλα με τη μαθητική φαντασία και πένα φτιαγμένα. Η δασκάλα μόνο στην ενορχήστρωση.

Αγωνία μας: Η έκδοση (καθότι «δει δη χρημάτων». Ελπίζουμε η αίτησή μας στη Γραμματεία Νέας Γενιάς για χρηματοδότηση  να μην αποδειχθεί «αγώνας αγάπης άγωνος», που θάλεγε ο Σαίξπηρ.

Είμαστε οι μαθήτριες της Γ΄Λυκείου Γιώτα Μπάτζιου, Μαρία Λιπορδέζη, Ελένη Κουτσουμανή, Κατερίνα Μπατζιώτη, Κυριακή Μουζακίδου και στα μετόπισθεν η φιλόλογος ΒίκυΤριανταφυλλιά.