Έντεκα καζάνια με βραστό για τους πιστούς στους Αγίους Θεοδώρους

Έντεκα καζάνια με βραστό περίμεναν τους πιστούς στον οικισμό των Αγ. Θεοδώρων τη Δευτέρα του Αγ. Πνεύματος. Πρόκειται για ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του στη Μ. Ασία και την Ανατολική Θράκη. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στου Αγ. Θεοδώρους, όταν ιδρύθηκε το χωριό το 1926 με την άφιξη και εγκατάσταση των γονέων των σημερινών κατοίκων. «Επειδή οι μεταφορές τότε γίνονταν με κάρα και για να έχουν δυνάμεις να επιστρέψουν στο χωριό, δεδομένου ότι έκαναν δυο ώρες προκειμένου να φτάσουν, τους έκαναν μια προσφορά. Τα πρώτα χρόνια που γινόταν το έθιμο αυτό άφηναν ένα ζώο για ένα μήνα περίπου να βόσκει έξω ελεύθερα στα χωράφια και μετά όταν ερχόταν η μέρα να το πιάσουν, αυτό ήταν πολύ ήρεμο, ώστε μπορούσαν εύκολα να το πιάσουν», δηλώνει ο Θεόδωρος Γκαϊτατζής κάτοικος των Αγ. Θεοδώρων. Κάθε χρόνο οι κτηνοτρόφοι προσφέρουν τα ζώα και κάποια τα αγοράζουν και τα προσφέρουν οι ντόπιοι.  Τα πάνε στα σφαγεία, τα καθαρίζουν, περνάνε από γιατρούς και ελέγχονται. Μετά τεμαχίζονται. Με τη βοήθεια του μάγειρα Δουλγερίδη το φαγητό παίρνει άρωμα και γεύση και προσφέρεται στον κόσμο.

«Χαρακτηριστικό είναι ότι γύρω στο 1953 το έθιμο αυτό καταργήθηκε με εντολή του δεσπότη και του νέου παπά που χειροτονήθηκε τότε. Ξανάρχισε το 1983 και μέχρι σήμερα διατηρείται ανελλιπώς», όπως επισημαίνει ο Χαράλαμπος Ευστρατιάδης. Σύμφωνα με μαρτυρία των κατοίκων, το έθιμο δεν έχει καμία σχέση με τη λέξη κουρμπάνι, απλώς είναι μια κληρονομιά που μας έμεινε. Είναι ένα χριστιανικό έθιμο. Την εποχή που ξεκίνησε δεν υπήρχαν ταβέρνες, μέσα μεταφοράς και όποιος μετακινούνταν αργούσε να γυρίσει από κάποιο διπλανό χωριό. 

Αυτό γινόταν για να φιλοξενήσει τους ξένους. Δεν έχει καμία σχέση με θυσία. Είναι, λοιπόν, ένα έθιμο πίσω από το οποίο κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία.

Δήμος Μπακιρτζάκης