Αγαπήθηκαν ως εθελοντές των Γιατρών Χωρίς Σύνορα

Η Αιθιοπία είναι μια χώρα που βρίσκεται στο Κέρας της Αφρικής. Συνορεύει βόρεια με την Ερυθραία, βορειοανατολικά με το Τζιμπουτί, ανατολικά με τη Σομαλία, νότια με την Κένυα και δυτικά με το Σουδάν και το Νότιο Σουδάν. Η Αιθιοπία είναι η παλαιότερη ανεξάρτητη χώρα στην Αφρική κι έχει μια από τις εκτενέστερες ιστορίες ως ανεξάρτητο κράτος. Δεν αποτέλεσε ποτέ αποικία κανενός κράτους, εκτός από την πενταετία 1936-1941, οπότε και ήταν υπό ιταλική κατοχή ορισμένες μεγάλες πόλεις και οδικές αρτηρίες. Τι κοινό μπορεί να έχει αυτή η μακρινή χώρα με την Ελλάδα; Την Άντζελα Καρύδη και τον Σουανγκζάο Αλεμού. Πρόκειται για δύο νέους οι οποίοι γνωρίστηκαν σε ανθρωπιστική αποστολή των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στην Αιθιοπία. Ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν και κατέληξαν στην Κομοτηνή, όπου αποφάσισαν να παραμείνουν τουλάχιστον προσωρινά.

Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων στην Αιθιοπία, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα ανέλαβαν δράση ενάντια στην κρίση υποσιτισμού στο Κέρας της Αφρικής και επικεντρωθήκαν στην εξασφάλιση πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας στους ανθρώπους που ζούσαν σε απομακρυσμένες περιοχές. Στις συνοριακές περιοχές κοντά στη Σομαλία, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα κλιμάκωσαν μαζικά τις δραστηριότητές τους απαντώντας σε μια σοβαρότατη κρίση υποσιτισμού. Λόγω της ξηρασίας, ενός κατεστραμμένου συστήματος υγείας και των συρράξεων στη Σομαλία, περισσότεροι από 120.000 πρόσφυγες κατέφυγαν στους καταυλισμούς προσφύγων στο Λίμπεν της Αιθιοπίας. Διευρύνθηκαν οι υπηρεσίες σε δύο υπάρχοντες καταυλισμούς και ιδρύθηκαν τρεις νέοι για να ανταποκριθούν στις τεράστιες ανάγκες του πληθυσμού. Η κρίση κορυφώθηκε τον Ιούλιο του 2011 και 3.000 πρόσφυγες διέσχιζαν καθημερινά τα σύνορα με το Ντόλο Άντο. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα διαμόρφωσαν μια ιατρική μονάδα εντοπισμού κρουσμάτων στο σημείο υποδοχής των προσφύγων. Όταν οι πρόσφυγες έφταναν στον καταυλισμό, τους παρείχαν πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας και επισιτιστική βοήθεια. Για όσους δεν μπορούσαν να φτάσουν μόνοι τους οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα που μπορούσαν να βρουν, μεταξύ αυτών ονήλατα οχήματα (καρότσες), προκειμένου οι ασθενείς να φτάσουν στις ιατρικές εγκαταστάσεις. Κατά τη διάρκεια της αποστολής, δεκάδες χιλιάδες παιδιά εντάχθηκαν σε επισιτιστικά προγράμματα που λειτούργησαν σε συνεργασία με την κυβέρνηση της Αιθιοπίας, την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και άλλες οργανώσεις.

Στην καρδιά αυτής της ανθρωπιστικής κρίσης βρέθηκε και η Άντζελα Καρύδη συμμετέχοντας σε δύο αποστολές ως ψυχολόγος. «Η πρώτη φορά ήταν το Νοέμβριο του 2011. Έμεινα τρεις μήνες, έφυγα και επέστρεψα για δεύτερη φορά για έξι μήνες», ανέφερε η νεαρή συμπολίτισσα μας. «Ανέλαβα το κομμάτι της ψυχοκινητικής υποστήριξης γιατί οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα επενέβησαν σε μια από  τις μεγαλύτερες, έκτακτες ανθρωπιστικές κρίσεις. Είχαν αρχίσει να έρχονται κατά χιλιάδες Σομαλοί πρόσφυγες, οι περισσότεροι με υποσιτισμένα παιδιά, πολλά παιδιά ήταν οριακά και μάλιστα έχασαν τη ζωή τους λόγω καθυστερημένης πρόσβασης σε εμάς», πρόσθεσε. Την ψυχοκινητική υποστήριξη ανέλαβε η κ. Καρύδη καθώς όπως εξήγησε, ο υποσιτισμός βασίζεται στη σχέση που έχει αναπτύξει η μητέρα με το παιδί και πως αυτή διαταράσσεται λόγω του υποσιτισμού. «Είναι ένα κομμάτι στο οποίο έπρεπε να δράσουμε για να μπορέσουμε να ανατρέψουμε τον υποσιτισμό, οπότε ασχολήθηκα με εκείνες τις δράσεις στην αρχή του πρώτου τριμήνου της αποστολής μου. Αργότερα πήγα σε δεύτερη φάση, οπότε τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα. Είχαν λυθεί πολλά σοβαρά προβλήματα που είχαμε στην αρχή».  

Η Άντζελα Καρύδη γνώριζε από φοιτήτρια ακόμα τη δράση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και επιθυμούσε από τότε να πάρει μέρος σε κάποια αποστολή. Τα κατάφερε, όταν γνώρισε από κοντά εθελοντές που υπηρετούσαν σε κέντρα κράτησης μεταναστών στη Ροδόπη και τον Έβρο. «Έψαχνα τον τρόπο να δουλέψω με τους Γιατρούς από τότε που ήμουν στη σχολή, απλώς ήταν περίοδος στην οποία δεν είχε αναπτυχθεί ιδιαίτερα το κομμάτι της ψυχοκινητικής παρέμβασης, οπότε δε ζητούσαν ψυχολόγους. Μετά σταδιακά, μέσω της εμπειρίας στα κέντρα κράτησης μεταναστών, γνωρίστηκα με κάποιο μέλος της αποστολής που παράλληλα υπηρετούσε στο εξωτερικού. Σιγά-σιγά δρομολογήθηκε και έγινε πραγματικότητα ένα όνειρο που είχα». 

Στην Αιθιοπία, στους καταυλισμούς των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, εργάζονταν ήδη από τον Ιούνιο 2010 ο Σουανγκζάο Αλεμού. Η καταγωγή του νεαρού άνδρα είναι από την πρωτεύουσα της Αιθιοπίας Αντίς Αμπέμπα. Εκείνος ανήκε στο ντόπιο δυναμικό που πρόσφερε τις υπηρεσίες του στους πρόσφυγες. Ανήκε σε μία ομάδα μηχανικών οι οποίοι παρενέβαινε στην κατασκευή υποδομών για τις ανάγκες των προσφύγων αλλά και των εθελοντών.  «Όλοι μου οι φίλοι πριν ενταχθώ και εγώ στην Οργάνωση, ήταν εθελοντές στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα», είπε ο νεαρός εξηγώντας πως ο δρόμος του, τον πήγε μακριά από τη πρωτεύουσα της Αιθιοπίας, σε ένα χωριό κοντά στα σύνορα. «Μου έλεγαν για το τι έκαναν, που και πως δούλευαν. Ακούγοντας την εμπειρία τους μου άρεσε και έκτοτε ευχόμουν και εγώ να μπορέσω να εργαστώ στην Οργάνωση. Τελικά άρχισα να εργάζομαι ως οδηγός, μετά ασχολήθηκα με τις κατασκευές, τις εγκαταστάσεις των καταυλισμών». Ήταν ο υπεύθυνος μίας ομάδας προσωπικού που αναλάμβανε τις υποδομές των καταυλισμών, από το στήσιμο των σκηνών ή μικρών ιατρείων μέχρι και την κατασκευή χώρων υγιεινής. Η διαφοροποίηση ήταν ότι έπρεπε να εργαστεί κάτω από αντίξοες συνθήκες, για χιλιάδες πρόσφυγες και με ελάχιστα μέσα. «Όταν ξεκίνησε η αποστολή ήταν περίπου 30 άτομα και ξαφνικά έγιναν 300. Έπρεπε να στηθούν σκηνές, να φτιαχτούν τουαλέτες, να ετοιμαστούν κοινόχρηστοι χώροι, να μεταφερθεί η ανθρωπιστική βοήθεια», εξήγησε. 

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον γνωρίστηκαν οι δύο νέοι. Χωρίστηκαν για ένα διάστημα όταν έπρεπε να επιστρέψει η κ. Καρύδη στην Ελλάδα ολοκληρώνοντας την πρώτη αποστολή. Ταξίδεψε στην Αιθιοπία για να τον συναντήσει πριν ξεκινήσει η δεύτερη αποστολή και το ζευγάρι δέθηκε πλέον για τα καλά, όταν παρέμεινε στον ίδιο προσφυγικό καταυλισμό κατά τη δεύτερη αποστολή της κ. Καρύδη. Με το τέλος της αποστολής αποφάσισαν να μείνουν για ένα διάστημα περίπου ενός μήνα μαζί στην πρωτεύουσα της Αιθιοπίας. Η συνέχεια είχε νέες αποστολές με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και τελικά το γάμο των δύο ερωτευμένων. Ο πολιτικός τους γάμος τελέστηκε στην Αιθιοπία και τον Αύγουστο του 2013 το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στην Κομοτηνή. Τα αρχικά σχέδια ήταν να παραμείνουν για ένα μικρό διάστημα στην Ελλάδα αλλά ο ερχομός του παιδιού τους σε λίγους μήνες, άλλαξε κάπως τα σχέδια τους.  

«Ήταν η πρώτη φορά που ήρθα στην Ελλάδα, μου άρεσε γιατί όλα είναι διαφορετικά», είπε ο νεαρός άνδρας που χαρακτήρισε τους Έλληνες φιλόξενους και ιδιαίτερα ευγενικούς. Ο ίδιος εργάζεται προς το παρόν ως dj στο καφέ Αλλόκοτο, ενώ η σύζυγος του περιμένει από μέρα σε μέρα να πιάσει δουλειά ως ψυχολόγος. Όνειρο και των δύο είναι πολύ σύντομα να καταφέρουν να βρεθούν σε κάποιον καταυλισμό των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. Οπουδήποτε αρκεί να είναι μαζί και να έχουν την ευκαιρία να προσφέρουν τη βοήθεια τους!