ΛΕΥΚΗ ΚΙΟΣΕ ΠΑΥΛΙΔΟΥ: Τρομάζω που θα βρεθούμε με το μνημόνιο ΙΙ μετά τις 15 Ιουλίου

Το άρθρο 21 παράγραφος 3 του Συντάγματος προστατεύει τη νεότητα και παράλληλα το κοινοτικό δίκαιο απαγορεύει κάθε διάκριση με κριτήριο την ηλικία, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την θρησκεία. Τη ίδια στιγμή βέβαια το ελληνικό κράτος παραβιάζει κατάφορα τα δικαιώματα των νέων όταν επιβάλλει μεσαιωνικές εργασιακές διατάξεις σύμφωνα με τις οποίες ένας εργαζόμενος 18 – 25 ετών θα αμείβεται 32% λιγότερο σε σχέση με έναν μεγαλύτερο σε ηλικία υπάλληλο. Φερόμαστε όλοι μας άδικα στα παιδιά μας, είπε μιλώντας στον "Χ" χαρακτηριστικά η Λευκή Κιοσέ Παυλίδου εργατολόγος λέκτορας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, εξηγώντας ότι, «δίνουμε στους νέους πέραν από τη μεγάλη ανεργία και ένα νομοθετικό πλαίσιο που δεν τους βοηθάει να προσφύγουν στην δικαιοσύνη. Δηλαδή νέοι άνθρωποι που θα δουλεύουν ένα χρόνο σε έναν εργοδότη, μετά άλλους 12 μήνες σε έναν άλλον εργοδότη, όταν τους διώχνουν δεν θα παίρνουν αποζημίωση απολύσεως, με τα νέα μέτρα. Μέχρι πρότινος ένας εργαζόμενος μπορούσε να πάρει αποζημίωση αφού είχε ελάχιστο χρόνο 2 μήνες απασχόλησης. Πλέον οι μήνες απασχόλησης πρέπει να είναι 12. Άλλαξε νόμος του 1920, Βενιζελικός νόμος, τότε άλλωστε εφαρμόστηκαν οι προστατευτικές ρυθμίσεις του εργατικού». 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΚΡΙΣΗΣ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ ‘80

Τη δεκαετία του ’80 αρχίζουν να εμφανίζονται τα πρώτα συμπτώματα της κρίσης του εργατικού δικαίου, δηλαδή ευέλικτες μορφές απασχόλησης, όπως η μερική απασχόληση,  Η ελαστικότητα αυτή αρχικά μπορεί να είχε σαν στόχο τη μείωση της ανεργίας, αλλά συνοδεύτηκε από ένα σύνολο επιδιώξεων επιθετικής πολιτικής κατά των εργαζομένων, δηλαδή μείωση μισθών, ανάπτυξη ανισοτήτων, αυξημένη ανασφάλεια, περιορισμό κοινωνικής προστασίας, αύξηση εντατικοποίησης της εργασίας. Τα δύο τελευταία χρόνια στην Ελλάδα τα «χτυπήματα» στα εργασιακά δικαιώματα είναι αλλεπάλληλα και πεποίθηση της κ. Κιοσέ είναι ότι ο ιδιωτικός τομέας επλήγη περισσότερο. «Από τη στιγμή που αφαιρέθηκε το δίκαιο και η προστασία τις μεγαλύτερες μειώσεις τις έχει υποστεί ο ιδιωτικός τομέας, δηλαδή ένας τομέας που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν συνέτεινε στην κρίση. Ο δημόσιος και ευρύτερα δημόσιος τομέας είναι αυτός που δημιούργησε προβλήματα, εν τούτοις ο ιδιωτικός τομέας σήμερα πλήττεται ιδιαίτερα. Φτάσαμε στο σημείο με αυτά τα μέτρα να απειλείται η κοινωνική συνοχή. Η κοινωνική συνοχή όμως αποτελεί ουσιώδη σκοπό του κοινωνικού κράτους, εκεί πρέπει να συγκλίνουμε όλοι, στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, αυτή η διατήρηση επιτάσσει την λειτουργία ενός υγιούς ανταγωνισμού. Σήμερα ήδη πλήττεται η κατοχυρωμένη αξία του ανθρώπου πλέον, όχι η αξία της εργασίας η οποία είναι αναμφισβήτητη και προς αυτό πρέπει να κατευθύνουμε».

ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΟΧΙ ΑΠΟ ΝΟΜΙΚΟΥΣ ΑΛΛΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥΣ

Τα τελευταία δύο χρόνια παρατηρήθηκε μία αγχώδης προσπάθεια να εφαρμοστούν οι ρυθμίσεις, οι οποίες τελικά έπληξαν και τις επιχειρήσεις και τους εργαζόμενους. Η κ. Κιοσέ Παυλίδου έκανε χρήση ενός παραδείγματος: «Στις επιχειρήσεις αυξήθηκαν τα όρια των ομαδικών απολύσεων. Από το 1945 μέχρι και τον Αύγουστο του 2011 η μη καταβολή της αποζημίωσης απολύσεως δεν ήταν ποινικό αδίκημα. Σήμερα ένας εργοδότης με τα δικά του προβλήματα αν κάνει ομαδικές απολύσεις που έχει δικαίωμα μέχρι 30 εργαζόμενους το μήνα για μεγάλες επιχειρήσεις και δεν καταβάλει συγχρόνως αποζημίωση απολύσεως είναι και κατηγορούμενος.

 Αυτό δεν το επικρίνω, αλλά να μας πουν τι ακριβώς θέλουν, διότι από το 1945 μέχρι το 2011 δεν πήγαινε κατηγορούμενος κάποιος, θέλω να επισημάνω δηλαδή την αντίφαση και τον μη ξεκάθαρο στόχο. Υποθέτω ότι οι ρυθμίσεις δεν έχουν γίνει από νομικούς, αλλά από οικονομολόγους. Διότι αν δει κανείς τη διατύπωση των νομικών κειμένων βλέπει ότι η ορολογία δεν είναι νομική». 

ΠΛΗΓΜΑ ΣΤΗ ΒΑΣΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΝΑ ΝΙΩΘΟΥΝ ΧΡΗΣΙΜΟΙ

Παράλληλα η εργατολόγος εκφράζει την πεποίθηση ότι, «τα εργασιακά δικαιώματα στον ιδιωτικό τομέα, όπου μολονότι παρατηρούνται καταχρήσεις, δεν είναι η κύρια πηγή των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Οι μισθοί δεν είναι και τόσο υψηλοί, ήταν αμέσως επάνω από τους μισθούς της Πορτογαλίας, για χώρες της Ε.Ε. και όχι για χώρες που εντάχθηκαν πρόσφατα. Οι επιλογές των όποιων εμπνευστών των αλλαγών που ζούμε δυσφημούν την ανταγωνιστικότητα και απαξιώνουν την κοινωνία. Οι εμπειρίες στον 20ο αιώνα απέδειξαν ότι το μέλλον των δημοκρατιών συναρτάται άμεσα από τον βαθμό και την διατήρηση που θα δώσουμε στην εργασία σαν αξία. Σήμερα όχι μόνο οικονομικά απαξιώθηκε η αξία της εργασίας, αλλά και επλήγη η βασική ανάγκη των ανθρώπων, δηλαδή να νιώθουν χρήσιμοι μέσα από μια θέση εργασίας, δεν είναι μόνο ο βιοπορισμός μας, είναι και η χρησιμότητα». Η κ. Κιοσέ τρομάζει μπροστά στις εξελίξεις, όπως άλλωστε και κάθε πολίτης αυτής της χώρας και εύλογα αναρωτιέται μέχρι πόσο θα συμπιεστούν οι άνθρωποι.