Η πρώτη κακή εμπειρία της κοινωνίας δεν δημοσιοποιήθηκε από εμένα, γιατί το θεώρησα μία άσχημη στιγμή, ένα μεμονωμένο περιστατικό. Όμως, δυστυχώς, έκανα λάθος... όπως θα διαπιστώσω πολύ σύντομα ?Είναι θέλημα Θεού να μην κοινωνήσει αυτό το παιδί», είπε ιερέας στη μητέρα μικρού παιδιού όταν αυτό έβαλε τα κλάματα Γράφει η Δήμητρα Συμεωνίδου
Η πρώτη κοινωνία του μικρού μου βαφτιστικού με έφερε στα σκαλιά της εκκλησίας να το συνοδεύω μαζί με την μητέρα του, για να λάβει την πρώτη του Θεία Κοινωνία. Ήμουν προετοιμασμένη να βιώσω ένα μυστήριο άγνωστο μέχρι τότε σε εμένα, όταν αναλαμβάνοντας το ρόλο της νονάς, ανέλαβα και τις υποχρεώσεις που έχει αυτός ο ρόλος, όπως ορίζονται από την Εκκλησία μας. Σύμφωνα με αυτές τις υποχρεώσεις την πρώτη Κυριακή μετά το μυστήριο οι νονοί συνοδεύουν το μωρό στην εκκλησία για να λάβει την πρώτη του Θεία Κοινωνία. Αυτό επαναλαμβάνεται και τις επόμενες δύο Κυριακές. Και τις τρεις Κυριακές παίρνουν και την λαμπάδα της βάπτισης στην εκκλησία, η οποία είναι αναμμένη να καίγεται καθ' όλη τη διάρκεια της λειτουργίας.
Η εκκλησία της παλιάς μου γειτονιάς μας υποδέχτηκε στην κυριακάτικη θεία λειτουργία, με τον μικρό βαφτιστικό να αναμένει χωρίς κλάματα να έρθει η ώρα του για να κοινωνήσει.
Η ώρα φτάνει και το μικρό μωρό λίγων μηνών βρίσκεται στην αγκαλιά της μητέρας του, ανάμεσα σε κόσμο, μωρά που κλαίνε, μικρά παιδιά που καλούνται από τους γονείς τους να κάνουν ησυχία και το σύνολο των πιστών, που παρακολουθούν τη λειτουργία. Ακολουθώ με την αναμμένη λαμπάδα, συνοδεύοντας τον βαφτιστικό μου. Αναμένω τη μυσταγωγία και τη θρησκευτική ευλάβεια και αντ' αυτού ζω την αγένεια ενός ιερέα που δεν έχει την υπομονή να ακούει το κλάμα του μωρού, το οποίο αναμένοντας στην ουρά μέσα στον κόσμο, είναι λογικό να έχει ανησυχήσει και να διαμαρτύρεται.
Διαπιστώνω βέβαια ότι το κλάμα του μωρού δεν είναι τίποτα μπροστά στη φωνή του ιερέα, που προστάζει σε τόνο αυστηρό το μωρό να ξαπλώσει, κάνει συστάσεις, με φωνή που ακούγεται σε όλο το ναό, στη μητέρα ότι δεν το κρατάει σωστά και όταν δεν ικανοποιείται από την ανταπόκριση, αποφασίζει να μην κοινωνήσει το μωρό και γυρνάει να κοινωνήσει άλλους πιστούς. Η νεαρή μητέρα του βαφτιστικού μου έχει αγχωθεί, το μωρό κλαίει περισσότερο και εγώ, ενώ κανονικά θα έπρεπε να απευθυνθώ στον ιερέα με τον ίδιο τρόπο που αυτός απευθύνθηκε στο μωρό και στη μητέρα του, προσπαθώ να βοηθήσω να ηρεμήσει το μωρό. Η ώρα της κοινωνίας του μωρού ήρθε όταν ο ιερέας βαρέθηκε προφανώς να ακούει το μωρό να κλαίει και αφού το κοινώνησε μας είπε το εξής ...χριστιανικό "πολύ φασαρία κάνετε".
Η πρώτη αυτή κακή εμπειρία της κοινωνίας δεν δημοσιοποιήθηκε από εμένα, γιατί το θεώρησα μία άσχημη στιγμή, ένα μεμονωμένο περιστατικό. Όμως, δυστυχώς, έκανα λάθος... όπως θα διαπιστώσω πολύ σύντομα.
Το επόμενο ανάλογο περιστατικό λαμβάνει χώρα εκ νέου σε εκκλησία της Κομοτηνής, όταν ο ιερέας "παρεξηγήθηκε" από μία λέξη και θεώρησε πρέπον να προσβάλλει τη γιαγιά ενός μωρού ενός έτους. Η λέξη που προξένησε το θρησκευτικό αίσθημα του ιερέα ήταν η λέξη "ψωμάκι", την οποία είπε η γιαγιά στο εγγόνι της αναμένοντας την κοινωνία, προκειμένου αυτό να ησυχάσει.
"Περίμενε και σε λίγο ο παππούλης θα μας δώσει ψωμάκι", είπε η γιαγιά του παιδιού και ο ιερέας εξοργίστηκε και φρόντισε με τον πλέον άκομψο τρόπο να διορθώσει τη γιαγιά για το "ψωμάκι" που είναι το σώμα και το αίμα του Κυρίου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία διακηρύσσει πώς κοινωνούμε πραγματικά το σώμα και το αίμα του Κυρίου, όταν λαμβάνουμε τον οίνο και τον άρτο, αλλά αλήθεια πιστεύει κανείς ότι ένα μωρό ενός έτους μπορεί να αντιληφθεί ότι αυτό που λαμβάνει είναι το σώμα και το αίμα του Κυρίου; Και είναι λόγος αυτός, ώστε ένας ιερέας να προσβάλλει έναν πιστό και μάλιστα μέσα στον οίκο του θεού;
Είναι θέλημα Θεού να μην κοινωνήσει αυτό το παιδί, είπε ιερέας στη μητέρα μικρού παιδιού όταν αυτό έβαλε τα κλάματα μπροστά στη θεία κοινωνία. Ειλικρινά όταν μου κατήγγειλαν το τρίτο αυτό περιστατικό να λαμβάνει χώρα και πάλι σε εκκλησία της Κομοτηνής, πραγματικά εξανέστην.
Ο θυμός μου, για όλους αυτούς τους ιερείς που μάλλον έχουν παρεξηγήσει το ρόλο τους, καταλάγιασε μόνο όταν η γιαγιά μου, μου μίλησε για τον ιερέα που γνωρίζει όλες τις ηλικιωμένες του χωριού με το μικρό τους όνομα, ανησυχεί όταν δεν βλέπει κάποια από αυτές στην κυριακάτικη θεία λειτουργία, ρωτάει από πραγματικό ενδιαφέρον για την υγεία τους, είναι παρόν στην καθημερινότητά τους, και επιτελεί το λειτούργημά του καταφέρνοντας να συγκεντρώνει γύρω του τους πιστούς και όχι να τους απομακρύνει. Ευτυχώς υπάρχουν και αυτοί οι ιερείς?
Η εκκλησία της παλιάς μου γειτονιάς μας υποδέχτηκε στην κυριακάτικη θεία λειτουργία, με τον μικρό βαφτιστικό να αναμένει χωρίς κλάματα να έρθει η ώρα του για να κοινωνήσει.
Η ώρα φτάνει και το μικρό μωρό λίγων μηνών βρίσκεται στην αγκαλιά της μητέρας του, ανάμεσα σε κόσμο, μωρά που κλαίνε, μικρά παιδιά που καλούνται από τους γονείς τους να κάνουν ησυχία και το σύνολο των πιστών, που παρακολουθούν τη λειτουργία. Ακολουθώ με την αναμμένη λαμπάδα, συνοδεύοντας τον βαφτιστικό μου. Αναμένω τη μυσταγωγία και τη θρησκευτική ευλάβεια και αντ' αυτού ζω την αγένεια ενός ιερέα που δεν έχει την υπομονή να ακούει το κλάμα του μωρού, το οποίο αναμένοντας στην ουρά μέσα στον κόσμο, είναι λογικό να έχει ανησυχήσει και να διαμαρτύρεται.
Διαπιστώνω βέβαια ότι το κλάμα του μωρού δεν είναι τίποτα μπροστά στη φωνή του ιερέα, που προστάζει σε τόνο αυστηρό το μωρό να ξαπλώσει, κάνει συστάσεις, με φωνή που ακούγεται σε όλο το ναό, στη μητέρα ότι δεν το κρατάει σωστά και όταν δεν ικανοποιείται από την ανταπόκριση, αποφασίζει να μην κοινωνήσει το μωρό και γυρνάει να κοινωνήσει άλλους πιστούς. Η νεαρή μητέρα του βαφτιστικού μου έχει αγχωθεί, το μωρό κλαίει περισσότερο και εγώ, ενώ κανονικά θα έπρεπε να απευθυνθώ στον ιερέα με τον ίδιο τρόπο που αυτός απευθύνθηκε στο μωρό και στη μητέρα του, προσπαθώ να βοηθήσω να ηρεμήσει το μωρό. Η ώρα της κοινωνίας του μωρού ήρθε όταν ο ιερέας βαρέθηκε προφανώς να ακούει το μωρό να κλαίει και αφού το κοινώνησε μας είπε το εξής ...χριστιανικό "πολύ φασαρία κάνετε".
Η πρώτη αυτή κακή εμπειρία της κοινωνίας δεν δημοσιοποιήθηκε από εμένα, γιατί το θεώρησα μία άσχημη στιγμή, ένα μεμονωμένο περιστατικό. Όμως, δυστυχώς, έκανα λάθος... όπως θα διαπιστώσω πολύ σύντομα.
Το επόμενο ανάλογο περιστατικό λαμβάνει χώρα εκ νέου σε εκκλησία της Κομοτηνής, όταν ο ιερέας "παρεξηγήθηκε" από μία λέξη και θεώρησε πρέπον να προσβάλλει τη γιαγιά ενός μωρού ενός έτους. Η λέξη που προξένησε το θρησκευτικό αίσθημα του ιερέα ήταν η λέξη "ψωμάκι", την οποία είπε η γιαγιά στο εγγόνι της αναμένοντας την κοινωνία, προκειμένου αυτό να ησυχάσει.
"Περίμενε και σε λίγο ο παππούλης θα μας δώσει ψωμάκι", είπε η γιαγιά του παιδιού και ο ιερέας εξοργίστηκε και φρόντισε με τον πλέον άκομψο τρόπο να διορθώσει τη γιαγιά για το "ψωμάκι" που είναι το σώμα και το αίμα του Κυρίου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία διακηρύσσει πώς κοινωνούμε πραγματικά το σώμα και το αίμα του Κυρίου, όταν λαμβάνουμε τον οίνο και τον άρτο, αλλά αλήθεια πιστεύει κανείς ότι ένα μωρό ενός έτους μπορεί να αντιληφθεί ότι αυτό που λαμβάνει είναι το σώμα και το αίμα του Κυρίου; Και είναι λόγος αυτός, ώστε ένας ιερέας να προσβάλλει έναν πιστό και μάλιστα μέσα στον οίκο του θεού;
Είναι θέλημα Θεού να μην κοινωνήσει αυτό το παιδί, είπε ιερέας στη μητέρα μικρού παιδιού όταν αυτό έβαλε τα κλάματα μπροστά στη θεία κοινωνία. Ειλικρινά όταν μου κατήγγειλαν το τρίτο αυτό περιστατικό να λαμβάνει χώρα και πάλι σε εκκλησία της Κομοτηνής, πραγματικά εξανέστην.
Ο θυμός μου, για όλους αυτούς τους ιερείς που μάλλον έχουν παρεξηγήσει το ρόλο τους, καταλάγιασε μόνο όταν η γιαγιά μου, μου μίλησε για τον ιερέα που γνωρίζει όλες τις ηλικιωμένες του χωριού με το μικρό τους όνομα, ανησυχεί όταν δεν βλέπει κάποια από αυτές στην κυριακάτικη θεία λειτουργία, ρωτάει από πραγματικό ενδιαφέρον για την υγεία τους, είναι παρόν στην καθημερινότητά τους, και επιτελεί το λειτούργημά του καταφέρνοντας να συγκεντρώνει γύρω του τους πιστούς και όχι να τους απομακρύνει. Ευτυχώς υπάρχουν και αυτοί οι ιερείς?
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
