Η σημαντικότερη ιδιότητά μου, ότι είμαι Έλλην

Ένα κοινό που κρεμόταν από τα χείλη του, γεμίζοντας ασφυκτικά την αίθουσα της αντιπεριφέρειας, που ρουφούσε τις σκέψεις που εξομολογητικά εξέφραζε με την γλυκύτητα και την σοβαρότητα του λόγου του κρίνοντας από την σκοπιά του Ελληνα που ζει τον παλμό των γεγονότων με τον διεθνή αντίκτυπό τους, ο ακαδημαϊκός Βασίλειος Μαρκεζίνης δικαίωσε όλους όσους έσπευσαν στην εκδήλωση του «Χρόνου» και της «Δημοκρατίας» να τον γνωρίσουν.

Μέσα από το σπινθηροβόλο βλέμμα του, την ανεξάντλητη ροή του λόγου του, τις επισημάνσεις προς όλους απέδειξε ότι η Ελλάδα του κατήφορου θα πρέπει να αναδιατάξει λογικές και πορείες για να βρει ξανά την χαρά της ζωής όπως το βίντεο με το οποίο επέλεξε να κλείσει την διάλεξή του. 

Ο Χρόνος σαν οικοδεσπότης φρόντισε να συστήσει όσο πιο εύστοχα τον διακεκριμένο ομιλητή, ρόλος που ανέλαβε η επί σειρά ετών αρχισυντάκτριά του Μελαχροινή Μαρτίδου, να του αφιερώσει ένα σόλο κομμάτι από τον δεξιοτέχνη νεαρό σολίστα της γκάιντας τον 18χρονο Γιώργο Μπεζυριαννίδη, και να δώσει το βήμα σε δυο προσωπικότητες να προλογίσουν με το δικό τους ύφος τον υψηλό καλεσμένο. 

Ο ίδιος πάντως ο κ. Μαρκεζίνης βλέποντας τόσους ορθίους αφού η αίθουσα είχε γεμίσει ασφυκτικά προτίμησε να μιλήσει και ο ίδιος όρθιος σε συμπαράσταση. Εκεί παρόντες ο μητροπολίτης κ. Παντελεήμων, ο βουλευτής Ευριπίδης Στυλιανίδης, ο εκπρόσωπος του δημάρχου Γιώργος Ζηλούδης, ο διευθυντής του υπουργ.

Εξωτερικών του γραφείου πολιτικών υποθέσεων Νίκος Πιπερίγκος, ο πρόεδρος της ιατρικής σχολής του ΔΠΘ Θέσπις Δημητρίου, η πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Σοφία Μενεσελίδου, ο εκπρόσωπος του περιφερειάρχη ΑΜ-Θ Γιάννης Νικολαϊδης, ο Αρμένιος πρωθιερέας, η πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Μαρία Μαλαμίδου, το μέλος της Ενιαίας Ανεξάρτητης αρχής δημοσίων συμβάσεων Δημήτριος Λουρίκας, ο πρόεδρος του εμπορικού βιομηχανικού επιμελητηρίου Νίκος Αγγελίδης, ο πρόεδρος του νοσοκομείου Κων. Ναλμπάντης, η πρόεδρος του Πολιτισμού αθλητισμού Νατάσα Λιβεριάδου, , ο πρόεδρος της Αρμενικής κοινότητας Στεπάν Ματεοσιάν και πολλοί άλλοι.  

Ο κ. Μαρκεζίνης στηλίτευσε την τελευταία θητεία Καραμανλή, ανέφερε ότι το κόμμα της αστικής τάξης κατέστρεψε τους αστούς, αναφέρθηκε στην πολυγαμική σχέση που θα πρέπει νάχει η διπλωματία μας, υποστήριξε ότι ο πρωθυπουργός συμβουλεύεται κακώς, ότι υπάρχουν έξυπνοι άνθρωποι στον τόπο αλλά δεν αξιοποιούνται κάνοντας αναφορές που προκάλεσαν αίσθηση. Η ομιλία του διαπρεπή ακαδημαϊκού θα παρουσιαστεί σε προσεχή μας έκδοση. 

Την εκδήλωση της Κομοτηνής παρακολούθησε και ο ιδιοκτήτης των εκδόσεων Σιδέρη, Ανδρέας Σιδέρης που συνεχάρη τον εκδότη του «Χ» Σταύρο  Φανφάνη για την οργάνωση και την αρτιότητα της βιβλιοπαρουσίασης, αλλά και για το γεγονόςότι σε πραγματικό χρόνο μεταδιδόταν από το διαδίκτυο.

Ο εκδότης της εφημερίδας ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Γιάννης Φιλιππάκης δεν έκρυψε την χαρά του που ξαναβρέθηκε στην Κομοτηνή των φοιτητικών του χρόνων μέσα από ένα άλλο ρόλο ευθύνης. «Είμαι ευτυχής και χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ στην γοητευτική Κομοτηνή. Πέρασα τα φοιτητικά μου χρόνια σπουδάζοντας στην Νομική Σχολή του ΔΠΘ. Είναι η πρώτη φορά που εμείς στην ΄΄Δημοκρατία΄΄, την μοναδική ίσως ανεξάρτητη εφημερίδα πανελλαδικής κυκλοφορίας, αποφασίσαμε να προσφέρουμε τις δυνάμεις μας στην παρουσίαση – προώθηση του βιβλίου του κ. Μαρκεζίνη. Και αυτό γιατί θεωρούμε τιμή για μας και τους αναγνώστες μας, την συμπόρευση με μια προσωπικότητα του μεγέθους του συγγραφέως.

Σε μια εποχή απόλυτης κρίσης και αμφισβήτησης αξιών, σε μια περιοχή που αποτελεί τον προμαχώνα του Ελληνισμού, πιστεύουμε ότι τα βιβλία του κ. Βασίλη Μαρκεζίνη αποτελούν μια καταγραφή της πραγματικής πραγματικότητας (όσο αδόκιμος και αν είναι ο όρος), αλλά και μια καταγραφή λύσεων και απαντήσεων. Θα ευχόμασταν, το παράδειγμα του κ. Μαρκεζίνη, να το ακολουθήσουν και άλλες φωτεινές προσωπικότητες της πατρίδας μας. Γιατί πεποίθησή μας είναι ότι οι Έλληνες όταν καθοδηγηθούν σωστά, μπορούν να μεγαλουργήσουν. Δυστυχώς, οι ηγέτες τους, τις περισσότερες φορές δεν είναι αντάξιοί τους!

Ο αρθογράφος Μανώλης Κοττάκης που υπήρξε ενεργός φοιτητής αλλά και συνεργάτης του «Χρόνου» διέκρινε στην αίθουσα παλιούς γνώριμους και ως υπεύθυνος του γραφείου τύπου της τότε νομαρχίας. Η υποδοχή του με το θερμό χειροκρότημα του κοινού ανταπέδωσε τα συναισθήματα. «Χαίρομαι γιατί βρίσκομαι ανάμεσα σε φίλους και γνωστούς με τους οποίους με δένουν πλέον δεσμοί φιλίας πάνω από τριάντα ολόκληρα χρόνια. 

Ακατάλυτης και αδιατάρακτης φιλίας η οποία είναι κληρονομιά της ενεργού παρουσίας μου στα κοινά της πόλης. Με την Μελαχροινή Μαρτίδου και τον Αλέκο Φανφάνη, άξιος διάδοχος του οποίου είναι ο γιος τους Σταύρος Φανφάνης, συνεργάστηκα σχεδόν από τον πρώτο μήνα που βρέθηκα στην πόλη.

Με τον Ευριπίδη Στυλιανίδη μαζί στο πανεπιστήμιο που εορτάζει φέτος τα σαράντα χρόνια από την ίδρυσή του. Με αρκετούς από εσάς κατά την διάρκεια της θητείας μου σε ένα γραφείο σε αυτό τον όροφο, ως επικεφαλής της υπηρεσίας ενημέρωσης στην ταραγμένη εποχή του 1989-1993.

Όταν έγραψα το δικό μου για την Θράκη το 2000, πίστεψα ότι εξόφλησα τότε τους λογαριασμούς μου. Ότι ανταπέδωσα έστω και λίγο όλα αυτά που εσείς εδώ μου προσφέρατε μεταξύ 1986-1993. Εδώ έκανα τις φιλίες μου, εδώ τις σπουδές μου, εδώ αγάπησα το διαφορετικό, εδώ αγάπησα τον φανατισμό και μετά τον μίσησα, εδώ συνειδητοποίησα τι σημαίνει να είσαι Έλληνας. Τι σημαίνει Ελληνισμός. Η συγκυρία της εκδήλωσης μας έχει την σημασία της.

Είναι σήμερα εδώ ο Τούρκος υπουργός των Εξωτερικών Νταβούτογλου ενώ προηγήθηκαν οι γνωστές δηλώσεις Ερντογάν για την Κομοτηνή και την Ξάνθη. Δύο πράγματα θέλω να σας πω, αν και υποψηφιάζομαι ότι και τα ξέρετε και τα βλέπετε. Το πρώτο: Είναι πως αν κοιτάξετε προσεκτικά γύρω σας, θα νιώσετε ότι το κλίμα αλλάζει. Δεν κουβαλάτε μόνο εσείς την εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάνης στην πλάτη.

Διακρίνω και μέσα στην μειονότητα φωνές που αναγνωρίζουν αυτή την προσφορά. Φωνές που δεν συγκρίνουν μόνο συνθήκες πλέον, αλλά και κυβερνήσεις. Που βλέπουν ότι αυτό που εδώ απολαμβάνουν ελεύθερα, όπως ένα αθώο εφηβικό φιλί, μια μπύρα παραπάνω, ένα καλό ρούχο, λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω θεωρούνται αδικήματα που επιφέρουν το ανάθεμα και την σύλληψη από την Αστυνομία.

Μη νομίζετε ότι δεν τα βλέπουν. Τα βλέπουν! Γι’ αυτό και τα δημόσια σχολεία μας για παράδειγμα φοιτούν μαζί χριστιανοί και μουσουλμάνοι νέοι. Γι? αυτό και κάθε Ιούνιο διαβάζω στον «Χρόνο», στους επιτυχόντες αριστούχους νέους και από τις δύο θρησκείες. Γι? αυτό και στο «Περισκόπιο» του φίλου μου του Χασάν διαβάζω πως δίνουν την μάχη στους αγωνιστικούς χώρους ομάδες με μικτές συνθέσεις με πρώτο τον Πανθρακικό μας. 

Δεν συγκρίνουμε λοιπόν μόνο τις συνθήκες αλλά και την έννοια της ελευθερίας. Και οι συγκρίσεις είναι συντριπτικές.

Η χριστιανική Ελλάδα είναι μια επικράτεια ελευθερίας για το μετριοπαθές Ισλάμ, ενώ η Τουρκία δεν είναι. Το δεύτερο: Είχε επικρατήσει στο παρελθόν η αντίληψη ότι έχει χαθεί ο έλεγχος στην περιοχή και κάποιοι κάνουν ότι θέλουν. Χωρίς να λείπουν οι καθημερινές προκλήσεις τα πράγματα δεν είναι ακριβώς ίδια. 

Αν νιώθετε ότι υπάρχουν στιγμές που γραφειοκρατία της Αθήνας κοιμάται, να ξέρετε ότι υπάρχουν επάλξεις στην την «Δημοκρατία» του Γιάννη Φιλιππάκη που ξέρουν καλά πώς να ταρακουνούν τους κοιμισμένους. Τελευταίο παράδειγμα η αναβολή της ψήφισης του νέου εκλογικού νόμου για την αυτοδιοίκηση που μόνο προβλήματα θα δημιουργούσε σε τοπικό επίπεδο.

Μακρηγόρησα όμως! Η βραδιά ανήκει στον Βασίλη Μαρκεζίνη, έναν άνθρωπο που τόσο με το επιστημονικό του έργο όσο και με την αναγνώρισή του από μεγάλους ξένους ηγέτες τίμησε το όνομα της πατρίδας μας στο εξωτερικό. Όσα θα ακούσετε από τα χείλη του είναι παραπάνω από ενδιαφέροντα γιατί καταθέτει μια νέα ματιά για τα ελληνικά δημόσια πράγματα. Κλείνω λοιπόν.

Παλιά λέγαμε ότι στην Θράκη πας κλαίγοντας και φεύγεις κλαίγοντας. Μου συνέβη. Τώρα πια όμως κάθε φορά έρχομαι χαρούμενος και φεύγω χαρούμενος. Μέσα από τις τόσες διηγήσεις για τις χαμένες πατρίδες εγώ αισθάνομαι ότι εδώ κέρδισα μια νέα. Μια νέα πατρίδα»!