Η Θάλεια Δραγώνα απαντά σε όσους δηλώνουν ότι αποκλείστηκαν

Στο δημοσίευμα “Δύο επίσημες γλώσσες δεν μπορεί να επιβάλει κανένας με το στανιό” (26/11/2013) οι οργανωτές του Συνεδρίου (το ‘Πρόγραμμα για την Εκπαίδευση των παιδιών της Μουσουλμανικής Μειονότητας στη Θράκη’ και το ΕΛΙΑΜΕΠ) εγκαλούνται διότι στο Συνέδριο δεν εκλήθησαν Σύλλογοι Ιμβρίων και Κωνσταντινοπουλιτών για να μιλήσουν για την εφαρμογή στην Τουρκία των μειονοτικών ρυθμίσεων που προκύπτουν από τη Συνθήκη της Λωζάννης. 

Ωστόσο το Συνέδριο που οργανώθηκε 22-23 Νοεμβρίου στην Κομοτηνή δεν είχε αυτό το αντικείμενο. Περιορίστηκε στην εφαρμογή των μειονοτικών ρυθμίσεων στη Θράκη. 

Δεν ήταν διμερές Συνέδριο. Εκλήθη ένας μόνο Τούρκος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου ακριβώς διότι το επιστημονικό του έργο αφορά τη μειονότητα στη Θράκη. Επιπλέον δεν θελήσαμε να αποσιωπηθεί τελείως η εκδοχή της ?αμοιβαίας? συνθήκης, έτσι κλήθηκε η κυρία Μερόπη Αναστασιάδου, Καθηγήτρια στο Παρίσι και μίλησε με θέμα ?Οι μειονότητες και η ιδιότητα του πολίτη στην Τουρκία μετά το 1923». Σε καμία όμως περίπτωση αντικείμενο του Συνεδρίου δεν ήταν εφ?όλης της ύλης και η ανάλυση της αντιμετώπισης από την Ελλάδα και την Τουρκία των, εκατέρωθεν, μειονοτήτων τους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ανάλυση αυτή έχει τεράστιο ενδιαφέρον και μεγάλη  πολιτική σημασία. Αν είχε όντως γίνει ένα Συνέδριο που θα συμπεριλάμβανε τη μειονότητα στην Πόλη, θα είχαν ασφαλώς κληθεί και οι Σύλλογοι Ιμβρίων και Κωνσταντινοπουλιτών και Τούρκοι επιστήμονες οι οποίοι, να είναι σίγουροι οι αναγνώστες σας, θα ανεδείκνυαν και τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων που επιτελούνται στην Τουρκία. Εξάλλου θα ζητούσαμε από τον συνάδελφο κ. Γιάννη Κτιστάκι, επίσημο νομικό σύμβουλο του Οικουμενικού Πατριάρχη, να μας μιλήσει για τα συμβαίνοντα στην Τουρκία αντί για τη Θράκη, όπως έκανε.

Ειδικότερα, τα θέματα που αντιμετωπίζει η μειονοτική εκπαίδευση στην Τουρκία είναι μεγάλα και χρήζουν ανάλυσης και παρέμβασης. Επισκέφθηκα με την ιδιότητα της Ειδικής Γραμματέως του Υπουργείου Παιδείας τα σχολεία της Πόλης, μίλησα με τους παράγοντες της εκπαίδευσης και της ομογενειακής κοινότητας, είδα τις ελλείψεις, τις αδυναμίες και τα προβλήματα και εισηγήθηκα στην τότε Υπουργό Παιδείας μέτρα παρέμβασης. Εξετάζοντας τις δύο πλευρές της μειονοτικής εκπαίδευσης και στην Ελλάδα και στην Τουρκία, θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να εντοπίσουμε παραλληλίες που κατά κανόνα δεν τις σκεφτόμαστε. Για παράδειγμα, τίθεται συχνά και, δικαιολογημένα, η παραγνώριση της πομακοφωνίας των Πομάκων μαθητών και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στο μειονοτικό σχολείο  και δεν σκεφτόμαστε τις δυσκολίες των αραβόφωνων Συροθόρδοξων μαθητών στα μειονοτικά σχολεία της Πόλης. 

Τέλος ας μου επιτραπεί μια μικρή επισήμανση. Οι Ρωμιοί μαθητές ασφαλώς έχουν ανάγκη από ένα «γενναίο ?Πρόγραμμα εκπαίδευσης των παιδιών της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη?». Σε αντιστοιχία όμως με αυτό που συμβαίνει στη Θράκη, όπου το ελληνικό υπουργείο Παιδείας με το ΠΕΜ ενισχύει την ελληνομάθεια των παιδιών της μειονότητας, ένα πρόγραμμα για τη μειονότητα της Κωνσταντινούλης θα αφορούσε αντίστοιχα την ενίσχυση, από την τουρκική κυβέρνηση, της τουρκομάθειας. Αν η στήλη σας, αντίθετα, αναφέρεται σε ενίσχυση της ελληνομάθειας των παιδιών στην Πόλη, με  τα ασφυκτικά εμπόδια της αμοιβαιότητας, ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν θα μπορούσε να το προσφέρει η Ελλάδα, για τους ίδιους λόγους που δεν μπορεί η Τουρκία να προσφέρει πρόγραμμα τουρκομάθειας στα παιδιά της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης. 

Με εκτίμηση Θάλεια Δραγώνα