Το βιβλίο της "Πως γλυκαίνουν οι τσουκνίδες" αναφέρεται στην εποχή των παιδικών της χρόνων και είναι ένα είδος μνημόσυνου για τους γονείς της και για όλους αυτούς τους ανθρώπους που την «σφράγισαν» και θα παρουσιαστεί στη Λέσχη Κομοτηναίων "Πριν από 50 και πλέον χρόνια είχα έρθει την πρώτη μου τουρνέ στην Κομοτηνή. Τώρα θα δω μια διαφορετική Κομοτηνή, γιατί δεν θυμάμαι πάρα πολλά πράγματα, μόνο έναν μιναρέ και πως έφτιαχναν πολύ ωραίο καφέ" Συνέντευξη Δήμος Μπακιρτζάκης
Ένας ρόλος που την καθόρισε, την έκανε γνωστή και αγαπητή στο ευρύ κοινό ήταν αυτός της Θεοπούλας, στη δημοφιλή ελληνική σειρά Παρά Πέντε του Γιώργου Καπουτζίδη. Όμως η κατά κόσμον Έφη Παπαθεοδώρου έρχεται στην Κομοτηνή με έναν διαφορετικό ρόλο, αυτόν της συγγραφέως. Ειδικότερα ο Ροταριανός Όμιλος Κομοτηνής "Ροδόπη" σε συνεργασία με την Λέσχη Κομοτηναίων, τα βιβλιοπωλεία Βαφειάδης και το ράδιο Χρόνος 87,5 FM, διοργανώνουν την εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου της "Πως γλυκαίνουν οι τσουκνίδες", σε μία εντελώς διαφορετική συνέντευξη στην ανοικτή στο κοινό Μελαχροινή Μαρτίδου. Η εκδήλωση βιβλιοπαρουσίασης που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 10 Μαρτίου στις 8:30 μ.μ. στο 2ο όροφο της Λέσχης Κομοτηναίων, αποτέλεσε την αφορμή η αγαπητή ηθοποιός και συγγραφέας να μιλήσει στο ράδιο Χρόνος 87,5 FM.
Ο ρόλος σας ως Θεοπούλα ήταν χαρακτηριστικός, έκτοτε το όνομα αυτό σας «κυνηγάει», είναι καλό ή κακό για εσάς;
-Πάντα υπήρχαν πολύ μεγαλύτεροι ηθοποιοί από εμένα, στους οποίους εγώ δεν φτάνω ούτε στο ?δαχτυλάκι τους και τους θυμάται ο κόσμος με κάποιο συγκεκριμένο ρόλο. Κάτι που αρέσει στον κόσμο μπαίνει στο νου του και μετά σε βλέπει με αυτό το ρόλο. Έναν καλλιτέχνη τον βλέπουμε στους ρόλους του. Τώρα, αν σε κάποιον αρέσει ένας καλλιτέχνης και ψάχνει για τη ζωή του, αυτό είναι δείγμα αγάπης και ενδιαφέροντος, αν δεν φτάνει βέβαια στην αδιακρισία. Σε αυτό δεν φταίει ο κόσμος, αλλά κάποιοι δημοσιογράφοι. Μέσα στο νου του θεατή ο καλλιτέχνης είναι ένα είδωλο και πάντα δεν είναι έτσι.
Σειρές της ελληνικής τηλεόρασης στις οποίες έχετε συμμετάσχει, όπως το Παρά Πέντε, τις παρακολουθείτε;
-Όχι, δεν μπορώ άλλο, τις έχω δει τόσες φορές. Ύστερα από καιρό, όταν έχεις δει πολλές φορές τον εαυτό σου, δεν βλέπεις μόνο τα καλά, αλλά και τα σφάλματα και λες ότι έπρεπε να το κάνεις κάπως διαφορετικά. Οι ηθοποιοί πρέπει να είναι σκληροί με τον εαυτό τους. Εγώ είχα δάσκαλο τον Δημήτρη Ροντήρη και ήταν πάρα πολύ αυστηρός. Έπρεπε να ήμασταν όσο το δυνατόν πιο κοντά στο τέλειο, το οποίο και δεν φτάσαμε ποτέ. Βέβαια ήμασταν πάντοτε «στρατιώτες» όσον αφορά το παίξιμο του θεάτρου.
Πως βλέπετε όλα όσα που συμβαίνουν στην Ελλάδα αλλά και την αντιμετώπιση του κόσμου απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες;
-Ο βορράς έχει πάρα πολύ φιλόξενους ανθρώπους, πιο φιλόξενους από τους νότιους. Είναι άλλος κόσμος, Μικρασιάτες οι περισσότεροι, κατατρεγμένοι άνθρωποι, έχουν βασανιστεί στη ζωή τους, και γι? αυτό αντιμετωπίζουν τα πράγματα διαφορετικά, όπως και τον κόσμο της προσφυγιάς τώρα. Είναι τραγικά αυτά που γίνονται κι εμείς πληρώνουμε χωρίς να φταίμε, αλλά δεν ακούω κανέναν να λέει να πληρώσουν αυτοί που φταίνε, δηλαδή αυτοί που ξεκίνησαν τον πόλεμο και διέλυσαν τις χώρες. Αυτοί πρέπει να αναλάβουν και να πληρώσουν. Αυτές οι πλούσιες αραβικές χώρες, που ζουν μέσα στα χρυσά, γιατί δεν βοηθούν τον κόσμο; Γιατί να θαλασσοπνίγονται αυτοί οι άνθρωποι και πόσα ακόμη να «σηκώσει» η Ελλάδα; Και δεν πρέπει να παραξενευόμαστε με το πώς συμπεριφέρονται οι Ευρωπαίοι. Πως συμπεριφέρθηκαν στον 1ο και στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο; Ας διαβάσουμε λίγη ιστορία.
Πάντα η Ελλάδα ήταν το εύκολο θύμα;
-Όχι μόνο αυτό, αλλά ήμασταν και οι μόνοι με ανθρωπισμό. Δείτε στην αντίσταση στον Χίτλερ τι έγινε. Υπήρξε αντίσταση στην Ευρώπη; Μόνο στην Ελλάδα και τη Σερβία, και λίγο σε Γαλλία και Νορβηγία. Όλοι οι άλλοι είπαν «περάστε». Όλοι αυτοί είναι απόγονοι αυτών των ανθρώπων. Γιατί να έχουν ανθρωπιά; Εμείς είμαστε άλλος λαός και πέρα από τις αδυναμίες και τα πάθη μας, έχουμε πάρα πολλά ψυχικά χαρίσματα. Εμείς έχουμε να πάμε να κάνουμε αποικίες από τον μέγα Αλέξανδρο, δηλαδή να πατήσουμε και να ληστέψουμε άλλες χώρες.
Τελικά πως έφτασε η Ελλάδα στο σημείο που βρίσκεται σήμερα;
-Αυτό πρέπει να το ρωτήσουμε σε αυτούς που κυβερνούν 50 χρόνια. Από το σχέδιο Μάρσαλ, που «έπεσαν» στην Ελλάδα δισεκατομμύρια, που πήγαν αυτά; Έγιναν μόνο κάποια πράγματα βασικά. Και κάποια άνθρωποι πως βγήκαν, με τον ιδρώτα τους; Όχι, γιατί έβαλαν τέτοια χρέη στην Ελλάδα και τα πληρώνει πλέον ο κοσμάκης. Αυτά ψάξαμε να τα βρούμε; Έπαιρναν τα λεφτά και δεν τα ξαναγύριζαν, δεν μιλούσε κανένας. Εγώ από τα 25 μου πληρώνω εφορία, κι έτσι έπρεπε να κάνω, και στο φροντιστήριο και στο θέατρο και στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, όπου το ένα τρίτο πάει στην εφορία. Γιατί όλοι οι άλλοι δεν το κάνουν αυτό;
Εσείς είστε συνταξιούχος;
-Ναι, έχω μία μικρή συνταξούλα, αλλά δόξα τω Θεώ ζούσαμε πάντοτε λιτά. Τα βασικά μας ήταν τα βιβλία, τα ταξίδια, το φαί και οι φίλοι. Σου φτάνει ένα δωμάτιο να έχεις στην κρεβατοκάμαρα, το γραφείο, την κουζίνα σου και κάπου να δέχεσαι τους φίλους σου. Τα έπιπλά μου είναι σκυριανά από τη ?μανούλα. Γιατί κάθε χρόνο να αλλάζω έπιπλα; Τον κόσμο κάπου τον κορόιδεψαν και τον έβαλαν στο καταναλωτικό λούκι. «Τσίμπησε», γιατί ήταν «πεινασμένος» και την πάτησε. Αλλά στην τελευταία ανάλυση το να έχεις και ένα δεύτερο και τρίτο ζευγάρι παπούτσια δεν είναι και έγκλημα.
Τι πραγματεύεται το βιβλίο σας;
-Δεν είναι ακριβώς αυτοβιογραφικό, αλλά πρόκειται για την εποχή των παιδικών μου χρόνων και είναι ένα είδος μνημόσυνου για τους γονείς μου και για όλους αυτούς τους ανθρώπους που με «σφράγισαν». Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν μέσα τους μία φλέβα καλλιτεχνική. Άλλος είναι για να παρακολουθεί, άλλος για να δημιουργεί, ο καθένας πάντως θέλει να εκφραστεί. Εγώ πάντοτε εκφραζόμουν παίζοντας και γράφοντας. Η μεγάλη μου αδελφή ζωγράφιζε, η μικρή ήταν γλωσσολόγος. Εγώ είχα την τύχη να χάσω τους γονείς μου σε μεγάλη ηλικία, η μάνα μου κόντεψε τα 100 και ο πατέρας μου στα 88. Αλλά, όταν τους έχασα, ήταν μεγάλο το σοκ, γιατί ήταν θαυμάσιοι γονείς. Όλος αυτός ο χρόνος και ειδικά τα παιδικά χρόνια που είναι πολύ σημαντικά για την εξέλιξη ενός ανθρώπου, τα εξέφρασα μέσα από αυτό το βιβλίο.
Ασχολείστε αυτή την στιγμή με την συγγραφή και νέου βιβλίου;
-Έχω κάνει ένα σενάριο πάνω στο βιβλίο και με κάποια άλλα στοιχεία, και παλεύω να το κάνουμε ταινία. Θα γίνει στην περιοχή μου, το Αγρίνιο, και είναι η φιλία μιας εβραιοπούλας με μία χριστιανή στα χρόνια της κατοχής, γιατί η πατρίδα μου έσωσε τους εβραίους που ήταν εκεί. Αυτή η φιλία κρατάει μέχρι σήμερα.
Στην Κομοτηνή έχετε ξαναβρεθεί;
-Πριν από 50 και πλέον χρόνια είχα έρθει την πρώτο μου τουρνέ και στην Κομοτηνή, με θίασο του μακαρίτη του Ηλία Σταματίου, ενώ έπαιζε και ο Πυθαγόρας (Σταματίου) που έχει γράψει και τα τραγούδια, ο Προύσαλης, η Στυλιανοπούλου και πολλά άλλα παιδιά. Τώρα θα δω μια διαφορετική Κομοτηνή, γιατί δεν θυμάμαι πάρα πολλά πράγματα, μόνο έναν μιναρέ και πως έφτιαχναν πολύ ωραίο καφέ.
Η Έφη Παπαθεοδώρου συνεχίζει να παίζει στο θέατρο, στην τηλεόραση και σε ελληνικές και ξένες ταινίες. Το συγγραφικό της έργο αποτελείται από θεατρικά έργα, διηγήματα, παιδική λογοτεχνία, μεταφράσεις. Κυκλοφορούν τα βιβλία της «Μωρόσκλαβο, ο κρυμμένος θησαυρός», «Πως γλυκαίνουν οι τσουκνίδες» και «Λειτουργικό για τον Νοέμβρη του 1973».
Ο ρόλος σας ως Θεοπούλα ήταν χαρακτηριστικός, έκτοτε το όνομα αυτό σας «κυνηγάει», είναι καλό ή κακό για εσάς;
-Πάντα υπήρχαν πολύ μεγαλύτεροι ηθοποιοί από εμένα, στους οποίους εγώ δεν φτάνω ούτε στο ?δαχτυλάκι τους και τους θυμάται ο κόσμος με κάποιο συγκεκριμένο ρόλο. Κάτι που αρέσει στον κόσμο μπαίνει στο νου του και μετά σε βλέπει με αυτό το ρόλο. Έναν καλλιτέχνη τον βλέπουμε στους ρόλους του. Τώρα, αν σε κάποιον αρέσει ένας καλλιτέχνης και ψάχνει για τη ζωή του, αυτό είναι δείγμα αγάπης και ενδιαφέροντος, αν δεν φτάνει βέβαια στην αδιακρισία. Σε αυτό δεν φταίει ο κόσμος, αλλά κάποιοι δημοσιογράφοι. Μέσα στο νου του θεατή ο καλλιτέχνης είναι ένα είδωλο και πάντα δεν είναι έτσι.
Σειρές της ελληνικής τηλεόρασης στις οποίες έχετε συμμετάσχει, όπως το Παρά Πέντε, τις παρακολουθείτε;
-Όχι, δεν μπορώ άλλο, τις έχω δει τόσες φορές. Ύστερα από καιρό, όταν έχεις δει πολλές φορές τον εαυτό σου, δεν βλέπεις μόνο τα καλά, αλλά και τα σφάλματα και λες ότι έπρεπε να το κάνεις κάπως διαφορετικά. Οι ηθοποιοί πρέπει να είναι σκληροί με τον εαυτό τους. Εγώ είχα δάσκαλο τον Δημήτρη Ροντήρη και ήταν πάρα πολύ αυστηρός. Έπρεπε να ήμασταν όσο το δυνατόν πιο κοντά στο τέλειο, το οποίο και δεν φτάσαμε ποτέ. Βέβαια ήμασταν πάντοτε «στρατιώτες» όσον αφορά το παίξιμο του θεάτρου.
Πως βλέπετε όλα όσα που συμβαίνουν στην Ελλάδα αλλά και την αντιμετώπιση του κόσμου απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες;
-Ο βορράς έχει πάρα πολύ φιλόξενους ανθρώπους, πιο φιλόξενους από τους νότιους. Είναι άλλος κόσμος, Μικρασιάτες οι περισσότεροι, κατατρεγμένοι άνθρωποι, έχουν βασανιστεί στη ζωή τους, και γι? αυτό αντιμετωπίζουν τα πράγματα διαφορετικά, όπως και τον κόσμο της προσφυγιάς τώρα. Είναι τραγικά αυτά που γίνονται κι εμείς πληρώνουμε χωρίς να φταίμε, αλλά δεν ακούω κανέναν να λέει να πληρώσουν αυτοί που φταίνε, δηλαδή αυτοί που ξεκίνησαν τον πόλεμο και διέλυσαν τις χώρες. Αυτοί πρέπει να αναλάβουν και να πληρώσουν. Αυτές οι πλούσιες αραβικές χώρες, που ζουν μέσα στα χρυσά, γιατί δεν βοηθούν τον κόσμο; Γιατί να θαλασσοπνίγονται αυτοί οι άνθρωποι και πόσα ακόμη να «σηκώσει» η Ελλάδα; Και δεν πρέπει να παραξενευόμαστε με το πώς συμπεριφέρονται οι Ευρωπαίοι. Πως συμπεριφέρθηκαν στον 1ο και στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο; Ας διαβάσουμε λίγη ιστορία.
Πάντα η Ελλάδα ήταν το εύκολο θύμα;
-Όχι μόνο αυτό, αλλά ήμασταν και οι μόνοι με ανθρωπισμό. Δείτε στην αντίσταση στον Χίτλερ τι έγινε. Υπήρξε αντίσταση στην Ευρώπη; Μόνο στην Ελλάδα και τη Σερβία, και λίγο σε Γαλλία και Νορβηγία. Όλοι οι άλλοι είπαν «περάστε». Όλοι αυτοί είναι απόγονοι αυτών των ανθρώπων. Γιατί να έχουν ανθρωπιά; Εμείς είμαστε άλλος λαός και πέρα από τις αδυναμίες και τα πάθη μας, έχουμε πάρα πολλά ψυχικά χαρίσματα. Εμείς έχουμε να πάμε να κάνουμε αποικίες από τον μέγα Αλέξανδρο, δηλαδή να πατήσουμε και να ληστέψουμε άλλες χώρες.
Τελικά πως έφτασε η Ελλάδα στο σημείο που βρίσκεται σήμερα;
-Αυτό πρέπει να το ρωτήσουμε σε αυτούς που κυβερνούν 50 χρόνια. Από το σχέδιο Μάρσαλ, που «έπεσαν» στην Ελλάδα δισεκατομμύρια, που πήγαν αυτά; Έγιναν μόνο κάποια πράγματα βασικά. Και κάποια άνθρωποι πως βγήκαν, με τον ιδρώτα τους; Όχι, γιατί έβαλαν τέτοια χρέη στην Ελλάδα και τα πληρώνει πλέον ο κοσμάκης. Αυτά ψάξαμε να τα βρούμε; Έπαιρναν τα λεφτά και δεν τα ξαναγύριζαν, δεν μιλούσε κανένας. Εγώ από τα 25 μου πληρώνω εφορία, κι έτσι έπρεπε να κάνω, και στο φροντιστήριο και στο θέατρο και στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, όπου το ένα τρίτο πάει στην εφορία. Γιατί όλοι οι άλλοι δεν το κάνουν αυτό;
Εσείς είστε συνταξιούχος;
-Ναι, έχω μία μικρή συνταξούλα, αλλά δόξα τω Θεώ ζούσαμε πάντοτε λιτά. Τα βασικά μας ήταν τα βιβλία, τα ταξίδια, το φαί και οι φίλοι. Σου φτάνει ένα δωμάτιο να έχεις στην κρεβατοκάμαρα, το γραφείο, την κουζίνα σου και κάπου να δέχεσαι τους φίλους σου. Τα έπιπλά μου είναι σκυριανά από τη ?μανούλα. Γιατί κάθε χρόνο να αλλάζω έπιπλα; Τον κόσμο κάπου τον κορόιδεψαν και τον έβαλαν στο καταναλωτικό λούκι. «Τσίμπησε», γιατί ήταν «πεινασμένος» και την πάτησε. Αλλά στην τελευταία ανάλυση το να έχεις και ένα δεύτερο και τρίτο ζευγάρι παπούτσια δεν είναι και έγκλημα.
Τι πραγματεύεται το βιβλίο σας;
-Δεν είναι ακριβώς αυτοβιογραφικό, αλλά πρόκειται για την εποχή των παιδικών μου χρόνων και είναι ένα είδος μνημόσυνου για τους γονείς μου και για όλους αυτούς τους ανθρώπους που με «σφράγισαν». Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν μέσα τους μία φλέβα καλλιτεχνική. Άλλος είναι για να παρακολουθεί, άλλος για να δημιουργεί, ο καθένας πάντως θέλει να εκφραστεί. Εγώ πάντοτε εκφραζόμουν παίζοντας και γράφοντας. Η μεγάλη μου αδελφή ζωγράφιζε, η μικρή ήταν γλωσσολόγος. Εγώ είχα την τύχη να χάσω τους γονείς μου σε μεγάλη ηλικία, η μάνα μου κόντεψε τα 100 και ο πατέρας μου στα 88. Αλλά, όταν τους έχασα, ήταν μεγάλο το σοκ, γιατί ήταν θαυμάσιοι γονείς. Όλος αυτός ο χρόνος και ειδικά τα παιδικά χρόνια που είναι πολύ σημαντικά για την εξέλιξη ενός ανθρώπου, τα εξέφρασα μέσα από αυτό το βιβλίο.
Ασχολείστε αυτή την στιγμή με την συγγραφή και νέου βιβλίου;
-Έχω κάνει ένα σενάριο πάνω στο βιβλίο και με κάποια άλλα στοιχεία, και παλεύω να το κάνουμε ταινία. Θα γίνει στην περιοχή μου, το Αγρίνιο, και είναι η φιλία μιας εβραιοπούλας με μία χριστιανή στα χρόνια της κατοχής, γιατί η πατρίδα μου έσωσε τους εβραίους που ήταν εκεί. Αυτή η φιλία κρατάει μέχρι σήμερα.
Στην Κομοτηνή έχετε ξαναβρεθεί;
-Πριν από 50 και πλέον χρόνια είχα έρθει την πρώτο μου τουρνέ και στην Κομοτηνή, με θίασο του μακαρίτη του Ηλία Σταματίου, ενώ έπαιζε και ο Πυθαγόρας (Σταματίου) που έχει γράψει και τα τραγούδια, ο Προύσαλης, η Στυλιανοπούλου και πολλά άλλα παιδιά. Τώρα θα δω μια διαφορετική Κομοτηνή, γιατί δεν θυμάμαι πάρα πολλά πράγματα, μόνο έναν μιναρέ και πως έφτιαχναν πολύ ωραίο καφέ.
Η Έφη Παπαθεοδώρου συνεχίζει να παίζει στο θέατρο, στην τηλεόραση και σε ελληνικές και ξένες ταινίες. Το συγγραφικό της έργο αποτελείται από θεατρικά έργα, διηγήματα, παιδική λογοτεχνία, μεταφράσεις. Κυκλοφορούν τα βιβλία της «Μωρόσκλαβο, ο κρυμμένος θησαυρός», «Πως γλυκαίνουν οι τσουκνίδες» και «Λειτουργικό για τον Νοέμβρη του 1973».
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
