Άνοιγαν και έκλειναν υπό την πίεση της απεργίας

Η απεργία είναι δικαίωμα και όχι υποχρέωση, όμως υποχρέωση είναι να πιάνεις τον παλμό της πόλης, την αγωνία των συμπολιτών σου, των ίδιων σου των πελατών. Κάποιοι επέλεξαν την ημέρα της καθολικής απεργίας στην Κομοτηνή, να διατηρήσουν τα καταστήματά τους ανοιχτά, κόντρα στο κλίμα που ήθελε την πόλη να νεκρώνει, έστω για μία μέρα, να αντιδρά, να υψώνει φωνή, ενάντια σε όλα όσα κάνουν δύσκολη την καθημερινότητα όλων. Νωρίς το πρωί της Πέμπτης 4 Φεβρουαρίου σούπερ μάρκετ στην πόλη μας, πολυεθνικών, αλλά και ελληνικών συμφερόντων, κράτησαν τα καταστήματά τους ανοιχτά. Η πελατεία περιορισμένη και όσο περνούσε η μέρα μειώνονταν ακόμα περισσότερο. Ελάχιστα καφενεία, αλλά και ορισμένα καταστήματα ένδυσης, άνοιξαν τις πόρτες τους σε μία κλειστή αγορά, με τους καταναλωτές αποφασισμένους να μην ξοδεύουν ούτε ένα ευρώ την ημέρα της απεργίας.

Υπό την πίεση της απεργίας, αλλά και της δράσης που ανέλαβε η γραμματεία Ροδόπης του ΠΑΜΕ να επισκεφτεί καταστήματα που ήταν σε λειτουργία, όσοι άνοιξαν, τελικά κατέβασαν ρολά μέχρι το μεσημέρι της Πέμπτης. Στη συνέχεια όμως, άνοιξαν ξανά και αυτό διαπίστωσε ο «Χ» να συμβαίνει στη διάρκεια της χθεσινής ημέρας. Άνοιγαν και έκλειναν καταστήματα, αξιώνοντας από τους εργαζόμενους να βρίσκονται σε ετοιμότητα, να έχουν τα τηλέφωνά τους ανοιχτά, για να πιάσουν δουλειά οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Άλλοι ιδιοκτήτες καταστημάτων κράτησαν τα ρολά κατεβασμένα, αλλά τους εργαζόμενους στο εσωτερικό, διεκπεραιώνοντας άλλες δουλειές εντός.

Απαξίωσαν την απεργία, αλλά και με τον τρόπο τους την ίδια τους την εργασία?