Επέτειος 71 χρόνων από τη μάχη της Κρήτης

Ο σύλλογος κρητών Ν. Ροδόπης «Ψηλορείτης», τίμησε την επέτειο της μάχης της Κρήτης την Κυριακή 27 Μαΐου. Για το σκοπό αυτό, στον καθεδρικό ναό Ευαγγελισμός της Θεοτόκου εψάλλη επιμνημόσυνη δέηση παρουσία πολιτικών και στρατιωτικών επισήμων. Έγινε κατάθεση στεφάνων και μετά ακολούθησε καφές όπου προσφέρθηκαν παραδοσιακά κρητικά εδέσματα φτιαγμένα από γυναίκες του συλλόγου.

Το διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου υποδέχθηκε τόσο τον αδελφό σύλλογο της Αλεξανδρούπολης, όσο και τα μέλη του συλλόγου Κρητών φοιτητών «Ερωτόκριτος», που συνέβαλλαν με την παρουσία τους στην επιτυχία της εκδήλωσης.

Στη μνήμη των νεκρών της Μάχης της Κρήτης 

«Λαός χωρίς ιστορική μνήμη δεν μπορεί να ευελπιστεί σε ένα αξιοπρεπές  μέλλον. Αντίθετα όσο η κοινωνία τροφοδοτείται με μνήμες από το παρελθόν ενισχύει τον αυτοσεβασμό της, αυξάνει το βαθμό της συνοχής της και βρίσκεται πάντοτε έτοιμη να αντιμετωπίσει εκούσα- άκουσα, τις όποιες προκλήσεις κληθεί να διαχειριστεί».

Το χρέος απέναντι στην  ιστορία και απέναντι στους νεκρούς της τιτάνιας μάχης της Κρήτης  επιβάλλουν  να θυμηθούν οι πολίτες το βαρυσήμαντο αυτό ιστορικό γεγονός και να παραδειγματιστούν από τον ηρωισμό και την εθελοθυσία τους. Αγωνίστηκαν σ’ έναν άνισο αγώνα, με κύριο όπλο τους την αγάπη προς την πατρίδα και τη λατρεία της ελευθερίας, που είναι το «πιο ακριβαγόραστο αγαθό, που δεν δίνεται δωρεάν μήτε από τον άνθρωπο μήτε από το θεό».

Στη μάχη της Κρήτης το ελληνικό έθνος απέδειξε για μια ακόμη φορά, πως ξέρει να πολεμά για να περιφρουρήσει την ελευθερία του. Κι αυτό μέσα σ? ένα κλίμα βαθιάς απόγνωσης, όταν η λαίλαπα του πολέμου σάρωνε την Ευρώπη και βύθιζε τους λαούς της στο φόβο και στην υποδούλωση.

Μετά την κατάκτηση του ηπειρωτικού ελληνικού χώρου από τις δυνάμεις του Άξονα, τα πολεμικά γεγονότα εξελιχθήκαν ραγδαία. Η Κρήτη, μόνη, παρέμεινε ελεύθερη, αλλά ήταν και ο επόμενος στόχος του Χίτλερ, για να εξασφαλίσει στρατηγικά  ερείσματα στον ευρύτερο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.

Στις 25 Απριλίου 1941 τέθηκε σε εφαρμογή η επιχείρηση «Ερμής» και η γερμανική πολεμική μηχανή συγκέντρωσε  ισχυρές επίλεκτες αερομεταφερόμενες δυνάμεις για την κατάληψη της μεγαλονήσου, οργανώνοντας παράλληλα και τη μεταφορά στρατευμάτων από τη θάλασσα, με ορμητήρια από την κατεχόμενη ηπειρωτική Ελλάδα. Οι αμυνόμενοι, υπό τη διοίκηση του Νεοζηλανδού στρατηγού Φρέιμπεργκ, με ανεπαρκείς στρατιωτικές  δυνάμεις και ελλιπή βαρύ οπλισμό, οργάνωσαν όσο μπορούσαν καλύτερα την άμυνα του νησιού γύρω από τους στρατηγικούς στόχους αναμένοντας την επικείμενη αναμέτρηση. Η εμπειροπόλεμη 5η μεραρχία Κρήτης, μετά την κατάρρευση του αλβανικού μετώπου, έστω και άοπλη, δεν κατάφερε να επιστρέψει στη Μεγαλόνησο για να συνεισφέρει στην άμυνά της. Οι λιγοστές ελληνικές δυνάμεις ενισχύθηκαν με έφεδρους, που διέθεταν στοιχειώδη οπλισμό, και σ? αυτούς προστέθηκαν ως «αυτοσχέδιοι» πολεμιστές, απλοί πολίτες, όταν ξέσπασε η θύελλα της εισβολής.

Το προοίμιο της τελικής επίθεσης άρχισε στις 13 Μαΐου 1941 με καθημερινούς σφοδρούς βομβαρδισμούς πάνω σε στρατηγικούς στόχους και πυκνοκατοικημένες περιοχές. Ο βρετανικός στόλος, που περιφρουρεί την Κρήτη, δέχεται ισχυρή αεροπορική επίθεση και υφίσταται μεγάλες απώλειες.

20 Μαΐου 1941. Ώρα μηδέν. Λίγο πριν από τις 8 το πρωί ένας σεισμικός βομβαρδισμός συγκλονίζει τους επιλεγμένους στόχους. Οι περιοχές του Μάλεμε, των Χανίων του Ρεθύμνου και του Ηρακλείου προσβάλλονται από τα εχθρικά βομβαρδιστικά  και μεταβάλλουν το ανοιξιάτικο τοπίο σε κόλαση. Τον άγριο βομβαρδισμό διαδέχεται η πρώτη στα παγκόσμια χρονικά «από αέρος εισβολή». Διαδοχικά κύματα ανεμοπλάνων προσπαθούν να προσγειωθούν. Άλλα τα καταφέρνουν, άλλα όμως τσακίζονται στο έδαφος σκορπώντας νεκρό το φορτίο τους. Ακολουθεί η πτώση των αλεξιπτωτιστών της επίλεκτης 7ης μεραρχίας, το άνθος της άριας φυλής.

Από το έδαφος οι αμυνόμενοι αντικρίζουν μια φαντασμαγορική εικόνα, που ξεπερνούσε τα όρια και της πιο γόνιμης φαντασίας. Έβλεπαν με έκπληξη και δέος τους αιωρούμενους επιδρομείς -ουρανίτες τους ονόμασαν- να κατεβαίνουν κατά κύματα από τον ουρανό.

Μέσα σ? εκείνη την αλλόκοτη και απρόσμενη κατάσταση, μετά το πρώτο ξάφνιασμα, άρχισε η μετωπική σύγκρουση με την αιχμή της ναζιστικής λόγχης. Οι αμυνόμενοι χτυπούν με έξαψη. Οι άοπλοι χωρικοί οπλίζονται με ό, τι βρουν. «Απού ?χει άρματα, ας βαστά κι απού δεν έχει, ας  βρίσκει».

Η ενεργός και ισότιμη συμμετοχή των άοπλων ουσιαστικά Κρητικών που βρέθηκαν στα θέατρα των μαχών, ξεπέρασε σε ηρωισμό όλα τα ανθρώπινα όρια. Δεν ήταν άμαχος πληθυσμός, αλλά στρατιώτες με πολιτικά. Μια επίσημη γερμανική έκθεση αναφέρει χαρακτηριστικά: «Πουθενά αλλού οι Γερμανοί δεν συνάντησαν τέτοια καθολική αντίσταση από μη τακτικό στρατό. Μόνο οι πέτρες δεν σηκώνονταν μοναχές τους για να μας χτυπούν».

Οι απώλειες της Μάχης της Κρήτης υπήρξαν τρομαχτικές. Οι εισβολείς, σύμφωνα με όσα ανέφερε ο ίδιος ο Χίτλερ στο Μουσολίνι, το σύμμαχό του, στις 2 Ιουνίου 1941, έχασαν 280 μεταγωγικά αεροπλάνα και 4.000 περίπου άνδρες, οι περισσότεροι από τους οποίους 3.192, έχουν ενταφιαστεί στο νεκροταφείο του Μάλεμε.

Οι απώλειες των ένστολων  αμυνομένων ήταν εξίσου τρομαχτικές, αλλά και του άμαχου πληθυσμού. Συνολικά εκτελέστηκαν με τυφεκισμό 3.474 πολίτες, γιατί έλεγαν οι Γερμανοί πως δεν τους προστάτευε το «Δίκαιο του Πολέμου», σαν να ήταν υποχρεωμένοι πολεμώντας για την ελευθερία τους  να σέβονται τους κανόνες ενός πολέμου, που τους επιβλήθηκε.