Επιβίωσε δίχως νερό και τροφή για 4 μέρες στα βουνά της Ροδόπης

Με πρησμένα πόδια καταταλαιπωρημένος αλλά  υγιής μίλησε στο «Χ» για την περιπέτειά του που ξεκίνησε από την αγάπη του για τα συμπαθή τετράποδα τα γαϊδούρια και κυρίως  τα θηλυκά, τις μητέρες, ένας δραστήριος Αλεξανδρουπολίτης που είχε πάρε δώσε με τη Βουλγαρία και βρέθηκε περιπλανώμενος στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο για 4 μέρες χωρίς νερό, φαγητό και κουβέρτες ενώ το κρύο θέριζε! Ο λόγος ότι αυτά τα τετράποδα που δεν γνωρίζουν σύνορα πέρασαν στην άλλη πλευρά κι έσπευσε να τα βρει χωρίς να γνωρίζει την περιοχή και ότι δεν υπήρχαν σημεία - κλειδιά που θα τον βοηθούσαν να επιστρέψει.

Ο Γιάννης Δονάκης όπως θα πει μιλώντας αποκλειστικά στην εφημερίδα μας, είχε περάσει μια ανάλογη περιπέτεια όταν ήταν μικρό παιδί, όπου έμεινε μόνος στο βουνό για 10 μέρες  τότε κι επιβίωσε. Τώρα όμως έχοντας 7,5 δεκαετίες στην πλάτη του τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα αφού κινείται και στο βουλγαρικό παραμεθόριο έδαφος με μοναδικό εξοπλισμό ένα ταγάρι με κανά δυο εσώρουχα κι ένα τσεκουράκι που το χρησιμοποιούσε για να ανοίγει τα μονοπάτια και να προσπαθεί να βρει μικρές γκιόλες με νερό να μη πάθει αφυδάτωση... Μας περιγράφει βουρκωμένος την περιπέτειά του λέγοντας ότι στο μυαλό του ερχόταν η μορφή του 7χρονου συνονόματου εγγονού του και ήταν αυτή που του έδινε δύναμη και κουράγιο να συνεχίσει.

Η σύζυγος και ο γιος του είχαν ρθει στην Κομοτηνή όπου δήλωσαν στις αστυνομικές αρχές την εξαφάνισή του όταν είδαν ότι δεν επιστρέφει, ενώ κινήθηκε και η διαδικασία για να πετάξει σούπερ πούμα, αλλά τελικά δεν χρειάστηκε όταν ο ίδιος εντοπίστηκε στον κάθετο άξονα Κομοτηνής Νυμφαίας - Μακάζα και από εκεί με κάποιο φορτηγό μεταφέρθηκε στην πόλη δίνοντας τα ίχνη του μετά από 4 μέρες απουσίας από το σπίτι του. 

«Είχα τρία κινητά αλλά είχε τελειώσει η μπαταρία και δεν δούλευε κανένα» θα πει ενώ και ο φίλος του που τον κατηύθυνε με GPS μέσω του ιντερνέτ τα ξημερώματα της πιο κρίσιμης μέρας   δεν επικοινωνούσε μαζί του με αποτέλεσμα να πάρει λάθος κατεύθυνση και αυτό να του στοιχήσει όλη την περιπέτεια. Ο κ. Γιάννης προσπαθεί να ηρεμήσει και να συνέλθει. Αναζητά τα ζωντανά του που τον φρόντιζαν να είναι ζεστός την ώρα που ξύλιαζε από το κρύο στην κατάφυτη κι απόκρημνη οροσειρά της Ροδόπης ενώ για να επιβιώσει ο ίδιος τα εγκατέλειψε αλλά δεν φεύγουν από την σκέψη του. Στο πλευρό του η σύζυγός του Νίνα που τον έχει μάθει σαν κάλπικη δεκάρα, και τον στηρίζει παρά τα απρόοπτα που ζει μαζί του, μας υποδέχεται πολύ επιφυλακτική έχοντας μια εκ προοιμίου αρνητική εικόνα για τους δημοσιογράφους…

Ωστόσο ακούει με ενδιαφέρον την εξιστόρηση της περιπέτειας, ξανά και ξανά από τα χείλη του κυρ Γιάννη, ο οποίος πληθωρικός και αμετανόητος λέει ότι με την πρώτη ευκαιρία όταν συνέλθει «θα ξαναπάει στη Βουλγαρία» υπό άλλες συνθήκες. Τώρα αναρρώνει στο ασφαλές περιβάλλον της οικογενειακής εστίας. «Στο βουνό κάποια στιγμή κατέρρεα, δεν είχα αντοχές, τα τσιμπούρια ερχόταν πάνω μου και τα απομάκρυνα, δεν υπήρχαν μονοπάτια κι άνοιγα δρόμο με το τσεκουράκι μου». Μας δείχνει τα χέρια του γεμάτα μώλωπες, γρατζουνιές και νοιώθει εξαντλημένος αφού περπάτησε δεκάδες χιλιόμετρα σε δυσπρόσιτες εκτάσεις μέχρι να ξαναβρεθεί σε ελληνικό έδαφος.  Κινδύνεψε να συλληφθεί στην Βουλγαρία ως λαθρομετανάστης κι αφού διασώθηκε χάρις στα λίγα βουλγαρικά και τουρκικά που γνωρίζει, μιλά για τρία πρόσωπα που λειτούργησαν ως «σωτήρες» του. Του υπέδειξαν ένα μονοπάτι που τον οδήγησε κατευθείαν στο νέο συνοριακό σταθμό Ελλάδας- Βουλγαρίας στη Νυμφαία, κι από εκεί σφίγγοντας τα δόντια έκανε κουράγιο να περπατήσει ακόμη κάποια χιλιόμετρα για να βρεθεί στον δρόμο και το εγκαταλειμμένο εργοτάξιο όπου όμως συνάντησε φορτηγό με δύο άνδρες που τον περιμάζεψαν και τον κατέβασαν στην Κομοτηνή. 

Χαράς ευαγγέλια που βρεθήκαν τα ίχνη του κυρίως από τους δικούς του που είχαν αρχίσει να ανησυχούν έντονα. Το να επιβιώσεις δίχως τα βασικά όταν έχεις  θέληση δεν είναι και ακατόρθωτο θα πει, αλλά το μάθημα που εισέπραξε είναι ότι εξορμήσεις στο άγνωστο ακόμη κι αν αναζητάς τα αγαπημένα σου τετράποδα δεν θα γίνονται μοναχικά αλλά πάντα και με κάποιο άλλο φιλικό πρόσωπο.  

Σταύρος Φανφάνης