Ανδρέα Ντε Νίρο, όταν η τρέλα για τη μουσική γίνεται επάγγελμα

Ένας dj λαμβάνει μέρος και κερδίζει ένα διαγωνισμό στο internet. Από τη μία μέρα στην άλλη φτάνει από τα bar της Κομοτηνής, να παίζει στο θρυλικό Space στην Ίμπιζα της Ισπανίας, παρέα με τον Carl Cox και άλλα τεράστια ονόματα της ηλεκτρονικής σκηνής. Σύμπτωση που ξανασυμβαίνει παύει να είναι σύμπτωση και σε λίγες μέρες θα ξανακατέβει στην Αθήνα  για ακόμα ένα μεγάλο event με τον Carl Cox και άλλους Dj’s. Ο λόγος για τον Ανδρέα Ντε Νίρο.

«Ξεκίνησα πριν 5 χρόνια να παίζω μουσική στην Καστοριά όπου σπούδαζα Δημόσιες Σχέσεις, σε ένα μαγαζάκι πιο ροκ. Ανέκαθεν άκουγα πολύ μουσική, τότε τα ακούσματα ήταν πιο ροκ και μέταλ, άλλαξαν στην πορεία, και με αυτή τη μουσική ξεκίνησα την ενασχόλησή μου ως DJ. Ταυτόχρονα, όταν ερχόμουν στην Κομοτηνή, ξεκίνησα να δουλεύω σε μαγαζιά, σε πιο επαγγελματικό επίπεδο σε σχέση με την Καστοριά, από τη μουσική μέχρι τον εξοπλισμό μου και σε πιο εμπορικά μονοπάτια. Σιγά σιγά όμως η ηλεκτρονική μουσική ήταν αυτή που με κέρδιζε και κατέληξα εκεί. Από το 2010 που ξεκίνησα να ασχολούμαι σε πιο επαγγελματικό επίπεδο δούλευα συνέχεια. Όποτε γυρνούσα Κομοτηνή έπαιζα, ενώ τα καλοκαίρια την έβγαζα σε beach bar του Φαναρίου και της Μαρώνειας.»

«To 2011 γυρίζω στην Καστοριά, για ένα τελευταίο χρόνο ώστε να τελειώσω με τις σπουδές μου, και ταυτόχρονα εμβαθύνω στη μουσική με σκοπό να μάθω τις ρίζες της ηλεκτρονικής μουσικής, να καταλάβω τη μίξη και φυσικά να γίνω καλύτερος. Τα Χριστούγεννα του ίδιου έτους,  ανακαλύπτω ένα διαγωνισμό στο Mixcloud.  Το πράγμα ήταν απλό. Έπρεπε να φτιάξεις ένα σετ διάρκειας 30 λεπτών και να το ανεβάσεις στο Mixcloud. Αφού το έκανες αυτό, έπρεπε να κοινοποιήσεις και να προωθήσεις το σετ σου, ώστε να το κρατήσεις όσο πιο ψηλά στην γενική κατάσταση γίνεται. Τους 40 πρώτους, θα τους άκουγαν οι υπεύθυνοι και θα αποφάσιζαν για τους νικητές, γιατί δεν μπορούσαν να ακούσουν όλους τους διαγωνιζόμενους. Έτσι λοιπόν, μέσα στους σαράντα που άκουσαν ήμουν και εγώ, και με επέλεξαν πρώτο. Οι τυχεροί αυτής της διαδικασίας, θα μετέβαιναν στην Ίμπιζα της Ισπανίας στις 7 Αυγούστου του 2012 και θα άνοιγαν στο Space τον Carl Cox!

Οπότε ετοιμάζω το σετ μου, σχεδόν ενστικτωδώς στα τέλη του 2011 και το στέλνω. Χωρίς πολλά πολλά, χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα. Σαν να βγήκε από μέσα μου. Το έστειλα και ξεκίνησα την προώθηση του. Στην αρχή δυναμικά μέχρι να γίνει γνωστό και να παίξει ανάμεσα στους χρήστες του Mixcloud. Από ένα σημείο και μετά πήρε το δρόμο του, γιατί άρεσε!  Δύο μήνες αργότερα μου ήρθε ένα email, με τίτλο «προς του νικητές του διαγωνισμού», όπου μας γνωστοποιούσαν ότι ήμασταν οι νικητές του διαγωνισμού και μας εξηγούσαν τη διαδικασία πριν την επίσημη ανακοίνωση. Μέρος της ανακοίνωσης έλεγε ότι μέχρι να ανακοινωθούν επίσημα τα αποτελέσματα δεν θα το πείτε πουθενά! Για δύο εβδομάδες, στο σταυρό που σου κάνω, μέχρι να ανακοινωθούν επίσημα τα αποτελέσματα στο site του διαγωνισμού, νόμιζα ότι μου έκαναν πλάκα! Στα 850 άτομα του διαγωνισμού, και στους 4 τελικούς νικητές είχα επιλεχθεί πρώτος! Απίστευτο! Όλα αυτά συμβαίνουν μέχρι το Μάιο του 2012, πράγμα που σημαίνει ότι μου έμεναν 3 μήνες για να προετοιμαστώ για την Ίμπιζα. Ανακοινώνεται επίσημα λοιπόν, γίνεται ένας χαμός, και ξεκινάει μία διαδικασία για να γίνω όσο καλύτερος μπορούσα μέχρι τον Αύγουστο. Τα mix, το vibe, ό,τι μπορούσα να δω και να μάθω περισσότερο μέσα στους 3 αυτούς μήνες. Πώς γίνεσαι καλύτερος; Με θέληση, πίστη και έχοντας άτομα δίπλα σου γνώστες όπως ο Γιάννης Λαζάκης, οι οποίοι είναι εκεί γιατί καταλαβαίνουν το πόσο σημαντικό είναι αυτό το γεγονός και να μεταδώσουν γνώση και ιδέες».

«Πετάω μόνος μου, φτάνω στην Ίμπιζα και είμαι στο αεροδρόμιο. Έρχεται ένας τύπος 40 χρονών, αγγλοισπανός, κοντός και κόκκινος από τον ήλιο, με παραλαμβάνει και με πάει στο ξενοδοχείο. Αφήνω τα πράγματά μου και αρχίζω να περιπλανιέμαι. Είμαι μόνος στην Ίμπιζα, τριγυρνάω και βλέπω αφίσες για το πάρτι του Carl Cox στο Space, το πάρτι στο οποίο θα έπαιζα, με το όνομα μου γραμμένο κάτω κάτω. Τέρμα κάτω και με μικρά, αλλά ήμουν εκεί! Απίστευτο συναίσθημα. Εκεί γνωρίζω το Sam και τον Johnny G. από την Ιρλανδία. Ο Sam ήταν ένας από τους νικητές του διαγωνισμού και θα παίζαμε μαζί εκείνο το βράδυ, και ο Johnny G ο αδελφός του ο οποίος είχε πάει για παρέα και support.

Το βράδυ κατά τις 11.30μ.μ ήρθαν και μας παρέλαβαν για να πάμε να ετοιμαστούμε για το event στο δεύτερο καλύτερο club του κόσμου. Είχα απίστευτη διάθεση θυμάμαι, καθόλου τρακ ή άγχος. Ήθελα να παίξω μουσική. Φτάσαμε, μας γνώρισαν τους υπεύθυνους του club, είχαμε ήδη κανονίσει με το Sam το πώς θα παίξουμε, είχαμε από δύο ώρες στη διάθεσή μας, και ήμασταν έτοιμοι!  To Space είναι χωρισμένο σε 4 διαφορετικά rooms, dancefloors. Εμείς θα παίζαμε στο El Salon. Άνοιγες μία πόρτα και βρισκόσουν στο Main Room, εκεί που θα έπαιζε ο Carl Cox. Ξεκινήσαμε στις 12.00 και η συμφωνία ήταν ότι θα παίζαμε μέχρι τις 4.00 π.μ. Τελικά λίγο πριν τις 4.00π.μ ήρθαν από τη διεύθυνση του club και μας είπαν να το συνεχίσουμε μέχρι το κλείσιμο, και όντως πήγε πολύ καλά! Να φανταστείς δίπλα έπαιζε ο Carl Cox, και εμείς εξακολουθούσαμε να έχουμε ένα El Salon γεμάτο κόσμο! Απίστευτα, αδιανόητα πράγματα συνέβαιναν εκεί μέσα. Ήταν εμπειρία, με όλη την έννοια της λέξης. Το τραβήξαμε μέχρι τις 9.30 το πρωί! Τελειώσαμε, τα μαζέψαμε, και έρχεται και με παραλαμβάνει ο Κάρλος, ο υπεύθυνος στο Space, μας πάει στο ξενοδοχείο μαζεύουμε πράγματα και μας πάει στο αεροδρόμιο για την επιστροφή.»

«Η εμπειρία αυτή με γέμισε ενέργεια και ιδέες. Ήθελα να γυρίσω και να κάνω πράγματα. Ήθελα να παίζω, να κάνω partys να βλέπω κόσμο να χορεύει! Ήθελα να οργανώσω την Κομοτηνή, όσον αφορά την ηλεκτρονική μουσική, μιας και ούτε η πόλη, ούτε ο κόσμος ήταν έτοιμος να το δεχθεί. Ξεκινάει ο Σεπτέμβριος του 2012, φοιτητής ακόμα, όταν μπορούσα επέστρεφα στην Κομοτηνή όπου μαζί με το Γιάννη Λαζάκη, ξεκινάμε να οργανωνόμαστε και να ετοιμάζουμε μία σειρά από partys. Κάτι το οποίο κάναμε και πριν την Ibiza. Η Ibiza απλά έφερε αλλαγές. Ο κόσμος μας εμπιστεύτηκε από εκεί και μετά. Ήταν διαφορετικό καθώς το ότι κατάφερα να πάω και να παίξω εκεί, δημιούργησε πολύ θετικό κλίμα απέναντί μου αλλά και στα event τα οποία κάναμε. H Ibiza ήταν ένα παράσημο.»

«Την ίδια εποχή, ξεκίνησα να φοιτώ σε μία σχολή μουσικής ηχοληψίας και παραγωγής στην Αθήνα. Μπαίνω μέσα στην παραγωγή της μουσικής, στον τρόπο σύνθεσης και δημιουργίας, εκτός της μίξης. Αρχίζω να βλέπω και να μαθαίνω διαφορετικά πράγματα, να φανταστείς οι μισοί συμμαθητές μου ήταν ροκάδες και μεταλλάδες που είχαν τρέλα με τις κιθάρες, τα τύμπανα κτλ. Ξεκίνησα, αλλά μετά από κάποιους μήνες αναγκαστικά να σταματήσω επειδή δεν μπόρεσα να βρω κάποια δουλειά στην Αθήνα ώστε να στηρίξω τις σπουδές αυτές. Έκατσα 3-4μήνες και έφυγα τα Χριστούγεννα του 2012. Αν και το πρόγραμμα σπουδών είναι 12 μήνες, το διάστημα αυτό που έκατσα μου έκανε τρομερό καλό και κατάφερα να ξεκαθαρίσω αρκετά στο κεφάλι μου όσον αφορά τη μουσική, τη μίξη και την παραγωγή. Ένα ατυχές συμβάν στην Αθήνα, μου δημιουργεί ένα πρόβλημα και χάνω όλη τη μουσική την οποία είχα φτιάξει εκείνο το διάστημα. Παραγωγές, ιδέες, ό,τι είχα ετοιμάσει. Κάποια από αυτά τα είχα ανεβάσει στο Soundcloud, αλλά τα περισσότερα χάθηκαν. Αυτό με χτύπησε πολύ πίσω είναι αλήθεια.»

«Είναι ένας περίεργος τύπος, ο υπεύθυνος του διαγωνισμού στον οποίο είχα συμμετάσχει και κερδίσει, ο Florian Amann, ο οποίος νοιάζεται και θέλει να βοηθήσει στην εξέλιξη μου, έβαλε το χεράκι του εδώ. Έγινε ένα invite από τη Safehouse Management, η εταιρία η οποία αναλαμβάνει τα partys και τα event του Carl Cox, να κατέβω και να αναλάβω το warmup στο συγκεκριμένο πάρτι. Μπαίνω μία μέρα στο facebook, μέσα του Ιανουαρίου του 2013, και μου λέει ο Florian να του στείλω κάποια σετ μου, μαζί με το νικητήριο της Ίμπιζα, ώστε να τα προωθήσει στον Έλληνα promoter του event μέσω της Safehouse. Κάπως έτσι λοιπόν, μετά από 2 εβδομάδες, μπαίνω στο facebook και βλέπω ένα μήνυμα από τον Έλληνα promoter, ο οποίος μου το ανακοίνωσε εκείνη την ώρα ότι είσαι μέσα. Επίσημα αυτή τη φορά, όχι σαν νικητής διαγωνισμού, πιο επαγγελματικά ανοίγω τον Carl Cox. Μία καλή ευκαιρία να αναδείξω τον εαυτό μου και τις ικανότητες μου, και ίσως μία ευκαιρία για να πετύχω κάποια πράγματα που θέλω στην Αθήνα.»

Μέσα στο επόμενο εξάμηνο, θέλω να γυρίσω στην Αθήνα και να τελειώσω τη σχολή μου. Ο ήχος είναι επιστήμη. Να συνεχίσω το θέμα της παραγωγής, να βγάλω κομμάτια δικά μου, και να παίξω όσο το δυνατόν περισσότερο γίνεται. Αν καταφέρω να βγω και έξω μετά το καλοκαίρι, θα είναι το ιδανικό.