Διάβασε και φέτος την εγκύκλιο των Χριστουγέννων ο 92χρονος δεσπότης

Καλά Χριστούγεννα µε πλούσια ουράνια δωρήματα, ευχήθηκε σε όλους τους πιστούς ο μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής κ. Δαμασκηνός, ο οποίος και φέτος, παρά τα 92 του χρόνια, διάβασε ο ίδιος την εγκύκλιο των Χριστουγέννων, που εξέδωσε η μητρόπολη. Είθισται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες να μεταδίδεται μέσω των τοπικών ΜΜΕ το μήνυμα του μητροπολίτη προς τον κλήρο της περιοχής και ο δεσπότης τήρησε και αυτή τη χρονιά τη συνήθεια. Έτσι καθισμένος στο γραφείο του και φορώντας τα γυαλιά του ανέγνωσε την εγκύκλιο απευθύνοντας έκκληση προς τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν τη συνεχή παρουσία του Θεού, καθώς όπως είπε μόνο έτσι θα είναι διαφορετικοί. ήρεμοι, ισορροπημένοι και ευτυχισμένοι. 

Αναλυτικά η εγκύκλιος των Χριστουγέννων: «Αυτό το χαρμόσυνο μήνυμα, που έφεραν οι Άγγελοι στous αγραυλούvτεs ταπεινούs ποιμένεs τηs Βηθλεέμ, διαγγέλει καί ευαγγελίζεται σήμερα, ημέρα τη κοσμοσωτηρίου Γεννήσεωs του Υιού καί Λόγου, η αγία μαs Εκκλησία. Μέσα από το σκοτεινό ορίζοντα τηs παρούσηs περιόδου ανατέλλει η εξ’ ύψουs Ανατολή, ό Ήλιοs τηs δικαιοσύνης και μέσα από την σύγχυση των σημερινών κοινωνιών υψώνεται η φωνή τηs ελπίδας: «Μη Φοβείσθε, ότι ετέΧθη υµίν σήµερον Σωτήρ, όs εστί Χριστόs Κύριοs». 

Την ελπίδα της σωτηρίας και την ελπίδα της ανακαινίσεως αυτού του κόσμου προβάλλει κάθε χρόνο η Εκκλησία μαs µέ την τρισάγια και κοσμοϊστορική ημέρα των Χριστουγέννων, την «Μητρόπολη των εορτών». Με την υπόμνηση της Θείας Γεννήσεως. Με το χαρμόσυνο μήνυμα «Χριστόs Γεννάται». 

ο Θεόs έγινε άνθρωπος όχι για να καταλύσει τον Κόσµο αλλά να µμεταμορφώσει τον Κόσμο. 

Δεν χρειάζεται να τον αναζητούμε κάπου αλλού, αφού αυτός έρχεται σ? εμάς, «Επεσκέψατο ημάς εξ ύψους ο Σωτήρ ηµών». Μας επισκέπτεται µε τη μορφή του πεινασμένου και διψασμένου, του γυμνού και πληγωμένου, του παραγκωνισμένου και αδικημένου ανθρώπου. Αν τον δεχτούμε, γίνεται φάτνη, το εσώτερο της υπάρξεώs μας, έρχεται η μεταμόρφωση μας και ζούμε το «Μέγα Μυστήριο, το παράδοξο και ακατανόητο». Προσκυνούμαι τον νεογέννητο Χριστό και αλλάζομε πορεία και δρόμο όπως οι τρείς Μάγοι. Παύομε να είμαστε Λευίτεs και γινόμαστε Σαμαρείτες. Ζούμε την πίστη των ποιμένων της Βηθλεέμ και κατευθύνει τις σκέψεις και τις πράξεις μας η αγάπη του Χριστού. Χαιρόμαστε και πορευόμαστε στη κοινωνία του καινούργιου κόσμου, με οδηγό το «Λαµπρό Άστρο». 

Αν αρνηθούμε να γίνει φάτνη η καρδιά μας, αν δεν πιστέψουμε το απίστευτο, τη σάρκωση του Θεού, μένουμε έξω από τον καινούργιο κόσμο, μένουμε έξω από την «Καινή Κτίση». Έξω από την αγάπη του Θεού για τον κόσμο και τις εικόνες, τους ελάχιστους αδελφούς μας, Τους συνανθρώπους μας. Αδύναμος είναι ο άνθρωπος χωρίς Θεό, χωρίς αξίες, χωρίς πίστη, χωρίς παράδοση και ιδανικά αιώνων, µε τα οποία στάθηκαν όρθια έθνη και μεγαλούργησαν. Η αδυναμία. του ανθρώπου δεν φαίνεται µόνο εμπρός είs το φυσικό κακό, αλλά και εμπρός είς το ηθικό κακό. 

Αισθάνεται να τον περιβάλλει το µίσος, π κακία, ο φθόνος, π συκοφαντία. Βλέπει να κυριαρχεί στη ζωή n απάτη, το ψεύδος, n διαφθορά και είναι αδύναμος να αναστρέψει την κατάσταση. Διαπιστώνει επίσης, ότι και ο δικός του «έσω άνθρωπος» ρέπει προς το κακό και παρά τον αγώνα, πάλι επιστρέφει στην λάσπη των αδυναμιών. Ό Απόστολος Παύλος περιγράφει την υποδούλωση του ανθρώπου στις παλαιές συνήθειες µέ αυτά τα χαρακτηριστικά λόγια: «ταλαίπωρος εγώ ο άνθρωπος τις µέ ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου;» 

Αδύναμος λοιπόν ο άνθρωπος προ των στοιχείων της φύσεως, προ των ασθενειών και προ του πυθικού κακού, που υπάρχει γύρω του και μέσα του. Αδύναμος να διαλευκάνει µόνος του το μυστήριο του προορισμού ταυ. Αδύναμος ο άνθρωπος μέσα σε ένα κόσμο αφιλόξενο, απειλητικό και απρόβλεπτο, που του δημιουργεί πλήξη και φόβο. Νόμισαν μερικοί, ότι µε την ισχύ της γνώσεως, τη δύναμη του χρήματος, την υπεροχή της τεχνολογίας, την ανάπτυξη του πολισμού, θα καθιστούσαν τον άνθρωπο παντοδύναμο και ευτυχισμένο. 

Γελάστηκαν όμως, διότι δεν εξαλείφτηκε ο φόβος της αδυναμίας. Δυστυχώς n υπεροχή και n αλαζονεία εκτρέφει την εσωτερική αδυναμία µε αποτέλεσμα ο σύγχρονος άνθρωπος να αισθάνεται µόνος ανάμεσα σε πολλούς, «τρέμων και στένων» μέσα σε πλούτη και χλιδή, ανικανοποίητος μέσα σε απολαύσεις, ανασφάλειες, μόνιμα φοβισμένος, αποπροσανατολιστείς και δυστυχής. 

Έτσι εφθάσαμε σήμερα να ομιλούμε για πολλαπλές κρίσεις. Πράγματι n εποχή µας αντιμετωπίζει μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις της ιστορίας της ανθρωπότητας. Ενώ ο θεός είναι μαζί µας, εμείς ζούμε «ως ελπίδα µή έχοντες και άθεοι εν τω κόσμω» Εάν κατορθώναμε να συνειδητοποιήσουμε την συνεχή παρουσία του θεού, θα είμαστε πολύ πιο διαφορετικοί. θα είμαστε άνθρωποι ήρεμοι, ισορροπημένοι και ευτυχισμένοι. 

Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω. Ο Χριστός µέ την σάρκωσή Του διέσωσε την εικόνα του ανθρώπου και την αξία του θεού. Διά του Χριστού και µέ τον Χριστό «αναρείται ή αναίδεια της αμαρτίας» και ανατέλλει n χαρά στο κόσμο. Ας αποβάλλουμε, λοιπόν, το βαρυκάρδιο νέφος της απελπισίας κι' ας οδηγήσομε τα βήματά µας στη νοητή Βηθλεέμ, στην αγία µας Εκκλησία, στην οποία λάμπει το αστέρι της ελπίδος ό Σωτήρ ημών, ας βιώσουμε μέσα  στη θεία Λατρεία, στη Χριστουγεννιάτικη θεία Λειτουργία το μέγα και ασύλητο γεγονός της γεννήσεως του Χριστού. Τότε µόνο τα Χριστούγεννα θα είναι για μας εορτή αναγεννήσεως και μεταμορφώσεως».