Το θεατρικό έργο έδωσε την αφορμή για την συνέντευξη του Δάνη Κατρανίδη. Ο ηθοποιός μίλησε στο Ράδιο Χρόνος 87,5 FM μίλησε για την επιτυχία της παράστασης και σχολίασε την επικαιρότητα Συνέντευξη Δήμος Μπακιρτζάκης
Σε περίοδο κρίσης, οικονομικής και ηθικής ένδειας, ανθεί η δημιουργία σε όλες τις μορφές της. Το θέατρο είναι μία από αυτές και αυτό αποδεικνύουν τα γεμάτα θέατρα, η δίψα του κοινού για το καλό θέαμα, την ποιότητα, την καλλιτεχνική δημιουργία. Αυτά τα μηνύματα λαμβάνουν οι πρωταγωνιστές της θεατρικής παράστασης "Το κενό Αυτοπροσώπως", που ανεβαίνει αυτές τις ημέρες στην πόλη μας, φέρνοντας στην Κομοτηνή αγαπημένους πρωταγωνιστές, γνωστούς από την πορεία τους στη σκηνή, τη μικρή και τη μεγάλη οθόνη.
Ο Δάνης Κατρανίδης μαζί με την Παναγιώτα Βλαντή πρωταγωνιστούν στην παράσταση, μαζί με άλλους δύο ταλαντούχους ηθοποιούς. Παρουσιάσει τη ζωή σε ένα αθηναϊκό διαμέρισμα τον ιλαροτραγικό Αύγουστο του 2015. Πρωταγωνιστούν μια διάσημη σχεδιάστρια μόδας που αποστρέφεται το μαύρο χρώμα και ένας νευρωτικός -παραλίγο σκηνοθέτης- με ροπή στις αινιγματικές σχέσεις.
Δίπλα τους, μια πρώην σύζυγος εκδότη εφημερίδας και δεξιοτέχνης του μουσακά κι ένας νεαρός με αδυναμία στις Ιταλίδες τραγουδίστριες της δεκαετίας του ?60. Το έργο που έχει λάβει πολύ καλές κριτικές ανεβαίνει στο Πολιτιστικό Κύτταρο το Σάββατο 9 Απριλίου 2016 για δύο παραστάσεις, η πρώτη στις 18.30 και η δεύτερη στις 21.15. Το θεατρικό έργο έδωσε την αφορμή για την συνέντευξη του Δάνη Κατρανίδη. Ο ηθοποιός μίλησε στο Ράδιο Χρόνος 87,5 FM για την επιτυχία της παράστασης και σχολίασε την επικαιρότητα.
Πως πάνε οι παραστάσεις και τι μηνύματα παίρνετε από τον κόσμο για την επιτυχία της χρονιάς;
-Δεν είναι η μοναδική επιτυχία της χρονιάς, αλλά μέχρι στιγμής μόνο θετικά σχόλια έχουμε ακούσει από τον κόσμο. Η ανταπόκριση είναι μεγαλύτερη από την αναμενόμενη και το κυριότερο είναι την ώρα της παράστασης, η επικοινωνία που έχουμε με τον κόσμο.
Πλέον ο κόσμος «διψάει» για θέατρο, γιατί υπήρχαν εποχές που του είχε γυρίσει την πλάτη;
-Όλα περνάνε τις περιόδους κρίσης τους, αλλά το θέατρο αυτήν την περίοδο έχει παίξει ένα ρόλο δημιουργικό και «ανθεί». Ο κόσμος έχει ανάγκη να βρίσκεται μαζί με άλλους και να μοιράζεται σκέψεις και πράγματα που δεν πρόλαβε να πει και πράγματα που νομίζει ότι συμβαίνουν μόνο σε αυτόν, ενώ συμβαίνουν σε όλη την Ελλάδα. Κι εδώ το γέλιο είναι αβίαστο και τόσο που πολλές φορές καταλήγει σε χειροκρότημα, γιατί το αστείο μπορεί να είναι εύστοχο για λόγους πολιτικούς, κοινωνικούς, ακόμη και προσωπικούς.
Το έργο δομείται σε μία εποχή με την επικαιρότητά της και είναι ελληνικό;
-Είχαμε την τύχη να έχουμε ένα ολοκαίνουργιο έργο που γράφτηκε το 2015 και τοποθετεί τη δράση τον Αύγουστο του 2015, ανάμεσα στο δημοψήφισμα και τις εκλογές, και «πιάνει» την ιστορία. Προτού βρεθούμε στην Αθήνα, η ιστορία δομείται πάνω σε ένα τυχαίο περιστατικό που συμβαίνει σε ένα κλαμπ της Μαδρίτης, εκεί όπου δύο από τους ήρωες συναντούνται τυχαία. Μετά μετακινούμαστε στην Αθήνα, εκεί όπου ο σκηνοθέτης μας έχει καταφέρει -με μία πολύ προχωρημένη ματιά- να συνδέει το εντός και το εκτός του διαμερίσματος, γιατί παρακολουθούμε τους ήρωες και τις συγκρούσεις-ανατροπές της παράστασης, αλλά παράλληλα βλέπουμε κι από το κοινοβούλιο μέχρι τους δρόμους της Αθήνας. Το έργο βασίζεται σε τέσσερις ήρωες, κι έχει μία νοοτροπία κουαρτέτου της τζαζ, δηλαδή ο καθένας παίζει το δικό του «σόλο». Ο κάθε πρωταγωνιστής έχει το δικό του λόγο στα πράγματα, ενώ όλοι οι πρωταγωνιστές είναι μπλεγμένοι σε μία ιστορία χωρίς να το ξέρουν.
Για ποιο κενό μιλάει ο συγγραφέας και πως το βιώνεται εσείς;
-Η Παναγιώτη Βλαντή υποδύεται μια διάσημη σχεδιάστρια μόδας, τη Λουίζα, η οποία έρχεται είκοσι χρόνια μετά στην Ελλάδα από την Ισπανία. Παρότι είναι αναγνωρισμένη, θέλει να γυρίσει στην πατρίδα της. Έρχεται σε ένα διαμέρισμα, για να βρει τον φίλο της Μύρωνα, τον οποίο υποδύομαι εγώ, αλλά αυτός λείπει, γιατί έχει πάει να αποχαιρετήσει έναν στενό κοινό τους φίλο. Εκεί, όμως, η Λουίζα συναντάει την συγκάτοικο του Μύρωνα, την Μίλη που την υποδύεται η Ειρήνη Σταματίου, και πάνω στη συζήτηση προσπαθεί να καταλάβει αν είναι απλώς συγκάτοικος, φίλη ή έχουν μια πιο προσωπική σχέση. Όταν έρχεται ο Μύρωνας της κάνει τη δικιά του έκπληξη, δηλαδή η μία έκπληξη διαδέχεται την άλλη. Στο δεύτερο μέρος εμφανίζεται κι ένας νεαρός ισπανόφωνος, τον οποίο υποδύεται ο Διονύσης Χριστόπουλος, και συνοδεύει τη Λουίζα. Εκεί το πράγμα περιπλέκεται πολύ γρήγορα κι εκρηκτικά, γιατί βλέπουμε ότι κανείς δε μπορεί να ξεφύγει από το παρελθόν του. Άνθρωποι που γλεντούσαν μετά τις εκλογές του ?93 τη χαρά και την ανεμελιά, αλλά τώρα βρίσκονται προ άλλων δεδομένων και γεγονότων, και βλέπουν πως ό, τι άφησαν σε εκκρεμότητα έρχεται και τους «χτυπάει». Κανείς δε μπορεί να ξεφύγει από το παρελθόν του.
Η τέχνη μπορεί να γεμίσει κάποια κενά;
-Η τέχνη δεν γεμίζει κενά, λειτουργεί ως καταλύτης για να σε ξυπνήσει και να γεμίσεις μόνος σου τα κενά σου ή καταρχήν να το αναγνωρίσεις και να το δεχτείς. Το μέλλον είναι πάντα αβέβαιο. Οι ήρωες νόμιζαν ότι έχουν βρει τις σταθερές τους, τίποτα δεν είναι σίγουρο, κι αυτό που πιστέψαμε ότι όλα μπορούν να λυθούν με μία μαγική κίνηση είναι μία ψευδαίσθηση και όνειρο απατηλό.
Από την πείρα σας στο θεατρικό σανίδι, ο Έλληνας αγαπάει το καλό θέατρο;
-Η αναγνωρισιμότητα είναι ένα καλό στοιχείο που το έχουμε ανάγκη όλοι. Αυτό, όμως, δεν σου δίνει το άλλοθι να κάνεις ό, τι θέλεις, υποτιμώντας τη νοημοσύνη και την αισθητική του θεατή, γιατί ο θεατής θα σε στείλει σπίτι σου αν τον ξεγελάσεις. Η πορεία ενός ηθοποιού είναι μία συνεχής δοκιμασία. Έτσι κι αλλιώς με απόλυτη επιτυχία δύο φορές το χρόνο είναι ?άνεργος. Κάθε παράσταση είναι μία καινούργια συνάντηση με τον θεατή, ο ηθοποιός ξαναδίνει εξετάσεις, αναμετριέται με τις ανεπάρκειές του. Ο θεατής της βραδινής παράστασης δεν ήταν παρών στην απογευματινή.
Στην Ελλάδα πως βιώνετε εσείς την κρίση;
-Αυτό που θα πρέπει να κάνει ο καθένας είναι να αναλάβει τις ευθύνες του. Να σκεφτόμαστε, να κρίνουμε και να συγκρίνουμε. Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις, ποτέ δεν υπήρξαν. Πρέπει να σκεφτόμαστε είτε αυτό αφορά τις εκλογές, είτε αυτό αφορά τον τρόπο που ζούμε από τη γειτονιά, μέχρι τη δουλειά μας.
Οι επιλογές μας είναι ?πολιτική. Και, όταν έρχεται η ώρα να ψηφίσουμε, δεν πρέπει να ψηφίζουμε σαν προδομένοι εραστές ή σαν πικραμένοι φίλοι. Χρειάζεται συγκριτική σκέψη και να βλέπεις τα πράγματα από έξω. Και δεν γίνεται να κάνουν λάθη μόνο οι άλλοι. Κάνουμε κι εμείς, είτε στις επιλογές μας είτε στον πολιτισμό και τις πράξεις μας.
Ο Δάνης Κατρανίδης μαζί με την Παναγιώτα Βλαντή πρωταγωνιστούν στην παράσταση, μαζί με άλλους δύο ταλαντούχους ηθοποιούς. Παρουσιάσει τη ζωή σε ένα αθηναϊκό διαμέρισμα τον ιλαροτραγικό Αύγουστο του 2015. Πρωταγωνιστούν μια διάσημη σχεδιάστρια μόδας που αποστρέφεται το μαύρο χρώμα και ένας νευρωτικός -παραλίγο σκηνοθέτης- με ροπή στις αινιγματικές σχέσεις.
Δίπλα τους, μια πρώην σύζυγος εκδότη εφημερίδας και δεξιοτέχνης του μουσακά κι ένας νεαρός με αδυναμία στις Ιταλίδες τραγουδίστριες της δεκαετίας του ?60. Το έργο που έχει λάβει πολύ καλές κριτικές ανεβαίνει στο Πολιτιστικό Κύτταρο το Σάββατο 9 Απριλίου 2016 για δύο παραστάσεις, η πρώτη στις 18.30 και η δεύτερη στις 21.15. Το θεατρικό έργο έδωσε την αφορμή για την συνέντευξη του Δάνη Κατρανίδη. Ο ηθοποιός μίλησε στο Ράδιο Χρόνος 87,5 FM για την επιτυχία της παράστασης και σχολίασε την επικαιρότητα.
Πως πάνε οι παραστάσεις και τι μηνύματα παίρνετε από τον κόσμο για την επιτυχία της χρονιάς;
-Δεν είναι η μοναδική επιτυχία της χρονιάς, αλλά μέχρι στιγμής μόνο θετικά σχόλια έχουμε ακούσει από τον κόσμο. Η ανταπόκριση είναι μεγαλύτερη από την αναμενόμενη και το κυριότερο είναι την ώρα της παράστασης, η επικοινωνία που έχουμε με τον κόσμο.
Πλέον ο κόσμος «διψάει» για θέατρο, γιατί υπήρχαν εποχές που του είχε γυρίσει την πλάτη;
-Όλα περνάνε τις περιόδους κρίσης τους, αλλά το θέατρο αυτήν την περίοδο έχει παίξει ένα ρόλο δημιουργικό και «ανθεί». Ο κόσμος έχει ανάγκη να βρίσκεται μαζί με άλλους και να μοιράζεται σκέψεις και πράγματα που δεν πρόλαβε να πει και πράγματα που νομίζει ότι συμβαίνουν μόνο σε αυτόν, ενώ συμβαίνουν σε όλη την Ελλάδα. Κι εδώ το γέλιο είναι αβίαστο και τόσο που πολλές φορές καταλήγει σε χειροκρότημα, γιατί το αστείο μπορεί να είναι εύστοχο για λόγους πολιτικούς, κοινωνικούς, ακόμη και προσωπικούς.
Το έργο δομείται σε μία εποχή με την επικαιρότητά της και είναι ελληνικό;
-Είχαμε την τύχη να έχουμε ένα ολοκαίνουργιο έργο που γράφτηκε το 2015 και τοποθετεί τη δράση τον Αύγουστο του 2015, ανάμεσα στο δημοψήφισμα και τις εκλογές, και «πιάνει» την ιστορία. Προτού βρεθούμε στην Αθήνα, η ιστορία δομείται πάνω σε ένα τυχαίο περιστατικό που συμβαίνει σε ένα κλαμπ της Μαδρίτης, εκεί όπου δύο από τους ήρωες συναντούνται τυχαία. Μετά μετακινούμαστε στην Αθήνα, εκεί όπου ο σκηνοθέτης μας έχει καταφέρει -με μία πολύ προχωρημένη ματιά- να συνδέει το εντός και το εκτός του διαμερίσματος, γιατί παρακολουθούμε τους ήρωες και τις συγκρούσεις-ανατροπές της παράστασης, αλλά παράλληλα βλέπουμε κι από το κοινοβούλιο μέχρι τους δρόμους της Αθήνας. Το έργο βασίζεται σε τέσσερις ήρωες, κι έχει μία νοοτροπία κουαρτέτου της τζαζ, δηλαδή ο καθένας παίζει το δικό του «σόλο». Ο κάθε πρωταγωνιστής έχει το δικό του λόγο στα πράγματα, ενώ όλοι οι πρωταγωνιστές είναι μπλεγμένοι σε μία ιστορία χωρίς να το ξέρουν.
Για ποιο κενό μιλάει ο συγγραφέας και πως το βιώνεται εσείς;
-Η Παναγιώτη Βλαντή υποδύεται μια διάσημη σχεδιάστρια μόδας, τη Λουίζα, η οποία έρχεται είκοσι χρόνια μετά στην Ελλάδα από την Ισπανία. Παρότι είναι αναγνωρισμένη, θέλει να γυρίσει στην πατρίδα της. Έρχεται σε ένα διαμέρισμα, για να βρει τον φίλο της Μύρωνα, τον οποίο υποδύομαι εγώ, αλλά αυτός λείπει, γιατί έχει πάει να αποχαιρετήσει έναν στενό κοινό τους φίλο. Εκεί, όμως, η Λουίζα συναντάει την συγκάτοικο του Μύρωνα, την Μίλη που την υποδύεται η Ειρήνη Σταματίου, και πάνω στη συζήτηση προσπαθεί να καταλάβει αν είναι απλώς συγκάτοικος, φίλη ή έχουν μια πιο προσωπική σχέση. Όταν έρχεται ο Μύρωνας της κάνει τη δικιά του έκπληξη, δηλαδή η μία έκπληξη διαδέχεται την άλλη. Στο δεύτερο μέρος εμφανίζεται κι ένας νεαρός ισπανόφωνος, τον οποίο υποδύεται ο Διονύσης Χριστόπουλος, και συνοδεύει τη Λουίζα. Εκεί το πράγμα περιπλέκεται πολύ γρήγορα κι εκρηκτικά, γιατί βλέπουμε ότι κανείς δε μπορεί να ξεφύγει από το παρελθόν του. Άνθρωποι που γλεντούσαν μετά τις εκλογές του ?93 τη χαρά και την ανεμελιά, αλλά τώρα βρίσκονται προ άλλων δεδομένων και γεγονότων, και βλέπουν πως ό, τι άφησαν σε εκκρεμότητα έρχεται και τους «χτυπάει». Κανείς δε μπορεί να ξεφύγει από το παρελθόν του.
Η τέχνη μπορεί να γεμίσει κάποια κενά;
-Η τέχνη δεν γεμίζει κενά, λειτουργεί ως καταλύτης για να σε ξυπνήσει και να γεμίσεις μόνος σου τα κενά σου ή καταρχήν να το αναγνωρίσεις και να το δεχτείς. Το μέλλον είναι πάντα αβέβαιο. Οι ήρωες νόμιζαν ότι έχουν βρει τις σταθερές τους, τίποτα δεν είναι σίγουρο, κι αυτό που πιστέψαμε ότι όλα μπορούν να λυθούν με μία μαγική κίνηση είναι μία ψευδαίσθηση και όνειρο απατηλό.
Από την πείρα σας στο θεατρικό σανίδι, ο Έλληνας αγαπάει το καλό θέατρο;
-Η αναγνωρισιμότητα είναι ένα καλό στοιχείο που το έχουμε ανάγκη όλοι. Αυτό, όμως, δεν σου δίνει το άλλοθι να κάνεις ό, τι θέλεις, υποτιμώντας τη νοημοσύνη και την αισθητική του θεατή, γιατί ο θεατής θα σε στείλει σπίτι σου αν τον ξεγελάσεις. Η πορεία ενός ηθοποιού είναι μία συνεχής δοκιμασία. Έτσι κι αλλιώς με απόλυτη επιτυχία δύο φορές το χρόνο είναι ?άνεργος. Κάθε παράσταση είναι μία καινούργια συνάντηση με τον θεατή, ο ηθοποιός ξαναδίνει εξετάσεις, αναμετριέται με τις ανεπάρκειές του. Ο θεατής της βραδινής παράστασης δεν ήταν παρών στην απογευματινή.
Στην Ελλάδα πως βιώνετε εσείς την κρίση;
-Αυτό που θα πρέπει να κάνει ο καθένας είναι να αναλάβει τις ευθύνες του. Να σκεφτόμαστε, να κρίνουμε και να συγκρίνουμε. Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις, ποτέ δεν υπήρξαν. Πρέπει να σκεφτόμαστε είτε αυτό αφορά τις εκλογές, είτε αυτό αφορά τον τρόπο που ζούμε από τη γειτονιά, μέχρι τη δουλειά μας.
Οι επιλογές μας είναι ?πολιτική. Και, όταν έρχεται η ώρα να ψηφίσουμε, δεν πρέπει να ψηφίζουμε σαν προδομένοι εραστές ή σαν πικραμένοι φίλοι. Χρειάζεται συγκριτική σκέψη και να βλέπεις τα πράγματα από έξω. Και δεν γίνεται να κάνουν λάθη μόνο οι άλλοι. Κάνουμε κι εμείς, είτε στις επιλογές μας είτε στον πολιτισμό και τις πράξεις μας.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
