Την όψη της Κομοτηνής το 1920, σε αντιπαράθεση με τη σημερινή εικόνα της πόλης, αποτυπώνουν σε δέκα ειδικά διαμορφωμένα με φωτογραφίες σταντς, μαθητές του 3ου Λυκείου Κομοτηνής με τη βοήθεια του Συλλόγου Εβριτών Ν. Ροδόπης Ρεπορτάζ Δήμητρα Συμεωνίδου
Θύμισες στους παλαιότερους και ερωτήσεις στους νεότερους, εγείρουν οι φωτογραφίες που αποτυπώνουν την Κομοτηνή του 1920. Η οδός Βενιζέλου, το παλιό δικαστικό μέγαρο και η οδός Χαριλάου Τρικούπη, το στρατιωτικό διοικητήριο, η Λέσχη Κομοτηναίων, η οδός Νέστορος Τσανακλή και η Τσανάκλειος Σχολή, ο ποταμός Μπουκλουτζά και το Βαρόσι. Εικόνες μίας άλλης Κομοτηνής, ένα ταξίδι στο χθες με την έκθεση φωτογραφιών με τίτλο «Η Κομοτηνή του 1920». Την όψη της Κομοτηνής το 1920, σε αντιπαράθεση με τη σημερινή εικόνα της πόλης, αποτυπώνουν σε δέκα ειδικά διαμορφωμένα με φωτογραφίες σταντς, μαθητές του 3ου Λυκείου Κομοτηνής με τη βοήθεια του Συλλόγου Εβριτών ν. Ροδόπης.
Η Κομοτηνή στο πέρασμα του χρόνου, αυτό αποτυπώνει αυτή η υπαίθρια έκθεση φωτογραφίας και γίνεται αφορμή για να σταματήσουν οι διερχόμενοι πεζοί. Οι μεγαλύτερης ηλικίας πολίτες θα φέρουν στο μυαλό τους μία ανάμνηση, ένα κτίριο που κάτι τους θυμίζει, μία γειτονιά που κάποτε ήταν αλλιώς. Οι νεότεροι κάτοικοι της πόλης θα εντυπωσιαστούν από τις αλλαγές, από το ποτάμι που δεν υπάρχει πια, αλλά και από τα ιστορικά κτίρια που συνεχίζουν σήμερα να υπάρχουν στην πόλη, γιατί κατάφεραν και άντεξαν στο πέρασμα των ετών.
Το κτίριο της Λέσχη Κομοτηναίων που δεσπόζει σήμερα στην πόλη, έχει πλούσια ιστορία. Το 1885 μετά τις μεταρρυθμίσεις στο οθωμανικό κράτος επετράπη η ίδρυση μειονοτικών συλλόγων. Έτσι το 1885 ιδρύθηκε ο ελληνικός σύλλογος Ομόνοια. Το 1908 μετονομάστηκε σε Ένωσις. Επί βουλγαρικής κατοχής διαλύθηκε και επανιδρύθηκε το 1921. Το κτίριο του συλλόγου Κομοτηναίων "Η Ένωσις" άρχισε να κτίζεται στις αρχές του 20ου αιώνα από τη μητρόπολη Μαρωνείας. Από το 1923 έως το 1925 λειτούργησε εκεί η Υπηρεσία Αποκατάστασης Προσφύγων της Κοινωνίας των Εθνών. Το 1925 παραδόθηκε για χρήση στο σύλλογο Ένωσις, ενώ η κυριότητα περιήλθε σε αυτόν το 1959. Πριν από λίγα χρόνια το κτίριο ανακαινίσθηκε πλήρως και λειτουργεί σήμερα ως καφετέρια και χώρος εκδηλώσεων.
Η οδός Βενιζέλου τα χρόνια της ενσωμάτωσης διέσχιζε την ελληνική συνοικία στην Κομοτηνή και ονομαζόταν Βαρόσι, όπως και η συνοικία. Ήταν ο δρόμος με το μεγαλύτερο και ιστορικότερο ξενοδοχείο της πόλης, το Ροδόπη, το καμπαναριό της μητρόπολης και δεκάδες αρχοντόσπιτα και καταστήματα Ελλήνων και Εβραίων εμπόρων και βιοτεχνών. Ο δρόμος οδηγούσε από τη μητρόπολη και το κάστρο, στο εμπορικό κέντρο, την αγορά της πόλης, και τη μεγάλη γέφυρα, στη σημερινή θέση του βάθρου του τροχονόμου, που ένωνε την ελληνική γειτονιά με το δημαρχείο και την κεντρική πλατεία.
Στις φωτογραφίες θα δει κανείς επίσης την εβδομαδιαία ζωαγορά και δίπλα στον χείμαρρο Μπουκλουτζά (σημερινή Λεωφόρος Δημοκρατίας) και στο βάθος στρατιωτικά κτίρια της εποχής. Απεικονίζεται η κεντρική πλατεία της Κομοτηνής, η οποία κατά τον χρόνο ενσωμάτωσης της Θράκης στον εθνικό κορμό, φιλοξενούσε το δημαρχείο, στον χώρο όπου βρίσκεται σήμερα η παιδική χαρά. Τότε ονομαζόταν πλατεία δημαρχείου. Αργότερα μετονομάστηκε σε πλατεία Βουλγαροκτόνου. Το 1939 το δημαρχείο κατεδαφίστηκε και τα γραφεία μεταφέρθηκαν στο μέχρι τότε δημοτικό νοσοκομείο, στην οδό Αποστόλου Σούζου. Μετά το τέλος του πολέμου και την απελευθέρωση, η πλατεία μετονομάστηκε σε πλατεία βασιλέως Κωνσταντίνου, για να πάρει στη συνέχεια το σημερινό της όνομα, πλατεία Ειρήνης, το έτος 1983.
Οι πολίτες στέκουν μπροστά από τα σταντς, κοιτούν τις φωτογραφίες, προσπαθούν να μαντέψουν κτίρια, δρόμους και γειτονιές.
Το παλιό Ρολόϊ και το Τζαμί, το παλιό ταχυδρομείο. Μία Κομοτηνή από το χθες...
Η Κομοτηνή στο πέρασμα του χρόνου, αυτό αποτυπώνει αυτή η υπαίθρια έκθεση φωτογραφίας και γίνεται αφορμή για να σταματήσουν οι διερχόμενοι πεζοί. Οι μεγαλύτερης ηλικίας πολίτες θα φέρουν στο μυαλό τους μία ανάμνηση, ένα κτίριο που κάτι τους θυμίζει, μία γειτονιά που κάποτε ήταν αλλιώς. Οι νεότεροι κάτοικοι της πόλης θα εντυπωσιαστούν από τις αλλαγές, από το ποτάμι που δεν υπάρχει πια, αλλά και από τα ιστορικά κτίρια που συνεχίζουν σήμερα να υπάρχουν στην πόλη, γιατί κατάφεραν και άντεξαν στο πέρασμα των ετών.
Το κτίριο της Λέσχη Κομοτηναίων που δεσπόζει σήμερα στην πόλη, έχει πλούσια ιστορία. Το 1885 μετά τις μεταρρυθμίσεις στο οθωμανικό κράτος επετράπη η ίδρυση μειονοτικών συλλόγων. Έτσι το 1885 ιδρύθηκε ο ελληνικός σύλλογος Ομόνοια. Το 1908 μετονομάστηκε σε Ένωσις. Επί βουλγαρικής κατοχής διαλύθηκε και επανιδρύθηκε το 1921. Το κτίριο του συλλόγου Κομοτηναίων "Η Ένωσις" άρχισε να κτίζεται στις αρχές του 20ου αιώνα από τη μητρόπολη Μαρωνείας. Από το 1923 έως το 1925 λειτούργησε εκεί η Υπηρεσία Αποκατάστασης Προσφύγων της Κοινωνίας των Εθνών. Το 1925 παραδόθηκε για χρήση στο σύλλογο Ένωσις, ενώ η κυριότητα περιήλθε σε αυτόν το 1959. Πριν από λίγα χρόνια το κτίριο ανακαινίσθηκε πλήρως και λειτουργεί σήμερα ως καφετέρια και χώρος εκδηλώσεων.
Η οδός Βενιζέλου τα χρόνια της ενσωμάτωσης διέσχιζε την ελληνική συνοικία στην Κομοτηνή και ονομαζόταν Βαρόσι, όπως και η συνοικία. Ήταν ο δρόμος με το μεγαλύτερο και ιστορικότερο ξενοδοχείο της πόλης, το Ροδόπη, το καμπαναριό της μητρόπολης και δεκάδες αρχοντόσπιτα και καταστήματα Ελλήνων και Εβραίων εμπόρων και βιοτεχνών. Ο δρόμος οδηγούσε από τη μητρόπολη και το κάστρο, στο εμπορικό κέντρο, την αγορά της πόλης, και τη μεγάλη γέφυρα, στη σημερινή θέση του βάθρου του τροχονόμου, που ένωνε την ελληνική γειτονιά με το δημαρχείο και την κεντρική πλατεία.
Στις φωτογραφίες θα δει κανείς επίσης την εβδομαδιαία ζωαγορά και δίπλα στον χείμαρρο Μπουκλουτζά (σημερινή Λεωφόρος Δημοκρατίας) και στο βάθος στρατιωτικά κτίρια της εποχής. Απεικονίζεται η κεντρική πλατεία της Κομοτηνής, η οποία κατά τον χρόνο ενσωμάτωσης της Θράκης στον εθνικό κορμό, φιλοξενούσε το δημαρχείο, στον χώρο όπου βρίσκεται σήμερα η παιδική χαρά. Τότε ονομαζόταν πλατεία δημαρχείου. Αργότερα μετονομάστηκε σε πλατεία Βουλγαροκτόνου. Το 1939 το δημαρχείο κατεδαφίστηκε και τα γραφεία μεταφέρθηκαν στο μέχρι τότε δημοτικό νοσοκομείο, στην οδό Αποστόλου Σούζου. Μετά το τέλος του πολέμου και την απελευθέρωση, η πλατεία μετονομάστηκε σε πλατεία βασιλέως Κωνσταντίνου, για να πάρει στη συνέχεια το σημερινό της όνομα, πλατεία Ειρήνης, το έτος 1983.
Οι πολίτες στέκουν μπροστά από τα σταντς, κοιτούν τις φωτογραφίες, προσπαθούν να μαντέψουν κτίρια, δρόμους και γειτονιές.
Το παλιό Ρολόϊ και το Τζαμί, το παλιό ταχυδρομείο. Μία Κομοτηνή από το χθες...
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
