Έξι χρόνια περιμένουν να πέσει άσφαλτος σε 150 μέτρα δρόμου

Σε απόσταση αναπνοής από την κεντρική πλατεία της Κομοτηνής και μερικές δεκάδες μέτρα από τα έργα ποδηλατόδρομου των πολλών εκατομμυρίων ευρώ, υπάρχει ένας δρόμος που κάθε άλλο παρά με δρόμο μίας σύγχρονης πόλης δε μοιάζει. Ούτε καν με αγροτικό δρόμο δε μπορεί να συγκριθεί η οδός Δ.Πουρνάρα, για τους περίοικους  της οποίας η όλη συζήτηση που γίνεται για τον ποδηλατόδρομο είναι πολυτέλεια, αφού οι ίδιοι περιμένουν έξι χρόνια να πέσει άσφαλτος σε 150 μέτρα δρόμου. Η χθεσινή έντονη βροχόπτωση το μεσημέρι στην πόλη μας ανέδειξε το πρόβλημα που υπάρχει στο σημείο και αφορά ένα δρόμο με χαλίκια και τεράστιες λακκούβες – παγίδες, έλλειψη πεζοδρομίου και ανεξέλεγκτη στάση και στάθμευση. Νεόδμητες πολυκατοικίες έχουν κατασκευαστεί και κατοικηθεί εδώ και αρκετά χρόνια στην οδό, που προέκυψε μετά από διάνοιξη, ενώ εκεί δραστηριοποιούνται με τις επιχειρήσεις τους επαγγελματίες. Η διάνοιξη όμως ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί με αποτέλεσμα ο δρόμος να καταλήγει σε αδιέξοδο και σήμερα έξι χρόνια μετά να παραμένει σε τριτοκοσμική κατάσταση. 

Ο φωτογραφικός φακός του «Χ» είναι αδιάψευστος μάρτυρας των συνεπειών που άφησε πίσω της η βροχόπτωση, ενώ η μαρτυρία κατοίκου της οδού είναι χαρακτηριστική της αγανάκτησης των συνδημοτών μας: «Το προσωπικό μας πρόβλημα αρχίζει εδώ και λίγα χρόνια και συγκεκριμένα από την ημέρα που μετακομίσαμε στο νέο μας σπίτι που βρίσκεται στην οδό Δ. Πουρνάρα. Στον  δρόμο αυτό μετά από έξι περίπου χρόνια ακόμη δεν έχει γίνει ασφαλτόστρωση. 

Αναφέρομαι σε ένα κεντρικό μέρος της πόλη μας ακριβώς πίσω από την πλατεία, σε ένα δρόμο που μένουν οικογένειες με μωρά, ένα δρόμο που όταν βρέχει γίνεται λίμνη, που είναι μέσα στις λακκούβες, που δεν έχει πεζοδρόμιο, που παρκάρουν όλοι τα αυτοκίνητα τους για να πάνε για καφέ, γενικά ένα δρόμο που μόνο δρόμος δεν είναι. Μετά από αρκετές οχλήσεις στον Δήμο της πόλης και σε ψεύτικες υποσχέσεις (από Απρίλη σε Οκτώβρη και από Μάη σε Μάρτη) θεωρώ ότι κάτι επιτέλους πρέπει να γίνει για το πρόβλημα τουλάχιστον 30 οικογενειών. 

Την στιγμή που χαλούν τους δρόμους της πόλη μας για να φτιάξουν ποδηλατόδρομους (άγνωστο πότε θα ολοκληρωθούν τα έργα) η οικονομική κρίση τους εμποδίζει να ρίξουν άσφαλτο σε 150 μέτρα δρόμο και να μας λύσουν τα χέρια. Τα χρήματα που δίνουμε για τα δημοτικά τέλη και όλα τα υπόλοιπα δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν τουλάχιστον για το συμφέρον τον πολιτών;».

Στο εύλογο αυτό ερώτημα ενός δημότη της πόλης καλούνται όχι να απαντήσουν αλλά να λογοδοτήσουν οι δημοτικοί άρχοντες, οι οποίοι πρέπει να αντιληφθούν ότι με απλές παρεμβάσεις και όχι με έργα βιτρίνας, μπορούν να κάνουν πολύ καλύτερη την καθημερινότητα των δημοτών τους. 

Δήμητρα Συμεωνίδου