Η πρώτη οδηγός μηχανής και δεινή ακοντίστρια που έδρασε το 1950

Η Κομοτηνή έχει μια μακρά ιστορία στον χώρο του αθλητισμού. Άνθρωποι που τον υπηρέτησαν με ανιδιοτέλεια, με πενιχρά μέσα που μεγαλούργησαν, όμως ξεχάστηκαν.  Μια τέτοια προσωπικότητα αναδεικνύει σήμερα ο φακός του Χρόνου. Πρόκειται για την  Αναστασία Δεληδήμου Ραχμανίδου μια αειθαλή 80χρονη γιαγιά, που υπήρξε πρωταθλήτρια στο ακόντιο, η πρώτη γυναίκα που καβάλησε μοτοσικλέτα στις αρχές του 1950 στην Κομοτηνή, που κυκλοφορούσε με ποδήλατο,  που έπαιζε ακορντεόν και είχε δεκάδες φυσαρμόνικες. Σε όλα αυτοδίδακτη και σε όλα πρώτη και ξεχωριστή. Σήμερα μένει σ΄ ένα διαμέρισμα γεμάτο μνήμες. Άνοιξε την πόρτα της να την γνωρίσουμε και την ψυχή της  για να θυμηθεί  τις νεανικές της στιγμές κουβαλώντας ένα έντονο και ένδοξο παρελθόν.

Η κ. Ραχμανίδου τελείωσε στις αρχές της δεκαετίας του ’50 το γυμνάσιο  και την σχολή «Έντισον» στην οποία την εποχή εκείνη φοιτούσαν κατεξοχήν αγόρια. Δραστήρια, όπως ήταν πάντα, έγινε μέλος της χορωδίας του σχολείου. Αυτοδίδακτη, είχε μάθει να παίζει ακορντεόν και φυσαρμόνικα. Μάλιστα, όπως μας λέει η ίδια με χαμόγελο «Αν δεν έπαιζα στις εκδρομές ακορντεόν, δεν έρχονταν τα υπόλοιπα παιδιά». Στη συλλογή της μετράει είκοσι πέντε φυσαρμόνικες, που τις κρατά καλά φυλαγμένες για ενθύμιο από τα εφηβικά της χρόνια. Με παράπονο, όμως, αναφέρει ότι δώρισε στο παρελθόν τρία ακορντεόν στο μουσικό σχολείο Κομοτηνής και δεν άκουσε όλα αυτά τα χρόνια ούτε ένα ευχαριστώ.

Πέραν του μουσικού της ταλέντου η κ. Ραχμανίδου ήταν και επίδοξη αθλήτρια στα νιάτα της. Όταν φοιτούσε ακόμη στο γυμνάσιο, ο πατέρας της, της αγόρασε το πρώτο της ποδήλατο για να πηγαίνει στον αλευρόμυλο, που βρισκόταν στην περιοχή της σημερινής Εκτενεπόλ. Εκεί δούλευε ο πατέρας της και εκείνη πήγαινε για να βοηθάει την οικογένεια, ώστε να βγάζουν τα προς το ζην. 

Την ίδια εποχή αναδείχθηκε σε σπουδαία αθλήτρια στο ακόντιο με σημαντικές διακρίσεις. Συγκεκριμένα το 1953 στους πανθρακικούς αγώνες έλαβε την πρώτη θέση για βολή της με το ακόντιο. Αξιοσημείωτο είναι ότι όλες αυτές τις νίκες τις πέτυχε με γυμνάστρια την αείμνηστη  Πηγή,  η οποία μπορεί να μην  είχε εξειδικευμένες γνώσεις πάνω στο συγκεκριμένο αντικείμενο αλλά έβγαζε αληθινά ταλέντα στον αθλητισμό. Με συμπεριφορά που πολλές φορές παρέπεμπε σε αγοροκόριτσο η κ. Ραχμανίδου ήταν και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ποδοσφαιρικού συλλόγου «Ορφέας». Σκαλίζοντας το φωτογραφικό αρχείο, μας δείχνει μία φωτογραφία και μας λέει: «Είμαι η πρώτη γυναίκα που καβάλησε μηχανή τύπου μοτοσακό στην Κομοτηνή» και όλα αυτά σε μια εποχή κυρίως ανδροκρατούμενη. Το ποδήλατο ήταν το αγαπημένο της όχημα και τότε τα κορίτσια έπαιρναν αποβολή μόνο και μόνο επειδή το καβαλούσαν. «εγώ δεν πήρα» θα μας πει ενθυμούμενη εκδρομές γλέντια με το ακορντεόν που έπαιζε μια και ήταν η ψυχή της παρέας.

Γυρνώντας τις σελίδες από το παρελθόν και την παλιά Κομοτηνή θυμάται την παλιά της γειτονιά. «Έμενα δίπλα στο ποτάμι, στην περιοχή που σήμερα είναι η Ρέμβη. Τότε η γειτονιά φημιζόταν για τις βυσσινιές  της, αλλά και για τις πλημμύρες που συχνά προκαλούσε το ποτάμι». Οι εικόνες από την παλιά Κομοτηνή είναι έντονες και ακόμη ζωντανές, αλλά «η σημερινή Κομοτηνή είναι πιο ωραία. Όλα είναι διαφορετικά: τα σπίτια, οι άνθρωποι. Υπάρχει ευφορία», δηλώνει. Με περηφάνια και ιδιαίτερη συγκίνηση φέρνει στη μνήμη της τους φίλους της από το γυμνάσιο με τους οποίους ακόμη και σήμερα διατηρεί επαφές. 

Ίσως θα έπρεπε ο μοτοσυκλετιστικός όμιλος της πόλης μας ή οι ποδηλατικοί σύλλογοι ή ακόμη και το μουσικό σχολείο να της απονείμει μια τιμητική πλακέτα για την προσφορά, τις διακρίσεις και την πρωτοπορία της στους εκάστοτε χώρους. Εμείς ας της ευχηθούμε να έχει πάντα την υγεία της, να συνεχίζει να βοηθάει, όσο μπορεί, τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη και να χαμογελά πάντα παρά τα όσα της επεφύλασσε η μοίρα.

Άννα  Μαυρίκου