Γυναίκες της εποχής τους

Τα πολιτικά δικαιώματα, το δικαίωμα στην παιδεία, την εργασία και τον έρωτα, ήρθαν μετά από αγώνες που έδωσαν και κατέκτησαν οι γυναίκες. Αυτούς τους αγώνες υπενθυμίζει σε όλους η Παγκόσμια Ημέρα των Γυναικών που τιμάται σήμερα 8 Μαρτίου. Ξεκίνησαν όπως όλοι οι αγώνες από μία μικρή εστία για να γιγαντωθούν και να φτάσουν ακόμα και στις μέρες μας, παρακινώντας τις σύγχρονες γενιές γυναικών και ανδρών να παλέψουν για περισσότερα δικαιώματα και ελευθερίες. Αυτό επιτάσσει η σκληρή εποχή που ζούμε, την επαγρύπνηση για τα όσα δύσκολα θα ακολουθήσουν. Και μπορεί στο παρελθόν οι γυναίκες να αγωνίζονταν για να έχουν δικαίωμα στην ψήφο, σήμερα παλεύουν για την εργασία, την ασφάλεια, τη μητρότητα. "Αγωνιζόμαστε για τις σύγχρονες ανάγκες μας στην κοινωνική ασφάλιση, στην προστασία της μητρότητας, στην εργασία. Για ζωή χωρίς φτώχεια, ανεργία, πολέμους, προσφυγιά. Η φετινή 8η Μάρτη να γίνει σταθμός στην κλιμάκωση του αγώνα ενάντια στα αντιασφαλιστικά σχέδια της κυβέρνησης. Να γίνει ένα ακόμα σκαλοπάτι για την ενίσχυση της πάλης ενάντια στην πολιτική που στοχεύει τα δικαιώματα στην κοινωνική ασφάλιση, τη μητρότητα, την εργασία, τον ελεύθερο χρόνο, για τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες", τόνισε στο μήνυμα της η πρόεδρος του συλλόγου Γυναικών Ροδόπης Γωγώ Φακιρίδου. 

Η Παγκόσμια Ημέρα των Γυναικών αποτέλεσε την αφορμή ο "Χ" να φιλοξενήσει ιστορίες εκπροσώπων της παλιάς και νέας γενιάς γυναικών. Η  Κατίνα Φαρασοπούλου, η Ευαγγελία Σατυρίδου,  Δήμητρα Σταυροπούλου, η Δήμητρα Τανανάκη και η Κωνσταντίνα Βλαχογιάννη ξετυλίγουν πτυχές της ζωής τους, μεταφέροντας το δικό τους μήνυμα για την παγκόσμια ημέρα των γυναικών. 

Κατίνα Φαρασοπούλου

Είναι 83 ετών, είναι μητέρα 3 παιδιών και 7 εγγονών και απόγονος προσφύγων από την Καισάρεια. Ο λόγος για την Κατίνα Φαρασοπούλου μία γυναίκα που έζησε την κατοχή, τον εμφύλιο, και όλες τις δραματικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας. Μία γυναίκα που δακρύζει στη θέα των προσφύγων, αφού θυμάται την προσφυγιά των γονιών της, ενώ  παραδέχεται ότι τις γυναίκες δεν τις αγαπάει, αλλά τις πονάει. Η Κατίνα Φαρασοπούλου γεννήθηκε το 1933 στο Ιάσιο Ροδόπης και είναι το τέταρτο από τα εννιά παιδιά του κληρικού του χωριού και της συζύγου του. Ο πόλεμος ήταν η αιτία να μετακινηθούν στους Ασκητές όπου διαμένει μέχρι σήμερα με το σύζυγο της. "Σε ηλικία 18 ετών αρραβωνιάστηκα και μετά με πάντρεψαν, ήθελα δεν ήθελα", είπε περιγράφοντας το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωναν και ζούσαν οι γυναίκες μερικές δεκαετίες πριν στην Ελλάδα.

Τα ήθη της εποχής και ο πόλεμος της στέρησαν τη μόρφωση. Ήταν από εκείνα τα κορίτσια που δεν πρόλαβαν να πάνε σχολείο πριν τον πόλεμο και όταν αυτός πλέον σταμάτησε, ήταν αρκετά μεγάλες ώστε να μάθουν γράμματα. Μόνο μερικούς μήνες πρόλαβε να ζήσει το σχολικό περιβάλλον η Κατίνα Φαρασοπούλου και αυτό δεν ήταν αρκετό να μάθει γράμματα. Τα λίγα που γνωρίζει σήμερα κατάφερε να τα μάθει με προσωπικό κόπο, γνωρίζοντας ότι η γνώση είναι όπλο. "Ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα στην εποχή μας. Δεν είχαμε ούτε ένα κουτάλι λάδι, ένα σκαφίδι, ούτε ένα καζάνι να πλένουμε τα ρούχα, τίποτα.

Στα 12 -14 έπρεπε να μαγειρέψεις, να ζυμώσεις, να πλένεις όλη μέρα στο καζάνι",  είπε περιγράφοντας την καθημερινότητα των παιδικών και νεανικών της χρόνων. Ελάχιστα δικαιώματα και υποταγμένη στον άνδρα, είτε αυτός ήταν πατέρας, είτε σύζυγος, ήταν η γυναίκα στην εποχή της Κατίνας Φαρασοπούλου. Χρησιμοποιώντας σκληρούς χαρακτηρισμούς η ηλικιωμένη γυναίκα δε δίστασε να παρομοιάσει τις γυναίκες εκείνης της εποχής με ζώα, "τα θυμάμαι και καίγεται η καρδούλα μου, είτε ένας γάιδαρος είτε μία γυναίκα το ίδιο ήταν.

Και παιδιά θα κάνεις και ξύλο θα φας και δουλειές θα κάνεις, όλα, αυτό ήταν η γυναίκα τότε". Όπως για κάθε γυναίκα έτσι και στην περίπτωση της Κατίνας Φαρασοπούλου, οι σημαντικότερες στιγμές στη ζωή της ήταν όταν έφερε στον κόσμο τα τρία παιδιά της, τα οποία μεγαλώνοντας δημιούργησαν τις δικές τους οικογένειες και της έδωσαν 7 εγγόνια τα οποία χαίρεται μέχρι και σήμερα, αφού είναι στην καθημερινότητα της. Σήμερα η 83χρονη συμπολίτισσα μας ξυπνά όπως συνήθιζε και στα νιάτα της τα ξημερώματα, μαγειρεύει και ζυμώνει για το καθημερινό φαγητό και δεν ξεχνά τις ρίζες της. Για τις χαμένες πατρίδες τραγουδάει με την υπέροχη φωνή της σε γιορτές και συναντήσεις συλλόγων, σε γάμους και γιορτές αγαπημένων της προσώπων. Στα 83 της χρόνια ζητά από τη νέα γενιά των γυναικών να είναι δυνατές και τίμιες και λέει ότι τα θηλυκά δεν τα αγαπάει, αλλά τα πονάει γιατί ξέρει τι θα τραβήξουν στη ζωή. 

Ευαγγελία Σατυρίδου 

Είναι μία γυναίκα της εποχής της, με προσόντα, γνώσεις και διάθεση για δουλειά, αλλά σε ένα δυσοίωνο οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον. Παρόλα αυτά η Ευαγγελία Σατυρίδου  του Αθανασίου είναι αποφασισμένη να προσπαθήσει να χτίσει το μέλλον της στην χώρα μας, να προσφέρει στον τόπο όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, στον τόπο που αγαπάει και έχει τους δικούς της ανθρώπους. Είπε τον όρκο στην τελετή αποφοίτησης της Ιατρικής Σχολής του ΔΠΘ την 1η Μαρτίου 2016, από όπου αποφοίτησε με βαθμό 8. Η 28χρονη έλαβε έτσι το δεύτερο πτυχίο της, μετά την αποφοίτησή της από το τμήμα Ιατρικών Εργαστηρίων Θεσσαλονίκης με άριστο βαθμό 9. Η φοίτηση στην Ιατρική Σχολή ήταν απόφαση ζωής, αφού αυτό ήταν που ήθελε να κάνει στη ζωή της. 

Με προσπάθεια ακόμα και στερήσεις από την προσωπική της ζωή, η Ευαγγελία πήρε το δεύτερο πτυχίο της, αλλά κυρίως με την υποστήριξη των δικών της ανθρώπων. Ποτέ σαν γυναίκα δεν αισθάνθηκε ότι υπήρχαν εμπόδια στην ακαδημαϊκή της πορεία και στην επιλογή της να πάει σε ένα δεύτερο πανεπιστήμιο. "Ζούμε στο 2016 και οι γυναίκες έχουν κύριο ρόλο μέσα στο επάγγελμα και στην ίδια τη ζωή". Η δυσκολία, κατά την ίδια, βρίσκεται στο μετά, δηλαδή πως να συνδυάσεις οικογένεια και δουλειά.

Πάντως η ίδια ονειρεύεται. Ήδη σχεδιάζει το που θα κάνει το αγροτικό της και εκφράζει την επιθυμία να πάει σε κάποιο από τα νησιά του Βορείου Αιγαίου που κατακλύζονται από πρόσφυγες και παρουσιάζουν μεγαλύτερες ελλείψεις σε σχέση με την υπόλοιπη νησιωτική χώρα. Μάλιστα θα την ενδιάφερε σαν ειδικότητα η επείγουσα ιατρική και οι Γιατροί χωρίς Σύνορα, γιατί βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αντιμετώπισης των περιστατικών. 

Σκέφτεται το μέλλον της στην Ελλάδα, ενώ το εξωτερικό για την 28χρονη από την Κομοτηνή είναι δεύτερη επιλογή. Γνωρίζει ότι υπάρχουν δυσκολίες και αναγνωρίζει πως "η υγεία πλήττεται από την κρίση". Θεωρεί όμως ότι στην χώρα μας υπάρχουν καλά πανεπιστήμια και καλά νοσοκομεία για να κάνει κάποιος την ειδικότητά του και αργότερα ενδεχομένως για κάποιο μεταπτυχιακό ή διδακτορικό. Δίνει ψήφο στα ελληνικά πανεπιστήμια. 

Στις γυναίκες της γενιάς της που πρέπει να δημιουργήσουν σε δύσκολες συνθήκες, όπως αυτές που βιώνει η χώρα μας, η Ευαγγελία Σατυρίδου λέει "να ακολουθούν το όνειρό τους. Σίγουρα υπάρχουν δυσκολίες και η κρίση θα συνεχίσει να υπάρχει για πολλά χρόνια. Όμως χρειάζεται ένας συνεχής αγώνας, να μην εγκαταλείπει κανείς τα θέλω του". 

Δήμητρα Τανανάκη

Δοκιμάζει τις αντοχές της και τις "αντοχές" της κοινωνίας μας, δραστηριοποιούμενη σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο. Ονομάζεται Δήμητρα Τανανάκη, είναι 21 ετών, φοιτήτρια στο τμήμα της Ελληνικής  Φιλολογίας Δ.Π.Θ. και ασχολείται με τη διαιτησία ποδοσφαίρου από τα 16 της χρόνια. Από τότε που θυμάται τον εαυτό της παρακολουθούσε αγώνες ποδοσφαίρου και τις άρεσαν πολύ, καθώς ο πατέρας της ήταν διαιτητής εθνικών κατηγοριών και πήγαινε στους αγώνες του να τον δει από κοντά. Παραδέχεται πως η διαιτησία ποδοσφαίρου είναι ένας πραγματικά δύσκολος χώρος, ιδιαίτερα για μια  γυναίκα, διότι πρέπει στις εξετάσεις για παράδειγμα να ανταπεξέλθεις σε χρόνους  και αντοχές ανδρών. Επιπλέον, δυστυχώς ακόμη υπάρχουν φίλαθλοι και παίκτες  προκατειλημμένοι οι οποίοι μόλις δουν μια γυναίκα να μπαίνει στο γήπεδο θεωρούν ότι δεν θα έχει γνώσεις, δεν θα είναι ορθή, δεν θα μπορεί να ανταπεξέλθει, κοινώς ότι μία γυναίκα διαιτητής είναι "άσχετη". Ως διαιτητής στο γήπεδο η ίδια έχει ακούσει συχνά φράσεις όπως "έξω οι  γυναίκες από τα γήπεδα ρε", "πάνε πλύνε κανένα πιάτο". Παρόλα αυτά υπάρχουν και αυτοί που την ενθαρρύνουν στην προσπάθεια που κάνει κάτι που για την ίδια την Δήμητρα Τανανάκη είναι πραγματικά πολύ ευχάριστο και αισιόδοξο. 

Με την πάροδο του χρόνου, η 21χρονη, διαπιστώνει πως η αποδοχή μιας γυναίκας στον χώρο του ποδοσφαίρου γίνεται όλο και μεγαλύτερη, καθώς και οι γυναικείες ομάδες ποδοσφαίρου έχουν αυξηθεί και έχουν διευρυνθεί. Άλλωστε υπάρχουν γυναικείες ομάδες υποδομών όπου συμμετέχουν κοριτσάκια μικρής ηλικίας από 5-6 ετών. Ούσα πλέον 5 χρόνια διαιτητής ποδοσφαίρου, έχει μάθει να μην επηρεάζεται από την κριτική του κόσμου, έχει γίνει πιο δυνατή, σωματικά και ψυχικά, δεν μετανιώνει γι' αυτό που κάνει και κυρίως είναι ευγνώμων που ξεκίνησε από τόσο μικρή τη διαιτησία, καθώς έχει μέλλον μπροστά της για να εξελιχθεί και να κάνει όσο καλύτερα και πιο  σωστά μπορεί αυτό που αγαπάει! 

Και μπορεί η θέση της γυναίκας στην εποχή μας να έχει βελτιωθεί τόσο, που να δίνεται η  εντύπωση ότι η ισότητα των δύο φύλων είναι πλέον πραγματικότητα, όμως, κατά την Δήμητρα Τανανάκη, "η κοινωνία εξακολουθεί να είναι ανδροκρατούμενη και επομένως, η ισότητα έμεινε στα χαρτιά και πράξη δεν  έγινε ποτέ".

Κωνσταντίνα Βλαχογιάννη

Η Κωνσταντίνα Βλαχογιάννη σήμερα γιορτάζει και διατρανώνει την ανάγκη όχι μόνο για τη δημιουργία καλύτερων συνθηκών εργασίας, αλλά για την επίτευξη δικαιωμάτων ειρήνης, ελευθερίας, ισότητας και αδελφότητας. Μπορεί η ημέρα αυτή με την πάροδο του χρόνου να έχει γίνει απλώς μια ευκαιρία για τους άνδρες να εκφράσουν την αγάπη τους για τις γυναίκες, όπως συμβαίνει και με τη γιορτή της μητέρας και την ημέρα του αγίου Βαλεντίνου, όμως στα ??δικά της μάτια??, έχει διαφορετική σημασία. Δίνει δύναμη στην ίδια και σε όλες τις γυναίκες, όπως λέει,  "να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε και να δίνουμε τον καλύτερό μας  εαυτό πάνω σε ??ανδροκρατούμενα?? ακόμη πράγματα στη χώρα μας, όπως το ποδόσφαιρο". Η Κωνσταντίνα Βλαχογιάννη είναι φοιτήτρια ειδικότητας ποδοσφαίρου στο Τ.Ε.Φ.Α.Α. Κομοτηνής και διαιτητής και στην ζωή της δεν είναι λίγες οι φορές που αντιμετώπισε περιστάσεις δύσκολες και απαιτητικές. Σαν γυναίκα όμως, με πάθος, δυναμισμό, ωριμότητα, σοβαρότητα και χαμόγελο, μπορεί και τα καταφέρνει!

Δήμητρα Σταυροπούλου

Γέννημα θρέμμα Κομοτηνής, απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας αρχαιολογίας του Αριστοτελείου πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης  η Δήμητρα  Σταυροπούλου συνέχισε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της συμπρωτεύουσας σε  σενάριο σκηνοθεσία, και τώρα κάνει μεταπτυχιακό στις ψηφιακές μορφές τέχνης με υποτροφία από το ίδρυμα Ωνάση. Ένα προικισμένο δικό μας παιδί, κόρη του τέως νομάρχη Στέργιου Σταυρόπουλου  που δραστηριοποιείται στην Αθήνα και θα την δούμε σε πολύ αξιόλογες δουλειές και στον κινηματογράφο, σε παραγωγή  ταινιών μικρού μήκους, σε ευρηματικές αφίσες. Με βραβείο ήδη από το σύλλογο σκηνοθετών Ελλάδος στο ενεργητικό της, με ταξίδια και παρουσία εικαστική σε Φινλανδία, Αγγλία, Σλοβενία, Κροατία κι αλλού μας προϊδεάζει με μια διαδρομή πολλά υποσχόμενη. Έχουμε να περιμένουμε πολλά. Την ευχαριστούμε για την συμμετοχή στο αφιέρωμα για την παγκόσμια μέρα της γυναίκας.

Γυναίκα με προσωπικότητα και εμπειρίες ζωής
"Γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι! Ρούχα, τακούνια, μαλλιά τα προβάρεις από μικρή παιδούλα στον καθρέφτη, για όταν μεγαλώσεις. Ζηλεύεις τα μεγαλύτερα κορίτσια στο σχολείο, μέχρι που σου έρχεται περίοδος και το ξεπερνάς.

Σα να μην πέρασε μια μέρα γίνεσαι 18 και αποφασίζεις πια εσύ για τη ζωή σου... Αρχίζεις να καλλιεργείς την ομορφιά, την ψυχή και το πνεύμα σου... Ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα και πάνω στον αυθορμητισμό και την ευαισθησία σου πληγώνεσαι. Έτσι, όμως, μαθαίνεις να μην ενθουσιάζεσαι εύκολα και να δίνεις σημασία στη λεπτομέρεια...

Άλλωστε, ως γυναίκα είσαι σαν το παλιό καλό κρασί. Θέλεις το χρόνο σου για να ωριμάσεις! Από στολίδι, γίνεσαι θησαυρός, πιο ήρεμη και με καθαρότερη σκέψη.
Αρχίζεις να δουλεύεις, γιατί η επιβίωση είναι πια δική σου υπόθεση. Αρχίζεις να ξέρεις τι θέλεις και τι όχι, πότε πρέπει να ενδιαφερθείς και για ποιους δεν αξίζει να χαλιέσαι...

Φλερτάρεις κι ερωτεύεσαι και γίνεσαι πιο θηλυκή, πιο σίγουρη και πιο σέξι. Οι άντρες σε προτιμούν καθώς μεγαλώνεις!
Αγωνίζεσαι, επιλέγεις και πλησιάζεις όλο και περισσότερο το νόημα της ζωής. Και πάνω που το βρίσκεις, έτσι ξαφνικά, γνωρίζεις τον λάθος τύπο κι επιστρέφεις στη συμπεριφορά της εικοσάχρονης που άφησες πίσω σου. Όμως αυτό δεν κρατάει για πολύ, γιατί, καθώς ωριμάζεις οι κρίσεις σου διαρκούν λιγότερο.
Κι αφού έχεις πια μάθει να ξεχωρίζεις τον μαλάκα απ' τον "κιμπάρη", οι αρετές σου μεγαλώνουν. Συμβιβάζεσαι, δέχεσαι την αλήθεια, το διαφορετικό, τους άλλους και τα ελαττώματά τους.

Γίνεσαι μια γυναίκα με προσωπικότητα και πλούσια σε εμπειρίες ζωής που σβήνει κάθε άσχημη ρυτίδα, κάθε παραπανίσιο κιλό και κάθε ανασφάλεια.
Είσαι μια γυναίκα ξεχωριστή που ενέπνευσες τους γονείς σου με το χαμόγελό σου σαν ήρθες στη ζωή και που εμπνέεις τα εγγόνια σου λέγοντάς τους τις ιστορίες σου. Έτσι, συνεχίζεις, κάθε μέρα! Παίρνεις συνεχώς νέα μαθήματα απ' τη ζωή κι είναι στο χέρι σου αν θα τα χρησιμοποιήσεις για να γίνεις ακόμη καλύτερη!"