Γιατί ποτέ δεν πετούσα τα ρούχα μου

Δεν πετούσα ποτέ τα ρούχα μου, γιατί έτσι με έμαθε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου. Δεν πετούσα ποτέ τα ρούχα, γιατί πάντα η συγχωρεμένη η γιαγιά μου έβρισκε κάποιον που είχε ανάγκη τα δικά μου παλιά ρούχα. Δεν πετούσα ποτέ τα ρούχα, γιατί είχα συνηθίσει όταν κάτι δεν χρειαζόμουνα ή δεν φορούσα πλέον να το αποθηκεύω στην ντουλάπα του σπιτιού μου μέχρι  η γιαγιά μου να με ειδοποιήσει να τα συγκεντρώσω και να τα μεταφέρω στο χωριό. Δεν πετούσα ποτέ τα ρούχα μου, γιατί η συγχωρεμένη η γιαγιά μου ήξερε κάποιον συγχωριανό της ή κάποιον κάτοικο διπλανού χωριού, που θα δεχόταν με χαρά να πάρει ό,τι εμείς δεν χρησιμοποιούσαμε πλέον, ρούχα, χαλιά ή κλινοσκεπάσματα. Συνεχίζω και δεν πετάω τα ρούχα μου, γιατί ακόμα θυμάμαι τα μάθημα που μου έδωσε η γιαγιά μου. 

Έτσι όταν είδα αυτά τα ρούχα πεταμένα σε κάδο απορριμμάτων στην περιοχή της Εκτενεπόλ, θυμήθηκα την συγχωρεμένη την γιαγιά μου. Εκείνη που μας έμαθε ότι κάτι που μπορεί να μην έχει αξία πλέον για εμάς, μπορεί να είναι χρήσιμο για έναν συνάνθρωπό μας, εκείνη που δεν περίμενε κάποιον σύλλογο ή υπηρεσία να βγάλει ανακοίνωση για τη συγκέντρωση ρούχων, αλλά μόνη της συγκέντρωνε τα ρούχα των εγγονών της που μεγάλωναν και πλέον δεν τα φορούσαν, τα χαλιά, τις κουβέρτες και τα παπλώματα από συγγενείς και φίλους που ήθελαν να τα ξεφορτωθούν. Εκείνη πάντα θα έβρισκε κάποιον να βοηθήσει, πάντα θα ήξερε κάποιον που είχε ανάγκη, πάντα θα κατάφερνε να κάνει το παλιό δικό μας, καινούργιο για κάποιον άλλον. Και δεν τον έκανε τα χρόνια της κρίσης, άλλωστε απεβίωσε στην αρχή ακόμα της κρίσης. Η συγχωρεμένη γιαγιά μου ήξερε ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι, θα υπάρχουν και ανάγκες και δεν χρειαζόταν να έρθει η κρίση για να το μάθει αυτό. Το ήξερε και φρόντισε να το μάθει και σε εμάς... Γι' αυτό μην πετάτε τα ρούχα σας, ίσως υπάρχει κάποιος που τα χρειάζεται. Ρωτήστε στην γειτονιά σας, στο χωριό σας, σε μία κοινωνική υπηρεσία, σε έναν χώρο όπου σιτίζονται συμπολίτες μας. Δεν είναι ντροπή, είναι βοήθεια. 

Δήμητρα Συμεωνίδου