Γυναίκες στην κρίση: Και όμως?τα καταφέρνουν!

Κρατώντας το τιμόνι επιχείρησης Security, είναι η μοναδική γυναίκα που κάνει χρηματαποστολές στην Ελλάδα. Πρόκειται για τη Βίκυ Δουτσίνη, μία δυναμική παρουσία στην πόλη της Κομοτηνής. Σε δύο σημαντικούς ρόλους πρέπει να ανταπεξέλθει. Στο ρόλο της επαγγελματία σε μία επιχείρηση με 32 άτομα προσωπικό και σε αυτόν της μητέρας, αφού έχει οικογένεια με δυο παιδιά 14 και 7 ετών.  Το καθημερινό της πρόγραμμα είναι γεμάτο, καθώς «εξυπηρετούμε τον ανεφοδιασμό τραπεζών με ποσά άνω των 15 εκατομμύριων καθημερινά με πελάτες μας, τη  ΔΕΗ, τη ΔΟΥ, πολυκαταστήματα, το Ταμιευτήριο. Αυτό σημαίνει ότι δώσαμε εξετάσεις και πετύχαμε, απολαμβάνοντας με την αξιοπιστία και το κύρος της επιχείρησης την εμπιστοσύνη τους. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πληροίς όλα τα μέτρα  ασφαλείας. Άλλωστε υπάρχουν ειδικές ρήτρες από ασφαλιστικές εταιρίες του εξωτερικού  σε περίπτωση κλοπής, κατατεθειμένες εγγυήσεις, εξοπλισμός και συνεργασία με τις αστυνομικές αρχές». Παρά το ρίσκο που αναλαμβάνει καθημερινά η ίδια μαζί με τους συνεργάτες της, το επάγγελμα, όπως παραδέχθηκε, της ταιριάζει, «ήμουν ο άνθρωπος που μου άρεσε να κάνω επικίνδυνα πράγματα αλλά και ταυτόχρονα όλα να είναι σε τάξη. Πάντα ήθελα να κάνω κάτι που δεν το κάνει κανείς άλλο, να είναι μοναδικό και να εξελίσσεται». Η κ. Δουτσίνη βρίσκεται σε  ανδροκρατούμενο επάγγελμα όμως, όπως είπε, από τους συναδέλφους της εισπράττει σεβασμό καθημερινά, «τώρα και οι γυναίκες άρχισαν να ασχολούνται με το επάγγελμα αρκετά δυναμικά κι έχουν αποδείξει πλέον την αξία τους», τόνισε.  

Η οικονομική κρίση την απασχολεί αλλά βλέπει και ευκαιρίες, «η κρίση για μένα έχει τις δικές της προκλήσεις. Αν ο καθένας στο αντικείμενό του ενδιαφερθεί με ζήλο κι επιμείνει γι αυτό κάνοντας σωστή δουλειά, όλα μπορούν να γίνουν μια αλυσίδα. Ο ένας να δουλεύει για τον άλλο και να σωθεί αυτή η κοινωνία. Ζητώ προσωπικό και ενώ έχουμε καλπάζουσα ανεργία, έρχονται νέοι άνθρωποι και το πρώτο που με ρωτούν είναι το ωράριο, αν φυλούν εσωτερικά ή σε γραφείο. Όταν τους λέμε να παν σε σπίτια νεόνυμφων για να μη μένουν αφύλακτα κατά τη διάρκεια του γάμου, το απορρίπτουν, κάνουν επιλογές. Ψάχνουμε βοηθούς ηλεκτρολόγου και δεν έρχεται κανείς! Έτσι προσωπικά εμένα η κρίση με αφήνει παντελώς αδιάφορη. Κάναμε θυσίες, αυξήσαμε την παροχή υπηρεσιών, ρίξαμε τις τιμές μας και πορευόμαστε.  Η κρίση είναι στο κεφάλι μας...». Η αύξηση της εγκληματικότητας είναι αυτό που απασχολεί κυρίως τη δυναμική γυναίκα. «Προβληματιζόμαστε με την αύξηση της εγκληματικότητας και θέλουμε ως κλάδος και ως εταιρία να θωρακιστούμε στα νόμιμα πλαίσια», είπε χαρακτηριστικά. «Μας εμπιστεύονται τα σπίτια, την περιουσία τους, τις χρηματαποστολές, κάνουμε καθημερινά περιπολίες σε 33 χωριά και  βλέπουμε πολλά. Θέλουμε οι άνθρωποι να μη φοβούνται και να μην παραιτούνται».  

Την καλημερίζεις το πρωί όταν πηγαίνεις για δουλειά και την καληνυχτίζεις το βράδυ, φεύγοντας από τη δουλειά, γιατί είναι εκεί. Πάντα σκυμμένη πάνω από την ραπτομηχανή της και περιτριγυρισμένη από ρούχα που θα πρέπει να πλύνει και τα σιδερώσει. Ο λόγος για την Παρασκευή Στάνη. Την κ. Βούλα όπως την γνωρίζουν όλοι στη Νικολάου Ζωίδη, όπου διατηρεί τα τελευταία δώδεκα χρόνια το ραφτάδικο και το καθαριστήριο ρούχων της. «Τελείωσα κοπτική ραπτική και ασχολήθηκα με την ραπτική όποτε χρειαζόταν. Η επιχείρηση υπήρχε και όταν την πήρα σκέφτηκα τον ελεύθερο χρόνο, ώσπου να περιμένω να στεγνώσουν και να πλυθούν τα ρούχα, ταυτόχρονα θα μπορούσα να κάνω και κάποια μικροδιορθώματα  στους πελάτες. Υπήρχαν τα πλυντήρια και πρόσθεσα εγώ τις μηχανές». Κάπως ξεκίνησε η ιδέα της επιχείρησης που διατηρεί μέχρι σήμερα.

Μέχρι και 16-20 ώρες την ημέρα εργάζεται πλέον η κ. Στάνη.  Το βράδυ στο σπίτι μετά το μαγαζί, αλλά και τα σαββατοκύριακα. Είναι απαραίτητο, όπως είπε, γιατί αλλιώς δεν καλύπτονται τα έξοδα, μίας επιχείρησης. «Αυτή την εποχή είναι δύσκολα τα πράγματα. Ναι μεν τα ραφεία έχουν δουλειά, αλλά έχουν να κάνουν μόνο με παλιά ρούχα τα οποία για να φτιαχτούν θέλουν πολύ χρόνο και λίγα χρήματα». 

Η σκληρή δουλειά στερεί χρόνο από τις υπόλοιπες υποχρεώσεις. «Δεν ξέρω τι θα έκανα αν είχα μικρά παιδιά», είπε η κ. Στάνη εξηγώντας πως εκτός από το οικονομικό κομμάτι η πολύωρη εργασία δεν αφήνει περιθώρια για κοινωνική ζωή, διασκέδαση και χαλάρωση. «Είναι πάρα πολύ δύσκολο γιατί πλέον δεν έχεις προσωπική ζωή, όταν φτάνεις τις 16-20 ώρες δουλειάς και δουλεύεις και Κυριακές δεν ασχολείσαι πλέον με τον εαυτό σου. Αν ήμουν σε μικρότερη ηλικία και είχα μικρότερα παιδιά θα ήταν πολύ πιο δύσκολα, δεν έχω άλλες υποχρεώσεις. Έχω ένα γιο 30 χρονών. Δυστυχώς  αυτή την περίοδο τα έχουμε δώσει όλα στη δουλειά μας επάνω για να μπορέσουμε να κρατηθούμε».

Όσο για την Κομοτηνή είναι η πόλη της, αλλά και η επαγγελματική της στέγη. Γνωρίζει πολύ καλά ότι η επιχείρησή της δε θα μπορούσε να διατηρηθεί σε διαφορετική πόλη.  Είναι οι φοιτητές που δίνουν ζωή στην Κομοτηνή και αντικείμενο εργασίας στην κ. Στάνη. «Αν ήταν σε άλλη πόλη δε θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε. Τις πιο πολλές επιχειρήσει τις κρατούν οι φοιτητές. Είναι αυτοί που μας δίνουν ζωή και μας κρατάν. Αν κάποια στιγμή πουν να κλείσουν τις σχολές τι θα κάνουμε εμείς; Το ζούμε το καλοκαίρι όταν φεύγει ο φοιτητόκοσμος πόσο ερημώνει η πόλη».

Τις συνέπειες της κρίσης τις γνωρίζει από πρώτο χέρι η νεαρή σύζυγος και μητέρα Μάρθα Μαλακάκη. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια μένει μόνιμα στην Κομοτηνή, όπου δημιούργησε και την οικογένεια της. Παντρεμένη με δύο μικρά παιδιά, η νεαρή μητέρα είναι άνεργη και γνωρίζει ότι είναι πολύ δύσκολο να εργαστεί. Όχι γιατί απλώς είναι μητέρα, αλλά γιατί η ανεργία και η κρίση έχει πλήξει περισσότερο τις γυναίκες. «Δεν εργάζομαι και μεγαλώνω τα δύο κοριτσάκια μου  στο σπίτι.  Το ένα είναι ενός μήνα και το άλλο 28 μηνών. Μόνο ο σύζυγός μου εργάζεται», ανέφερε η νεαρή μητέρα. Βιβλιοθηκονομία έχει σπουδάσει η Μάρθα Μαλακάκη και στο παρελθόν έχει εργαστεί σε βιβλιοπωλεία, αλλά και όπου αλλού βρήκε δουλειά. Σε σούπερ μάρκετ, σε καταστήματα ως πωλήτρια. Αυτή την περίοδο, αφιερώθηκε στο μεγάλωμα των δύο της παιδιών όμως, όπως παραδέχθηκε, δε θα μπορούσε να κάνει και διαφορετικά, καθώς οι συνθήκες στην αγορά εργασίας δε το επιτρέπουν. 

Η νεαρή γυναίκα παραδέχθηκε πως ανήκει στην κατηγορία των τυχερών, αφού παρά τη δύσκολη οικονομική πραγματικότητα, υπάρχει ένα εισόδημα στην οικογένεια. Αν όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά και «δεν υπήρχε έστω ένας μισθός στην οικογένεια δεν θα το παίρναμε απόφαση, ούτε εγώ ούτε ο σύζυγος μου,  να δημιουργήσουμε οικογένεια». Ακόμα όμως και ο ένας μισθός αναγκάζει σε σημαντικές περικοπές του οικογενειακού προϋπολογισμού.  

«Σίγουρα μας επηρεάζει η κρίση, έχουμε περιορίσει  πάρα πολύ τα έξοδα ακόμη και για βασικές ανάγκες των παιδιών όπως παιδικές τροφές, γάλα. Προσπαθούμε όμως και τα καταφέρνουμε», ανέφερε. Στο μέλλον εάν της δοθεί ευκαιρία θα επιστρέψει στη δουλειά.  «Η δουλειά μου λείπει πάρα πολύ. Επειδή έχω εργαστεί στο παρελθόν θα ήθελα πολύ να το κάνω αργότερα που θα έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο», ανέφερε. Όσον αφορά στην πόλη, η Κομοτηνή, είναι μία ιδανική πόλη για το μεγάλωμα των παιδιών είπε, άλλα θα την εγκατέλειπε εάν δεν υπήρχε εργασία. 

Είναι δημοτική σύμβουλος Κομοτηνής, αντιπρόεδρος της Αναπτυξιακής Εταιρείας Κ. Καραθεοδωρή, αντιπρόεδρος της σχολικής επιτροπής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του δήμου Κομοτηνής. Συμμετέχει στον σύλλογο Ποντίων  Ν. Ροδόπης η «Τραπεζούντα» και είναι διαχειρίστρια της ομάδας στήριξης  μητρότητας και μητρικού θηλασμού στην περιοχή μας. Όλες αυτές οι ιδιότητες ανήκουν στην Αφροδίτη Καρελιάδου. Η σημαντικότερη όμως είναι αυτή της μητέρας του μικρού Κυριάκου. «Υπερισχύει ο ρόλος της μαμάς», είπε και πρόσθεσε πως, «από τη στιγμή που θα γεννήσεις ένα παιδί, ίσως και νωρίτερα, αρχίζεις να ανησυχείς για το μέλλον του. Βάζεις τον εαυτό σου σε δεύτερο πλάνο και νοιάζεσαι για το μέλλον του παιδιού σου. Προσπαθούμε και συμμετέχουμε σε αρκετά πράγματα για να βελτιώσουμε τις συνθήκες διαβίωσης των παιδιών μας. Η πόλη μας είναι αρκετά προσβάσιμη και είμαστε τυχερές σαν μητέρες που ζούμε σε μία πόλη όπως αυτή. Είναι μικρή και πιο ανθρώπινη, έχουμε καλύτερη ποιότητα ζωής και περισσότερο χρόνο για τα παιδιά μας, γιατί σε μεγάλες πόλεις η αλήθεια είναι ότι χάνεσαι». 

Οικονομικά έχει σπουδάσει η κ. Καρελιάδου και έχει στο βιογραφικό της και μεταπτυχιακό σε σπουδές Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Επέλεξε τις οικονομικές σπουδές γιατί είχε έφεση και γνώριζε ότι εξασφαλίσουν μία σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση. Χάρη στις σπουδές της, επί 8 χρόνια ήταν σύμβουλος στην Αναπτυξιακή Εταιρεία Ροδόπης με αντικείμενο τα ευρωπαϊκά προγράμματα. Τα τελευταία 4 χρόνια διορισμένη πλέον στο περιφερειακό ταμείο Ανάπτυξης, ασκεί το επάγγελμα της και ασχολείται με την οικονομική διαχείριση και υλοποίηση ευρωπαϊκών προγραμμάτων. «Ευτυχώς μέχρι στιγμής η κρίση δεν με έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό. Υπάρχει όμως ένα άγχος για καλύτερη ποιότητα ζωής για όσους βλέπουμε γύρω μας να δυσκολεύουμε ακόμα και για  τα απαραίτητα». Σε κάθε περίπτωση, η Αφροδίτη Καρελιάδου ανήκει στην κατηγορία εκείνων που βλέπουν ευκαιρίες πίσω από την οικονομική κρίση. «Η κρίση μας δίνει την ευκαιρία να ασχοληθούμε περισσότερο με τη ζωή μας,  να βάλουμε σε κάποια τάξη κάποια πράγματα, να βάλουμε προτεραιότητες  και να αντλήσουμε από τα προβλήματα ευκαιρίες για καλύτερη ζωή».

Μητέρα ενός παιδιού 17 μηνών είναι σήμερα η φαρμακοποιός στο επάγγελμα Μαρία Μαυρίδου. Μία παραδοσιακή μητέρα αλλά και σύγχρονη γυναίκα, διεκδικεί το δικό της μερίδιο στην αγορά εργασίας. Δημιούργησε τη δική της οικογένεια πριν ξεσπάσει για τα καλά η κρίση στη χώρα μας και σήμερα προσπαθεί να επιβιώσει με όπλο τις σπουδές της και τη σκληρή δουλειά. «Έκανα οικογένεια πριν ξεκινήσει η κρίση», είπε και πρόσθεσε ότι εργάζεται περισσότερο, αν και έχουν μειωθεί οι οικονομικές απολαβές.  «Πορεύεσαι με την απόφαση που πήρες. Είμαι ελεύθερη επαγγελματίας», είπε η νεαρή μητέρα. 

 Μόνο τρεις μήνες έλειψε από τη δουλειά λόγω της γέννησης του παιδιού της και σήμερα μοιράζει την ημέρα της, μεταξύ του φαρμακείου και του σπιτιού. Τους ρόλους της συζύγου, της μητέρας και της επαγγελματία έχει επωμιστεί όμως δήλωσε ότι μπορεί και ανταπεξέρχεται γιατί κάνει αυτό που αγαπά.  «Συνέχισα να δουλεύω όταν έγινα μητέρα έμεινα μόνο 3 μήνες εκτός δουλειάς και μετά επανήλθα κανονικά σε πλήρες ωράριο», είπε. Πάντως παρά τις δυσκολίες της καθημερινότητας, η σκέψη της γέννησης ενός δεύτερου παιδιού δεν είναι αποτρεπτική για τη νεαρή φαρμακοποιό. «Κάποια στιγμή θα ήθελα ένα δεύτερο παιδάκι», ανέφερε χαρακτηριστικά, ωστόσο απέκλεισε το ενδεχόμενο αυτό να γίνει άμεσα.  Αυτό που γνωρίζει πάντως είναι ότι θέλει να μεγαλώσει το παιδί της στην Κομοτηνή, είναι μία ιδανική πόλη είπε και πρόσθεσε πως «αν τα οικονομικά μας ανάγκαζαν να φύγουμε, θα φεύγαμε αλλά θα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα σκεφτόμασταν. Θα εγκαταλείπαμε το σκάφος τελευταίοι!»

Στα flocafe, στο εμπορικό κέντρο της Κομοτηνής συναντά κανείς την Έλλη Μαργαρίτη. Μία νεαρή γυναίκα που βρίσκεται στο τέλος των σπουδών της, αλλά ήδη άρχισε να εργάζεται. Μεγαλωμένη στη συμπρωτεύουσα, έλκει την καταγωγή της από τη Ροδόπη και συγκεκριμένα τη Μαρώνεια και την Κομοτηνή. Φοιτήτρια στο τμήμα μηχανολογίας του ΤΕΙ Καβάλας είναι η νεαρή που διαμένει πλέον μόνιμα και λόγω της δουλειάς στην Κομοτηνή. Στα  flocafe  της Κομοτηνής εργάζεται ως υπεύθυνη τα τελευταία δύο χρόνια και όπως παραδέχθηκε δουλεύει όσες ώρες χρειαστεί. «Κάνουμε πολλές προσπάθειες για τους πελάτες μας και δουλεύουμε όλοι σκληρά», ανέφερε. 

Η Έλλη Μαργαρίρη σχεδιάζει να ολοκληρώσει τις σπουδές της και να ασχοληθεί με το επάγγελμα που έχει επιλέξει αλλά στην εποχή της κρίσης ξέρει ότι αυτό είναι πολύ δύσκολο. Δυστυχώς όπως είπε «θέλω να ασχοληθώ με το επάγγελμά μου αλλά οι προοπτικές είναι μικρές με την κατάσταση που όλοι ζούμε». Η νεαρή επισκέπτεται πολύ συχνά την οικογένεια της που διαμένει στη Θεσσαλονίκη, όμως αγαπά ιδιαίτερα την Κομοτηνή. Είναι ο μόνιμος τόπος κατοικίας της τα τελευταία δύο χρόνια και αυτό που της αρέσει ιδιαίτερα είναι ο παλμός που έχει λόγω των φοιτητών.

Ποιος είπε ότι εξυπνάδα και ομορφιά δεν παν μαζί; Η Αγγελική Κατσή είναι η ζωντανή απόδειξη. Πρόεδρος της Ένωσης Καταναλωτών Ροδόπης και μάχιμη δικηγόρος τα τελευταία τέσσερα χρόνια και αυτές είναι μόνο ορισμένες από τις ιδιότητες της νεαρής συμπολίτισσας μας. Από την ηλικία των 5 χρόνων γνώριζε ότι θα αγορεύει κάποτε στις δικαστικές αίθουσες και το κατάφερε. Οι άριστες επιδόσεις της στο σχολείο, της έδωσαν τη δυνατότητα να σπουδάσει νομική στη Θεσσαλονίκη, όμως εκείνη επέλεξε την Κομοτηνή. Ήταν συνειδητή η επιλογή της, γιατί όπως εξήγησε, «ήθελα να ασχοληθώ με τη μάχιμη δικηγορία. Να έχω μία τριβή και με την κοινωνία της Κομοτηνής, αλλά και με τη δικηγορία στην πράξη. Έτσι η επιλογή μου ήταν η νομική Θράκης κυρίως γιατί είχα εδώ συγγενείς και φίλους.  Πρόσωπα τα οποία από την πρώτη μέρα με πήραν στο γραφείο τους  και με βοήθησαν ώστε να μπορέσω να αποκτήσω μία εμπειρία και μία τριβή με το επάγγελμα. Δεν το μετάνιωσα, θεωρώ ότι ήταν η καλύτερη επιλογή που μπορούσα να κάνω. Μετά από όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν και με την άσκηση της δικηγορίας στην πράξη, είδα ότι όλα αυτά τα χρόνια πρακτικής στην Κομοτηνή με βοήθησαν ώστε να ανταπεξέλθω και στις καταστάσεις μέσα στο γραφείο μου και μέσα στην κοινωνία της πόλης μας». 

Παρά το μεγάλο ανταγωνισμό, η Αγγελική Κατσή κατάφερε από την αρχή να ξεχωρίσει στη δουλειά της. Η αγάπη της για τη δικηγορία και η σκληρή δουλειά την ανέδειξαν. Δε θα μπορούσε να φανταστεί να κάνει τίποτα άλλο στη ζωή της, εκτός από τη δικηγορία, ομολόγησε η κ. Κατσή. «Η τύχη και οι εξελίξεις με βοήθησαν τελικά να επιτύχω το στόχο μου και πλέον ασκώ το επάγγελμα των ονείρων μου, τη δικηγορία και κυρίως τη μάχιμη δικηγορία και θεωρώ  ότι δε θα μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο», είπε. 

Η καθημερινότητα της κ. Κατσή δεν είναι εύκολη, ώρες ατελείωτες μοιράζει μεταξύ του δικηγορικού γραφείου και των δικαστηρίων, που έχουν γίνει πλέον το δεύτερο σπίτι της. Μπήκε στο στίβο της δικηγορίας σε μία δύσκολη εποχή για την Ελλάδα και αυτό που επιδιώκει πέρα από την οικονομική επιβίωση είναι να βοηθήσει όσο μπορεί όσους χτυπούν την πόρτα του γραφείου της.  Ως πρόεδρος του συλλόγου Καταναλωτών Ροδόπης αλλά και δικηγόρος έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με το ζήτημα των υπερχρεωμένων νοικοκυριών. Προσπαθεί να δώσει κατευθύνεις και αντιμετωπίζει καθημερινά τη δυστυχία ανθρώπων που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις βασικές τους ανάγκες.  

«Οι άνθρωποι οι οποίοι προστρέχουν για βοήθεια στους δικηγόρους δε μπορούν να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους, λόγω των υψηλών παραβόλων και των υψηλών αμοιβών των συναδέλφων, αλλά και γενικότερα των καταστάσεων της ζωής που τους έφερε σε κάποιο αδιέξοδο. Εγώ με την ενασχόληση μου με τα καταναλωτικά θέματα αντιμετωπίζω συνεχώς, τη δυστυχία και τον πόνο των ανθρώπων οι οποίοι έχουν μπει σε έναν κυκεώνα  λόγω των χρεών τους. Πλέον έχουν έρθει σε αδιέξοδο και μαζικά συρρέουν στα δικαστήρια προκειμένου να διευθετηθούν τα χρέη τους. Και ως πρόεδρος της ένωσης καταναλωτών βλέπω καθημερινά τους ανθρώπους να φτάνουν στο έσχατο επίπεδο διαβίωσης». 

Δάνεια στις τράπεζες, οφειλές σε ΔΕΚΟ και το δημόσιο, πολίτες που έχουν φτάσει στο έσχατο σημείο, συναντά στη ζωή και τη δουλειά της, και παραδέχθηκε ότι είναι φορές που αδυνατεί να βοηθήσει. «Το πρόβλημα είναι ότι τις περισσότερες φορές  αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορείς να τους βοηθήσεις  και επειδή ο ίδιος δε διαθέτει τα οικονομικά μέσα να το πράξει και κυρίως σε όποια υπηρεσία απευθύνεσαι ή σε όποιους φορείς βρίσκεις πόρτες κλειστές. Σπάνιες είναι οι περιπτώσεις που αν χτυπήσεις την πόρτα σε κάποιον θα σου δώσει μία χείρα βοήθειας. Εγώ προσωπικά ως Αγγελική μπαίνω στην ψυχολογία του πελάτη μου, ίσως να είναι κακό αυτό για τη δουλειά μου, αλλά, πάνω από όλα είμαστε άνθρωποι και ως άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζουμε όλες τις υποθέσεις των συνανθρώπων μας. Να λειτουργούμε και να πράττουμε το καλύτερο για εκείνους».

Σε ό,τι αφορά την προσωπική ζωή, πρόσφατα ανέβηκε τα σκαλιά της εκκλησίας με τον εκλεκτό της καρδιάς της Νικόλαο Τσαλικίδη και πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Η βάση τους είναι η Κομοτηνή, πόλη στην οποία άρχισαν να δημιουργούν την οικογένεια τους.  Η πολυπολιτισμικότητα, το φυσικό περιβάλλον και τελικά η ποιότητα ζωής που σου παρέχει κάνει ξεχωριστή την Κομοτηνή για το ζευγάρι.