Αδιαφορία για το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής και την οικονομική κρίση

Φαινόμενα της επικαιρότητας, όπως αυτό της Χρυσής Αυγής αλλά και η οικονομική κρίση, ανέλυσαν με αφορμή την κυκλοφορία των βιβλίων τους δύο αξιόλογοι ομιλητές ο Κωστής Παπαϊωάννου εκπαιδευτικός, πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και ο Δημήτρης Χριστόπουλος διδάσκει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αλλά η ανταπόκριση του κοινού ήταν αποθαρρυντική. Η δημόσια συζήτηση πραγματοποιήθηκε το βράδυ του Σαββάτου 14 Δεκεμβρίου στο Πολυλειτουργικό Κέντρο Κομοτηνής με ομιλητές τους Ελένη Λαφτσή, δικηγόρο, Μουσταφά Μουσταφά, γιατρό, πρώην βουλευτή του ΣΥΝ  και τους συγγραφείς. Την εκδήλωση συντόνιζε ο Σταμάτης Σακελλίων, συνεργάτης της εφημερίδας "Αυγή" και ούτε 15 άτομα ακροατές. 

 «Τα καθαρά χέρια της Χρυσής Αυγής, εφαρμογές ναζιστικής καθαρότητας» καλείται το βιβλίο που έγραψε ο Κωστής Παπαϊωάννου εκπαιδευτικός και πρόεδρος της εθνικής επιτροπής για τα δικαιώματα του ανθρώπου. «Αυτά τα χέρια μπορεί καμιά φορά να χαιρετούν έτσι, αλλά είναι καθαρά χέρια. Δεν είναι βρόμικα, δεν έχουν κλέψει». Όταν ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής είπε αυτά τα λόγια χαιρετώντας φασιστικά, όλοι στάθηκαν στην απροσχημάτιστη παραδοχή της φασιστικής του ταυτότητας. Λίγοι επισήμαναν πως το «ακόμα και φασίστες ή νεοναζί, αλλά πάντως καθαροί και έντιμοι» αποτελεί κεντρικό άξονα επικοινωνίας της Χρυσής Αυγής. Η καθαρότητα αποτελεί κομβικό σημείο στην πρόσληψη του ναζιστικού φαινομένου γενικά, και του ελληνικού νεοναζισμού ειδικά διατρέχει κάθε πτυχή του λόγου και της πράξης του.

Το βιβλίο του εξετάζει: τη λειτουργία της Χρυσής Αυγής ως «εθνικού απολυμαντικού», παρακολουθώντας την εκρηκτική πορεία ανόδου μέχρι τις συλλήψεις του αρχηγού και στελεχών της, την καθολική επέκταση του νεοναζισμού που επιχειρεί να μην αφήσει καμιά γωνιά του δημόσιου βίου ανέλεγκτη και «ύποπτα ακάθαρτη», τα επικίνδυνα «λοιμώδη νοσήματα» στην εκπαίδευση, την τέχνη, τη διανόηση, τους στόχους της εκκαθάρισης και τη βίαιη τελετουργία των ταγμάτων εφόδου, την ώσμωση των νεοναζί με την αστυνομία, την επέκταση στον δημόσιο χώρο με πρακτικές Μαφίας. Με λίγα λόγια, σκιαγραφείται ο διάχυτος εκφασισμός του κοινωνικού σώματος και η υιοθέτηση της ακροδεξιάς ατζέντας  από μέλη του πολιτικού προσωπικού.  «Στο ρίσκο της κρίσης – Στρατηγικές της Αριστεράς των δικαιωμάτων», είναι το βιβλίο του Δημήτρη Χριστόπουλο, στο οποίο επεξεργάζεται μία βασική στρατηγική θέση στην οποία έχει καταλήξει στα τελευταία χρόνια και η οποία συνοψίζεται στο εξής απλό ότι «έτσι όπως πάμε καταστρεφόμαστε, αν στρίψουμε μπορεί και να σωθούμε». «Βιώνουμε μία συγκυρία υψηλού πολιτικού ρίσκου και εφόσον αυτοί που κυβερνούν, κυβερνούν με κίνδυνο, με ρίσκο την ίδια την πολιτική τους υπόσταση τότε κι εμείς καλούμαστε να διαχειριστούμε αυτόν τον κίνδυνο.

Όχι να το αγνοήσουμε, όχι να φοβηθούμε αλλά με επίγνωση, ψυχραιμία και υπευθυνότητα να κοιτάξουμε μήπως σώσουμε την παρτίδα των ζωών μας. Αυτό που ζούμε σήμερα έχει ξεπεράσει αυτό που θα λέγαμε κρίση», εξήγησε ο ίδιος ο συγγραφέας. Σύμφωνα με τον κ. Χριστόπουλο «πρέπει να στρίψουμε αριστερά. Να στρίψουμε σε μία κατεύθυνση η οποία σε βγάζει από αυτόν τον εφιαλτικό μονόδρομο. Διότι ο κόσμος έχει καταλάβει ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν οδηγεί πουθενά. Απλώς φοβάται να στρίψει μήπως τρακάρει. Ενώπιων της ευθείας που σε οδηγεί στον γκρεμό, το να στρίψεις είναι επιτακτική ανάγκη και θα αναλάβεις το ρίσκο να στρίψεις ακόμη και αν ο δρόμος είναι ολισθηρός, διότι ζούμε σε μία συγκυρία υψηλότατου πολιτικού κινδύνου». 

Το ζητούμενο για την Αριστερά, όπως τόνισε ο συγγραφέας, «είναι να γεμίσει το πολιτικό της πρόγραμμα με στρατηγικές πολιτικές, βιώσιμες και δίκαιες για το μετά. Μεταρρυθμίσεις συγκεκριμένες σε όλους τους τομείς των δημοσίων πολιτικών. Η αριστερά πρέπει να επαναπατρίσει την έννοια των μεταρρυθμίσεων. Ο όρος μεταρρυθμίσεις δεν ανήκει σε αυτούς που τον έχουν κάνει κουρελόχαρτο σήμερα. Η μεταρρύθμιση είναι συστατικό της κριτικής, κοινωνικά ευαίσθητης θέσης της αριστεράς. Τον όρο μεταρρύθμιση τον έχουν σφετεριστεί αυτοί, τον έχουν κουρσέψει και ακούει ο κόσμος μεταρρύθμιση και θεωρεί ότι ήρθε η διάλυση. Η μεταρρύθμιση δεν είναι αυτό». Το βιβλίο επιχειρεί να δώσει απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα και το προσπαθεί, τεκμηριώνοντας, σε συγκεκριμένους τομείς δημοσίων πολιτικών, την υψηλή πολιτική επικινδυνότητα της συγκυρίας που βιώνει η Ελλάδα, αλλά και προβάλλοντας πειστικές στρατηγικές διεξόδου. 

Δήμητρα Συμεωνίδου