Δακρυσμένος κατέθεσε στεφάνι ο αιωνόβιος αγωνιστής του αλβανικού μετώπου

Τον κάλεσαν να καταθέσει στεφάνι ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου ως τον πλέον κατάλληλο, αφού έτσι θα τιμούσε και τον προσωπικό αγώνα που έδωσε στο αλβανικό μέτωπο για την ελευθερία της πατρίδας μας και εκείνος τους αντάμειψε δακρύζοντας και κάνοντας φανερή τη συγκίνησή του για την πρόσκληση αυτή των συγχωριανών του. Στους Ασκητές Ν. Ροδόπης, το μικρό χωριό των Καππαδοκών και Μικρασιατών, η ιστορία κατά του φασισμού ζωντάνεψε όταν στο ηρώο του χωριού έφτασε ο 97χρονος αγωνιστής Αθανάσιος Μπαχατιρίδης.

Είναι ο άνθρωπος που πολέμησε την περίοδο του ‘40, νεαρός ακόμα τότε, και μαζί με τα ελληνικά στρατεύματα έζησε τη νικηφόρα πορεία τους στο αλβανικό μέτωπο κατά των Ιταλών, τις μάχες σώμα με σώμα, είδε τις ιταλικές δυνάμεις να υποχωρούν άτακτα.

Γνώρισε σπιθαμή προς σπιθαμή το μέτωπο στην Νότια Αλβανία, που είχε μήκος περίπου 150 χιλιομέτρων και βρισκόταν σε μια εξ ολοκλήρου ορεινή περιοχή, η οποία επιπροσθέτως ήταν εξαιρετικά δύσβατη, λόγω του φτωχού οδικού δικτύου της. 

Οι Έλληνες είχαν μικρό πλεονέκτημα στο ότι οι μεγάλες μονάδες τους (μεραρχίες) περιελάμβαναν 30% περισσότερο πεζικό (τρεις σχηματισμούς συνταγμάτων έναντι δύο ιταλικών) και ελαφρώς περισσότερο πυροβολικό και τουφέκια έναντι των ιταλικών, αλλά δεν είχαν καθόλου άρματα μάχης, ενώ οι Ιταλοί μπορούσαν να βασιστούν και στην απόλυτη υπεροπλία τους στον αέρα έναντι της μικρής τότε Ελληνικής Βασιλικής Αεροπορίας.

Επιπλέον, το μεγαλύτερο μέρος του οπλισμού του Ελληνικού Στρατού αναγόταν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ή προερχόταν από χώρες όπως η Γερμανία (σύμμαχος της Ιταλίας) αλλά και το Βέλγιο, η Αυστρία ή η Γαλλία, οι οποίες βρίσκονταν υπό κατοχή, πράγμα το οποίο είχε αρνητικές επιπτώσεις στην προμήθεια ανταλλακτικών και πολεμοφοδίων. 

Παρά ταύτα, πολλοί Έλληνες αξιωματικοί ήταν βετεράνοι μιας δεκαετίας συνεχών, σχεδόν, πολεμικών συγκρούσεων (Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-13, Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, Μικρασιατική Εκστρατεία 1919-22) και ο Ελληνικός Στρατός, παρά τα περιορισμένα μέσα του, είχε αναδιοργανωθεί σε μεγάλο βαθμό κατά τη δεκαετία του 1930. Τέλος, το ηθικό των Ελληνικού Στρατού, αντίθετα με τις προσδοκίες των Ιταλών, ήταν υψηλότατο, με τους άνδρες έτοιμους να αποκρούσουν την ιταλική επίθεση και να «πάρουν εκδίκηση για την Τήνο». Μετά τον Πόλεμο, πολλοί Ιταλοί αξιωματικοί παρομοίαζαν την ελληνική αντίσταση στην Ήπειρο με αυτή των Τούρκων στα Δαρδανέλια στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και κάποιοι μάλιστα έφτασαν στο σημείο να την αποδώσουν και στη συμμετοχή προσφύγων (περίπου 25%) από την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923.

Ένας από αυτούς τους πρόσφυγες ήταν και ο Αθανάσιος Μπαχατιρίδης που μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και όντας ακόμα παιδί αφήνει τη Σκόπη Καππαδοκίας για να μετακινηθεί στην Ελλάδα και να καταλήξει στους Ασκητές. Αγωνίστηκε για την πατρίδα και είδε τους συμπατριώτες του να πέφτουν νεκροί αγωνιζόμενοι για το ίδιο ιδανικό της ελευθερίας. Στη μνήμη αυτών απόθεσε το στεφάνι στο ηρώο του χωριού, που γράφει «θνητοί, τοις αθανάτοις γόνυ κλίνατε» για τους Κουπελίδη Ιωάννη, Νιγδελίδη Πρόδρομο, Ιορδανίδη Στέφανο, Μαυρίδη Πρόδρομο, Κοσκερίδη Φώτιο, Μισαηλίδη Βασίλειο, Σεβδυνίδη Βασίλειο, Σιρβανίδη Βασίλειο, Κοσκερίδη Μιχαήλ, Κουπελίδη Πρόδρομο, Σεβδυνίδη Άνθιμο. 

Ο Αθανάσιος Μπαχατιρίδης αξιώθηκε να γίνει σύζυγος και πατέρας τεσσάρων παιδιών, από τα οποία σήμερα στη ζωή βρίσκεται μόνο ένα. Στα 97 του χρόνια ζει μόνος τους στους Ασκητές Ροδόπης, έχοντας πλήρη συνείδηση και ανάγκη από τη συντροφιά των συγχωριανών του για κανένα ουζάκι. Έχει παρέα  το γιο του και τους συγγενείς του, αλλά επέλεξε να ζει μόνος του στο χωριό. Είναι αγράμματος, δεν πήγε σχολείο και όμως έμαθε να λέει ιστορίες, να αφηγείται καλύτερα από τον καλύτερο δάσκαλο. Κανένας δεν τον τίμησε για τη συμμετοχή του στον πόλεμο, ούτε του προσέφεραν εργασία και αξιώματα. Εργάστηκε αγρότης και κτηνοτρόφος και κατάφερε να γίνει ένας άξιος οικογενειάρχης και σήμερα να μπορεί να στέκεται στα πόδια του ως παράδειγμα της ανθρώπινης αντοχής ενάντια σε κάθε κακουχία. 

«Αυτός πρέπει να καταθέσει το στεφάνι» σκέφτηκαν οι συγχωριανοί του, ο σύλλογος γυναικών Ασκητών και ο σύλλογος Καππαδοκών και Μικρασιατών Ν. Ροδόπης και όλος ο κόσμος ένιωσε περηφάνια γιατί έλεγαν ότι αυτός πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο. Γι’ αυτό και τον χειροκρότησαν τον μπαρμπά Θανάση, όπως τον ξέρουν και τον φωνάζουν όλοι στους Ασκητές και εκείνος άφησε ένα δάκρυ να κυλήσει στο μάγουλο τιμώντας όλους εκείνους που δε γύρισαν ζωντανοί από το αλβανικό μέτωπο. 

Δήμητρα Συμεωνίδου