Κατάργηση κάθε είδους τοπικής φορολογίας, ανταποδοτικών τελών και τροφείων

Κατάργηση κάθε είδους τοπικής φορολογίας, ανταποδοτικών τελών, των τροφείων στους βρεφονηπιακούς σταθμούς και οποιασδήποτε μορφής τοπικής φορολογίας, ζητά με ανακοίνωσή του ο επικεφαλής της δημοτικής παράταξης Λαϊκή Συσπείρωση Νίκος Φακιρίδης. Ζητά επίσης προσλήψεις νέου μονίμου προσωπικού, με πλήρη μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα για να καλυφθούν οι ολοένα αυξανόμενες ανάγκες σε υπηρεσίες και υποδομές και μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων που δουλεύουν με κάθε είδους σύμβαση χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

Αναλυτικά η ανακοίνωση: «Η σχέση τοπικής και κεντρικής εξουσίας είναι σημαντικός παράγοντας για όσο γίνονται η δε γίνονται τοπικά. Από τη μεταπολίτευση και μετά, ιδιαίτερα δε από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η σχέση αυτή εξελίσσεται σε βάρος της τοπικής εξουσίας, με την έννοια ότι ο έλεγχος της τοπικής εξουσίας από την κεντρική γίνεται όλο και πιο ασφυκτικός, κύρια με οικονομικά μέσα.

Με τον «Καλλικράτη» καταργούνται και τα τελευταία υπολείμματα από τον αυτοδιοικητικό χαρακτήρα ενός Δήμου (τοπική εξουσία). Γι΄ αυτό εμείς χρησιμοποιούμε τον όρο τοπική διοίκηση και όχι τοπική αυτοδιοίκηση, όπως όλοι οι άλλοι. Γιατί με τον «Καλλικράτη» πια οι Δήμοι διοικούν με βάση τις εντολές της κεντρικής εξουσίας, που ένα μέρος της, έχει μεταφερθεί στην Περιφέρεια.

2. Τρεις είναι οι πηγές χρηματοδότησης ενός Δήμου. Ο κρατικός προϋπολογισμός, τα ευρωπαϊκά προγράμματα και οι δημοτικοί φόροι (η τσέπη των δημοτών). Όλο και περισσότερο μειώνεται η συμμετοχή του κρατικού προϋπολογισμού στα οικονομικά των Δήμων και ενισχύεται η συμμετοχή του δημότη. Π.χ.  για το 2012 έγινε περικοπή των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων των Δήμων (Κ.Α.Π.) κατά 53%, της λεγόμενης ΣΑΤΑ κατά 62%, από δε τα 9 δις ευρώ που παράνομα παρακρατήθηκαν από το 1990 και μετά από τους Δήμους θα δοθεί το 1,7 δις σε 8 χρόνια. Όλες αυτές οι περικοπές έχουν τις επιπτώσεις τους και στο Δήμο Κομοτηνής, όπως  και η ανάθεση αρμοδιοτήτων στο Δήμο χωρίς τους αναγκαίους πόρους. Όσο για τα ευρωπαϊκά προγράμματα, αυτά λίγες κύριες ανάγκες εξυπηρετούν. Για πολλά δε από αυτά είναι υποχρεωτική η κρατική συμμετοχή (δηλαδή των φορολογούμενων, των δημοτών). 3. Με βάση τα παραπάνω για να υπάρχει πραγματική αυτοδιοίκηση και να μπορεί να προγραμματίζει ο Δήμος αυτά που έχουν ανάγκη οι δημότες, χρειάζεται η οικονομική ανεξαρτησία από την κεντρική εξουσία. Δηλαδή ένα ποσοστό από τον κρατικό προϋπολογισμό, που να είναι  κατοχυρωμένο, να παραχωρείται στους Δήμους για να καλύπτουν τις ανάγκες των δημοτών. Αυτή η ανεξαρτησία εξακολουθεί να είναι ακόμα στόχος. Δυστυχώς μόνο της «Λαïκής Συσπείρωσης». Δεν είναι επομένως περίεργο γιατί συσωρευτήκαν τόσα χρέη στο Δήμο Κομοτηνής, που αποτελούν πρόβλημα για τη λειτουργία του. Έτσι η διοίκηση του Δήμου Κομοτηνής, δεν μπορεί να μείνει με την ικανοποίηση ότι έβαλε μια τάξη το 2011, στην οικονομική διαχείριση του Δήμου, εν μέσω βαθειάς καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Οι μεγάλες ανάγκες των δημοτών, τα σωρευμένα προβλήματα και εξ΄ αιτίας της οικονομικής κρίσης, (ανεργία, φτώχεια) οι υποβαθμισμένες γειτονιές και οικισμοί, η λειτουργία των σχολείων, οι αθλητικές και πολιτιστικές υποδομές, το φθαρμένο οδικό δίκτυο της πόλης, η υλοποίηση των  έργων που εντάχθηκαν στο ΕΣΠΑ που είναι ανενεργό, η υλοποίηση του πολεοδομικού σχεδίου του βορείου τμήματος της πόλης που μετά από πάρα πολλά χρόνια καθυστέρηση εγκρίθηκε, η ολοκλήρωση των δικτύων ύδρευσης, αποχέτευσης κ.ά, απαιτούν μια άλλη λογική από τη διοίκηση του Δήμου, σε σχέση με τη σημερινή, που είναι κυρίως διαχειριστική. Απαιτούν λογική διεκδικητική προς όφελος των δημοτών. Κατά τη γνώμη μας χρειάζεται να διεκδικήσουμε ο Δήμος μαζί με τους δημότες: Χρηματοδότηση εδώ και τώρα από τον κρατικό προϋπολογισμό που να καλύπτει το σύνολο των αναγκών και λειτουργιών των Δήμων που θα προέρχεται από την αύξηση της φορολόγησης στο 45% του μεγάλου κεφαλαίου, της εκκλησιαστικής περιουσίας, αύξηση του ΦΠΑ στα είδη πολυτελείας κλπ., επιστροφή του συνόλου των παρακρατηθέντων πόρων».