Φίλοι και χωριανοί αποχαιρέτησαν βουρκωμένοι τον Στέργιο Μουντσάκη στην Ξυλαγανή

«Μ’ ενδιαφέρει η αυθεντική ματιά των πραγμάτων», είχε πει στην εκπομπή σε «πρωινό Χρόνο» σε μια συνέντευξη αφιέρωμα στο 2010, ενώ Video art, ντοκιμαντέρ, ταινίες του προβλήθηκαν στην Κίνα, σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ, αλλά και στην Ελλάδα αποδεικνύοντας το πάθος του για την δουλειά και τις καταγραφές. Η καρδιά του τον πρόδωσε στην αγαπημένη του Σαμοθράκη όπου ήταν για διακοπές με την αδελφή του κι έπαθε ανακοπή τερματίζοντας την ζωή του στα 53 χρόνια του! 

Το άγγελμα του θανάτου σκόρπισε θλίψη σε όλους όσους τον γνώριζαν. Ο ίδιος ξεκίνησε από πληροφορική και κατέληξε να κάνει κινηματογράφο αφού είχε ολοκληρώσει εξειδικευμένες σπουδές στην Γερμανία, έκανε ταινίες που ξεχώρισαν, ντοκιμαντέρ, ενώ μια πρόσφατη παραγωγή του είχε προβληθεί με κολακευτικά σχόλια στο φεστιβάλ ecofilms της Ρόδου. Είχαμε την χαρά να τον φιλοξενήσουμε στο στούντιο του ράδιο Χρόνος 87,5fm να τον γνωρίσουμε από κοντά και να μας μιλήσει για την σχέση του με τον κινηματογράφο και την δημιουργία της ταινίας του «υποσυνείδητου της πόλης». 

«Σε περίοδο κρίσης γίνονται πιο ουσιαστικά πράγματα», θα πει με αφορμή την περίοδο που βρίσκει την Ελλάδα στον κλοιό του ΔΝΤ  σε δύσκολες μέρες, ενώ ξεδιπλώνει την σκέψη του εστιάζοντας σε όλα όσα δημιουργεί σε συνδυασμό με την επιστροφή του στην Αθήνα.

«Οι εικόνες της πόλης έγιναν μέσα σε τρεις ημέρες και τις είχα κάνει για κάποιο άλλο λόγο. Είχα ξεκινήσει στην Αθήνα και κατέγραφα κάποιες εικόνες της πόλης για ένα μεγάλο ντοκιμαντέρ που ετοιμάζουμε και ήταν εικόνες ενός ήρωα, του πρωταγωνιστή της ιστορίας αυτής, με τον τίτλο [οι διάλογοι Βερολίνου] και ήθελα να αποτυπώσω τις μνήμες του από την πόλη. Κάποιες γειτονιές, κάποια αξιοθέατα και έβρισκα κάποιες γειτονιές κυρίως στην Καισαριανή, όπου υπήρχαν σπίτια εγκλωβισμένα ανάμεσα σε πολυκατοικίες, αλλά ανάμεσα σε όλα αυτά εγκλωβισμένα κάποια στοιχεία που θύμιζαν μια παλαιότερη εποχή. Ένα δέντρο παλιό, ένας κήπος, μνήμες από ανθρώπους που ζούσαν εκεί, εκεί γεννήθηκε η ιδέα της ταινίας αυτής». 

-Η Γερμανία έχει ένα χαρακτηριστικό, την ορθότητα σε πολλά πράγματα. Έχει ένα επίπεδο σπουδών που μπορείς να αποκτήσεις εκεί, μπορείς να αλλάξεις το επίπεδο σπουδών όταν αρχίζεις και βλέπεις ότι στην πορεία θέλεις κάτι διαφορετικό. Έτσι έγινε και με εμένα, είχα αρχίσει να σπουδάζω πληροφορική και κατέληξα να κάνω κινηματογράφο και όλα αυτά τα πράγματα συνδυαζόμενα το ένα με το άλλο, δηλαδή το να μάθεις να κάνεις μοντάζ εκείνη την εποχή ήταν κάτι διαφορετικό και σήμερα πλέον γίνεται μόνο με τους υπολογιστές. 

-Δεν μπορώ να πω ότι είναι δύο σχολές γιατί στην Γερμανία υπάρχει ένα πολύ καλό επίπεδο σπουδών, υπάρχουν δύο πολύ καλές κινηματογραφικές σχολές, η μια του Μονάχου και η άλλη του Βερολίνου, από την οποία έχουν βγει και πολλοί Έλληνες σκηνοθέτες. Με βάση αυτές τις κινηματογραφικές σχολές υπάρχουν και σε πανεπιστημιακό επίπεδο και άλλες επιμέρους σχολές και αυτά βοηθούν την γερμανική κινηματογραφική βιομηχανία να αναπτυχθεί και βλέπουμε τα τελευταία χρόνια που έχει φτάσει να μην υπάρχει Όσκαρ πλέον χωρίς να υπάρχει μια γερμανική παραγωγή. 

Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά, οι προσπάθειες που γίνονται, είναι μεμονωμένες, γίνονται με μεγάλο κόπο κι όταν υπάρχουν χρηματοδοτήσεις αυτές είναι λίγες. Μέχρι να πάρεις τα λεφτά σου έχεις τελειώσει την ταινία, ειδικά στο ντοκιμαντέρ που είναι προβληματική η κατάσταση γιατί όταν έχεις ένα θέμα το οποίο πρέπει να το δουλέψεις φτάνεις στο σημείο το θέμα σου να έχει πεθάνει και να μην έχεις πάρει ακόμη τα λεφτά για να κάνεις την ταινία σου οπότε αναγκαστικά βάζεις χρήματα από την τσέπη σου… Και δεν είναι μόνο το χρηματικό, υπάρχει και έλλειψη παιδείας, όχι μόνο σε ένα κινηματογραφικό ή πανεπιστημιακό επίπεδο. Υπάρχει  έλλειψη παιδείας που ξεκινάει από το δημοτικό και το γυμνάσιο, δηλαδή τα παιδιά δεν έχουν μάθει να δουλεύουν την εικόνα, δεν έχουν μάθει να αναλύουν την εικόνα και εκεί χρειάζεται να γίνουν πολλά πράγματα στην Ελλάδα. 

-Τα παρακολούθησα και ίσως για εμένα ήταν η πρώτη φορά που τα βραβεία δόθηκαν χωρίς να υπάρχουν μαγειρέματα από πίσω, δόθηκαν από έναν μεγάλο αριθμό ατόμων και οι ταινίες που ψηφίστηκαν ήδη είχαν πάρει τα βραβεία τους έξω, δηλαδή «ο κυνόδοντας», ήταν μια ταινία που έγινε με μεγάλη προσωπική προσπάθεια αυτού που την είχε κάνει, έπιασε ένα θέμα με πολύ προσωπική άποψη, αλλά άγγιζε ανθρώπους και εκτός Ελλάδος και αυτό αναγνωρίστηκε και πήρε το βραβείο στις Κάννες. Βλέπω ότι γίνονται τέτοιες προσπάθειες, αλλά αυτές οι προσπάθειες είναι μεμονωμένες, όταν θέλουμε να κάνουμε παραγωγές τύπου Χόλυγουντ, πολλές φορές είναι αποτυχημένες γιατί το Χόλυγουντ τα κάνει καλύτερα από εμάς.

 Θα πρέπει να χρηματοδοτηθούν ή να προωθηθούν άνθρωποι που έχουν μια άποψη και όχι τα πολλά λεφτά, να προωθηθούν νέοι άνθρωποι και πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια προς τα εκεί θα κατευθυνθεί η κινηματογραφία στην Ελλάδα»... 

Ο εκλιπών ήταν ενεργό μέλος του Πελίτι στην Κομοτηνή και ο  δημιουργός όλων των βίντεο που δημιούργησε η τοπική ομάδα του Πελίτι στην Κομοτηνή τα είδαν χιλιάδες άνθρωποι και έχουν πάνω από 100.000 προβολές. 

Ήταν ο δημιουργός του σποτ κατά του χρυσού ένας ζωντανός ακέραιος άνθρωπος που έφυγε τόσο πρόωρα ενώ είχε να δώσει πολλά ακόμη. 

Σταύρος Φανφάνης