Μαριώ: Μακάρι να εισπράξουν όλοι την αγάπη που ένιωσα εγώ όλα αυτά τα χρόνια

«Μιλώ με τον κόσμο πάω, στα τραπέζια αγαπώ αυτό που κάνω, δεν κρύβω τα χρόνια μου είμαι γεννημένη το 1946»  λέει η Μαριώ αυθεντική φωνή και παρουσία που υπηρετεί 52 χρόνια το λαϊκό τραγούδι ως αυθεντική ρεμπέτισσα. Ήταν φιλοξενούμενη στο στούντιο του ράδιο Χρόνος 87,5fm, με τον προσωπικό της μπουζουξή στην Κομοτηνή τον Νίκο Μεραχτσάκη, με την κόρη της Μαρίνα μιλώντας για την πλούσια καλλιτεχνική διαδρομή της για την αγάπη της στην Κομοτηνή που την γνωρίζει πολύ καλά από τις εποχές που μεσουρανούσαν το Στορκ και το Λ΄Αμόρε με προσωπικούς φίλους καρδιάς που έχει δημιουργήσει τα τελευταία 30 χρόνια. 

Πληθωρική ανθρώπινη, η Μαριώ με το κομπολογάκι της που δεν το αποχωρίζεται ήταν στο στούντιο για να πει ζωντανά τραγούδια προσωπικές της επιτυχίες αλλά και να στείλει μηνύματα ανθρωπιάς σε μια εποχή που όλα έχουν δυσκολέψει. Κάνοντας την δική της αποτίμηση είπε ότι στην σούμα υπερτερούν οι καλές στιγμές. «Μακάρι όσοι είναι σ΄αυτό το χώρο να εισπράξουν την αγάπη και την αποδοχή του κόσμου που ένοιωσα εγώ. Μακάρι όσοι δουλεύουν στην νύχτα να μπορούν να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους, να κρατήσουν την οικογένεια και τα παιδιά τους. Εγώ ανησυχώ σήμερα γιατί δεν υπάρχει όραμα, βλέπω απελπισμένα πρόσωπα κι αυτό που κάνουμε είναι να βοηθούμε όλοι σαν μια γροθιά αυτόν που υποφέρει». 

Το μαγαζί που δουλεύει στην Αθήνα  έχει είσοδο 25 ευρώ το άτομο με πλήρες μενού κι άφθονο κρασί  προκειμένου κάποιος να περάσει μ΄ένα ζωντανό πρόγραμμα πολύ καλά. Ο κόσμος έρχεται αναγνωρίζει την προσπάθειά μας έρχονται άνθρωποι της σειράς μου, αναγνωρίζουν την αμεσότητα ενώ είμαι μέσα στο σαλόνι  περνώντας από τραπέζι σε τραπέζι. Περνώ από μπροστά τους να τους ευχαριστήσω, επιδιώκω αυτή την επικοινωνία και είναι κάτι που το κάναν και οι παλαιότεροι ο Τσιτσάνης, η Μπέλου. Πήγαινα από παρέα σε παρέα από το 1968 με ένα καλωδιακό μικρόφωνο όχι με ασύρματο όπως τώρα , μ΄ένα σερβιτόρο που πρόσεχε μη μπλεχτεί στα πόδια του το καλώδιο. Ο κόσμος αναγνωρίζει αυτή την άμεση επικοινωνία. 

«…Δεν θεωρώ ότι είμαι καλλιτέχνης είμαι μια διασκεδάστρια  που προσπαθώ  να κάνω τον κόσμο να περάσει καλά. Ο καλλιτέχνης για μένα είναι  αυτός που ζωγραφίζει, που κάνει έργα με την σφραγίδα του, είναι ο ηθοποιός του θεάτρου» λέει με την μετριοφροσύνη που την διακρίνει για ν΄αλλάξει αμέσως το θέμα συζήτησης περιγράφοντας σκηνές που ζει στο κέντρο της Αθήνας.

«Αυτό που βλέπεις στο κέντρο της Αθήνας είναι να παθαίνεις κατάθλιψη. Βλέπεις νέους ανθρώπους στο πεζοδρόμιο άστεγους και από την οικοδομή μας τους φέρνουμε είναι πιάτο φαγητό, μια σουπίτσα να βγάλουν την μέρα τους. Ο Θεός να βάλει το χέρι του να φωτίσει αυτούς που μας κυβερνάνε ώστε να βρει η χώρα την πυξίδα της» λέει η Μαριώ. Επέλεξε να ερμηνεύσει για τους ακροατές του ραδιοφώνου του Χρόνου ένα από τα απαγορευμένα τραγούδια «Θεέ μου μεγαλοδύναμε» που παρουσιάστηκε και στην εκπομπή της Μπήλιω Τσουκαλά  κι ανήκει σε ανώνυμο συνθέτη δημιουργώντας μιας ξεχωριστή ατμόσφαιρα που απόλαυσαν αυθεντικά χθες οι πιστοί φίλοι του ραδιοφώνου του «Χρόνου»

«Την  Κομοτηνή την θεωρώ σαν  δεύτερη πατρίδα μου, ανέφερε σ΄αυτή την εξομολογητική συνέντευξή της ενώ είχε εμφανιστεί  στο ΣτΟΡΚ και στο Λ΄Αμόρε  σε εποχές που γινόταν καταστάσεις σ΄αυτά τα κέντρα. Προβληματισμένη με όσα συμβαίνουν κι απασχολούν το μέσο πολίτη η Μαριώ αναρωτιέται: Δεν υπάρχει πατριωτισμός, ποιος πονάει αυτό τον τόπο; Ο Θεός να βάλει το χέρι του σπαράζει η καρδιά μας, φτάσαμε σε τέτοιες μέρες που ούτε μπορούσαμε να φανταστούμε. Και ο πλούσιος δεν μπορεί να κοιτάξει τον φτωχό».

Αν θελήσετε να απολαύσετε ζωντανά την Μαριώ σήμερα θα πρέπει να πάτε στο χώρο που την φιλοξενεί στην «Μουσική Βιταμίνη». Μια αθεράπευτα αυθεντική καλλιτέχνης με το προφίλ του ανθρώπου της διπλανής πόρτας, που με την ντομπροσύνη, την ματιά και την φωνή της σε καθηλώνει. Να την έχει ο Θεός γερή.