Κοινός αγώνας ενάντια στη «χρυσή» ταφόπλακα

Όλο και περισσότερα κινήματα δημιουργεί, η επένδυση χρυσού στη Θράκη, αλλά και στην Χαλκιδική, με τους πολίτες να αντιδρούν φωνάζοντας ότι αγώνας για το περιβάλλον ανήκει στους πολίτες της Ελλάδας, άσχετα από το που βρίσκονται. Στις 25 Μαρτίου, ανήμερα της εθνικής επετείου, πραγματοποιήθηκε στη Χαλκιδική η προγραμματισμένη κινητοποίηση ενάντια στη μεταλλουργεία χρυσού. Η Διανομαρχιακή επιτροπή Ροδόπης Έβρου με αντιπροσωπείες από Κομοτηνή και Αλεξανδρούπολη συμμετείχε δυναμικά, συμπαραστεκόμενη στον κοινό αγώνα με τους συναγωνιστές μας υπέρ του περιβάλλοντος και της υγείας από τη Χαλκιδική. 

Η κινητοποίηση ξεκίνησε από την παρέλαση στην Ιερισσό οπού οι μαθητές, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, παρέλασαν με μαύρα περιβραχιόνια. Ακολούθησε συλλαλητήριο στην πλατεία του δημαρχείου και στη συνεχεία πομπή πολλών εκατοντάδων αυτοκινήτων σε μήκος αρκετών χιλιομέτρων ως τη Μεγάλη Παναγιά, το χωριό που βρίσκεται στο στόχαστρο των εταιρειών. Εκεί πραγματοποιήθηκε μεγαλειώδης διαδήλωση με περισσότερο από 3.000 διαδηλωτές που ήταν κάτοικοι της περιοχής και αλληλέγγυοι στον κοινό αγώνα ενάντια στα χρυσωρυχεία. Στη συνέχεια ο συγκεντρωμένος κόσμος κατευθύνθηκε στη διασταύρωση του επαρχιακού δρόμου με το δασικό δρόμο ο οποίος οδηγεί στο όρος Κάκαβος και εκεί βρέθηκε αντιμέτωπος με ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ. Θυμίζουμε ότι πριν λίγες μέρες στην ίδια περιοχή 40 ντόπιοι κάτοικοι δέχτηκαν απρόκλητη σκληρή επίθεση από 500 εργαζόμενους της εταιρείας που μεταβλήθηκαν σε αναγκαστικό μισθοφορικό στρατό χωρίς καμιά παρέμβαση από την αστυνομία. 

Στις επανειλημμένες εκκλήσεις των κατοίκων να ανοίξει η πρόσβαση προς το βουνό και να έλθει επί τόπου εισαγγελέας, τα ΜΑΤ απάντησαν με σύννεφο από δακρυγόνα τα οποία δημιούργησαν μια αποπνικτική ατμόσφαιρα, καπνογόνα και με χειροβομβίδες  κρότου λάμψης. Η επίθεση αυτή δεν πτόησε το φρόνημα των συγκεντρωμένων αλλά έδειξε ότι έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες η αποφασιστικότητά του δεν θα επιτρέψει στις εταιρείες να επληρώσουν το σκοπό τους. 

Να σημειωθεί ότι κατά την αποχώρησή τους με τα αυτοκίνητα οι διαδηλωτές δέχτηκαν ελέγχους από την αστυνομία (έλεγχο των αυτοκινήτων, σωματικό έλεγχο, εξακρίβωση στοιχείων) με προφανή σκοπό την ταλαιπωρία των ειρηνικών διαδηλωτών και τον εκφοβισμό τους. «Πιστεύουμε ότι ο ρόλος της αστυνομίας είναι να υπηρετεί τους πολίτες και όχι να υπηρετεί τα συμφέροντα των εταιρειών και μερικές φόρες με υπερβάλλοντα ζήλο. Αποδείχτηκε ότι είμαστε πολλοί, αποφασισμένοι  και ζωντανοί. Ο αγώνας είναι κοινός. Οι χρυσοθήρες θα μας βλέπουν παντού μπροστά τους», σημείωσαν τα μέλη της διανομαρχιακής επιτροπής Ροδόπης – Έβρου κατά του χρυσού. 

Τα κινήματα από άκρη σε άκρη της βόρειας Ελλάδας καταδικάζουν την τακτική των χρυσοθήρων που έρχονται όπως λένε να ρημάξουν το περιβάλλον και τους πολίτες, κλέβοντας το μέλλον των επόμενων γενεών. Όλοι μαζί μπορούμε, είναι το σύνθημα και απευθύνεται σε όλους. Με αφορμή λοιπόν και την πρόσφατη επίθεση στη Χαλκιδική κατά πολιτών, των εργαζομένων της εταιρείας «Ελληνικός χρυσός», όπως κατήγγειλαν οι πρώτοι, ο αγώνας είναι κοινός και σίγουρα έχει μέλλον. Η ανακοίνωση της πρωτοβουλίας πολιτών έχει ως εξής: «Ο αγώνας για το νερό και την φύση είναι αγώνας για τη ζωή και η ζωή θα νικήσει πάντα! Θα μπορούσε να πει κανείς ότι πρόκειται για μια ιστορία που αφορά μόνο μια χώρα της λατινικής Αμερικής. Η κυβέρνηση  χρεωμένη στις τράπεζες βρίσκεται υπό την πλήρη επιτήρηση του ΔΝΤ και εφαρμόζει νεοφιλελεύθερα μέτρα λιτότητας τα οποία προκαλούν τεράστια  ύφεση στην οικονομία, φτώχια και ανεργία στο μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού. Ως σωτήρια διέξοδος και με αρωγό τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης έρχονται οι μεγάλες εταιρίες να δώσουν «ανάπτυξη» στη χώρα επενδύοντας στην οικονομία και δίνοντας δουλειά στον πληθυσμό. Μόνο που αυτό που ονομάζουν ως «ανάπτυξη» δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ιδιωτικοποίηση όλων των δημόσιων αγαθών και του πλούτου και η μετατροπή τους από κοινά προσβάσιμα σε όλους αγαθά σε εμπορεύσιμα προϊόντα των εταιριών. Τα δάση, οι δρόμοι, οι παραλίες, το νερό, ο φυσικός πλούτος περιφράσσεται και γίνεται εμπορεύσιμος και ιδιωτικός. 

Οι κάτοικοι και οι τοπικές κοινότητες αντιστέκονται και λένε όχι στην ιδιωτικοποίηση. Στους αγώνες αυτούς οι εταιρίες απαντούν με βία είτε υποθάλποντας  μορφές  παρακρατικών ομάδων είτε με αυτή της κρατικής καταστολής. Πόσο πραγματικά απέχει αυτή η αφήγηση για όσα συνέβησαν σε Βολιβία, Ινδία, Αργεντινή και Μεξικό από αυτά που συμβαίνουν τις ημέρες αυτές στο βουνό της Μ. Παναγίας στις Σκουριές Χαλκιδικής; Εμείς λέμε ότι δεν διαφέρουν καθόλου. Είναι ο ίδιος αγώνας που μοιραζόμαστε όλοι οι λαοί που υπερασπιζόμαστε τον φυσικό πλούτο εναντία στην ιδιωτικοποίηση του από τις εταιρίες, και είναι η ίδια βία που υφιστάμεθα είτε πρόκειται για την Cochabamba  είτε πρόκειται για την βίαιη επιδρομή των μεταλλωρύχων (προκαλούμενη από τα ψέματα και τις υποσχέσεις τις εταιρίας «Ελληνικός χρυσός Α.Ε.») και τον ξυλοδαρμό των συντοπιτών τους Χαλκιδικιωτών. 

Η βία και ο φόβος δε θα επιβληθεί. Η αγάπη για τη ζωή είναι πιο δυνατή. Αυτή την αγάπη και αυτή την ελπίδα της νίκης θέλουμε να μοιράσουμε με το μήνυμα μας αυτό και στους φίλους και φίλες αγωνιστές ? αγωνίστριες  του Συντονιστικού Επιτροπών Αγώνα από Μ Παναγία, Στάγιρα, Ακάνθου, Ροδόπη, Κρούσσια ? Πάϊκο  και Βασόβα. Αγαπητοί φίλοι ο αγώνας σας για το νερό και τη φύση είναι και δικός μας αγώνας. Αυτές  τις δύσκολες στιγμές για σας η σκέψη μας είναι μαζί σας και 136 χιλιάδες αγκαλιές. Οι αγκαλιές μας είναι και για τους μεταλλωρύχους γιατί τίποτα πραγματικά δεν μας χωρίζει. Ζούμε και μοιραζόμαστε την ίδια γη και ουρανό και πίνουμε όλοι το ίδιο νερό. Τα προβλήματα και οι αγωνίες είναι κοινές. Ξέρουμε ότι γρήγορα θα το καταλάβετε αυτό και εσείς».