Δήμητρα Γαλάνη: Όσο βλέπω το κοινό μου να ανανεώνεται, δεν έχω λόγο να φύγω

ανέφερε συγκινημένη η Δήμητρα Γαλάνη κατά την παρουσίαση του νέου της δίσκου «Αλλιώς», που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στην Αθήνα. Κλείνοντας φέτος 44 χρόνια στη δισκογραφία, η σπουδαία ερμηνεύτρια, παρουσιάζει στο κοινό της Κομοτηνής τη νέα της δουλειά με μία μοναδική συναυλία την προσεχή Κυριακή 9 Φεβρουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής, με χορηγό επικοινωνίας την εφημερίδα και το ράδιο Χρόνος 87,5 fm. Το άλμπουμ «Αλλιώς» είναι ένα βιβλίο - cd που περιλαμβάνει δεκατρία τραγούδια σε στίχους του Παρασκευά Καρασούλου, σε μουσική της Δήμητρας Γαλάνη, του Χρυσόστομου Μουράτογλου και του Jun Miyake. Η πρώτη γεύση αυτής της δουλειάς, είχε φτάσει στο κοινό πριν από 2 περίπου μήνες με την κυκλοφορία τεσσάρων τραγουδιών της ενότητας «Αλλιώς», τα οποία κυκλοφόρησαν σε ένα συλλεκτικό cd single. Η Δήμητρα Γαλάνη υπογράφει ως συνθέτης τέσσερα τραγούδια, ο Χρυσόστομος Μουράτογλου τρία τραγούδια, ενώ συνυπογράφουν από κοινού τη μουσική σε άλλα πέντε. Σε ένα τραγούδι του δίσκου τη μουσική υπογράφει ο διεθνώς αναγνωρισμένος Ιάπωνας συνθέτης Jun Miyake. Πρόκειται για το πολύ γνωστό κομμάτι από την ταινία «Pina» του Wim Venders, το «Lilies in the Valley» σε στίχους του Παρασκευά Καρασούλου, σε παραγωγή και ενορχήστρωση του ίδιου του συνθέτη.

Έρχεται την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου στη Θράκη, την οποία επισκέπτεται συχνά αφού στην περιοχή μας έχει φίλους. «Τη Θράκη την έχουμε σαν τα μάτια μας, αυτό ισχύει για όλους τους Έλληνες, οι ακριτικές μας περιοχές είναι όλη μας η ελπίδα, είναι το νου μας, δεν ξέρω το κράτος τι κάνει, αν είναι άδικο, άπονο και χωρίς καμία στρατηγική, ο λαός όμως ξέρει τι σημαίνει», θα πει η ίδια. Δηλώνει καλλιτέχνης, μουσικός, είτε αυτό σημαίνει να γράφει μουσική ή να τραγουδάει και παραχώρησε μία απολαυστική συνέντευξη στο «Χ» με αφορμή τη συναυλία που θα δώσει στην Κομοτηνή. 

«Η ζωή μου ήταν πάντα η μουσική, σε αυτήν αφιερώθηκα και σε αυτήν θέλω να είμαι μέχρι τέλους. Σαν δημιουργός όσο αντέχω θα παράγω. Αυτό που έχει σημασία είναι αν ο καλλιτέχνης είναι άνθρωπος συνειδητός. Αυτό σημαίνει ότι συνεχίζει το διάλογο όχι μόνο να υπάρχει, αλλά συνεχίζει για να έχει διάλογο με τις νεότερες γενιές. Εγώ όσο βλέπω το κοινό μου να ανανεώνεται και να ανοίγει στις νεότερες γενιές και ηλικίες, δεν έχω λόγο να φύγω. Ξέρω ότι οι φίλοι από το παρελθόν είναι κοντά, αλλά όταν η δουλειά μου έχει αντίκτυπο στους νέους ανθρώπους αισιοδοξώ και συνεχίζω γιατί αισθάνομαι ότι οι νέοι άνθρωποι μέσα σε αυτή την απελπισία που τους έχουμε φτιάξει για ζωή οσφραίνονται την αλήθεια. 

-Όχι βέβαια, υπάρχει άνθρωπος στη χώρα που να έχει μείνει ανεπηρέαστος από όλο αυτό; Οι μόνοι που έχουν μείνει ανεπηρέαστοι είναι αυτοί οι οποίοι τα έχουν κάνει πλακάκια με συμφέροντα πολύ σκοτεινά και άπληστα. Και φυσικά υπάρχουν οι ανεγκέφαλοι και οι αδιάφοροι. Όλοι οι άνθρωποι με ευαισθησίες που φέρουν επάξια τον τίτλο του καλλιτέχνη επηρεάζονται. Γιατί ο τίτλος του καλλιτέχνη έχει να κάνει με το ότι ο άνθρωπος αυτός δέχεται και εκπέμπει, είναι ένας πομπός και δέκτης σκέψης, ευαισθησίας και τέχνης. Ο κόσμος γνωρίζει ποιος είναι καλλιτέχνης.

-Υπάρχει μία διεθνή τάση αρρωστημένης παγκοσμιοποίησης. Για μένα η παγκοσμιοποίηση δεν είναι κάτι κακό, αλλά η άπληστη και αρρωστημένη παγκοσμιοποίηση είναι κακή. Η τάση είναι να δημιουργούνται νέοι άνθρωποι και λαοί χωρίς ηθική, με χαμηλό επίπεδο κουλτούρας και παιδείας, ώστε να μπορεί το σύστημα να τους φοβίζει διαρκώς να τους κρατάει υπό τον έλεγχο. Στην Ελλάδα αυτό εξυπηρετεί συμφέροντα οικονομικά και πολιτικά. Η μαυρίλα που έχει αγκαλιάσει όλο τον κόσμο συμβαίνει γιατί η πολιτική έχει υποκύψει μπροστά στα νούμερα και στην απόλυτη απληστία των ελεύθερων αγορών. Η απληστία αυτή δεν είναι δυνατόν να μην δεν πληρωθεί, αλλά μέχρι τότε οι απώλειες θα είναι τραγικές. Αν δεν δούμε τον εαυτό μας αλλιώς μέσα σε αυτό το καινούργιο γίγνεσθαι δεν θα πάμε καλά. Πρέπει να προχωρήσουμε άφοβα στο καινούργιο που έρχεται, γιατί το παλιό εκπέμπει σαπίλα και καταρρέει. Το μέλλον είναι μπροστά, οι νέοι άνθρωποι είναι το μέλλον, ας τους ακούσουμε, ας αφουγκραστούμε τον παλμό τους. Έχουμε φτάσει στον παραλογισμό αποκλειστικά άνθρωποι άνω των 60 ετών να αποφασίζουν για τις ζωές των ανθρώπων των 18 ετών. 

-Τα λάθη μου τα έχω αγαπήσει γιατί μου επέτρεψαν να μην τα ξανακάνω όταν τα είδα. Μέσα από τη δουλειά που κάνω μπορώ να διακρίνω τα λάθη μου. Είναι φίλοι μου τα λάθη μου γιατί δεν έγιναν από πρόθεση". 

Σε μια εποχή δύσκολη για την ελληνική δισκογραφία και με όλο και λιγότερους δίσκους να κυκλοφορούν, έρχεται αυτός ο δίσκος για να αλλάξει λίγο τα δεδομένα. Το βιβλίο-cd «Αλλιώς» εκτός από τους στίχους των τραγουδιών, φιλοξενεί 17 έργα της φωτογράφου Λίλας Σωτηρίου και του ζωγράφου Ανδρέα Γεωργιάδη, οι οποίοι εργάστηκαν από κοινού ενώνοντας τις τέχνες τους, αναπτύσσοντας έναν πρωτότυπο διάλογο με το υλικό των τραγουδιών.