Στον μαγικό κόσμο των σπάνιων αρπακτικών που βρίσκουν καταφύγιο στο μοναδικό δάσος της Δαδιάς, ο "Χ" είχε την ευκαιρία να ξεναγηθεί, μέσα από τη ματιά ενός Ευρωπαίου που απαρνείται την άνεση των πολυτελών ξενοδοχείων και κατασκηνώνει κάτω από τον ουρανό της Δαδιάς για να παρατηρήσει τα πουλιά Ο Ad Wittgen ήταν από τους πρώτους επιστήμονες που μίλησε για την οικολογική αξία του δάσους. Επισκέφτηκε τη Δαδιά για πρώτη φορά, τυχαία, όπως λέει στο "Χ" το 1967 και έκτοτε επιστρέφει έστω μία φορά το χρόνο Ρεπορτάζ Όλγα Τσιούλφα
"Στην αρχή θύμωσα με την καταστροφή, την παρέμβαση του ανθρώπου, δεν ήθελα να ξαναέρθω, αλλά όταν άρχιζε να μπαίνει η άνοιξη δε μπορούσα να κάνω αλλιώς". Με αυτά τα λόγια περιγράφει την σχέση του με τον Έβρο, ο Ad Wittgen ο Ολλανδός βιολόγος - ορνιθολόγος που έχει σχεδόν "εμμονή" με το δάσος της Δαδιάς, το οποίο επισκέπτεται τουλάχιστον μια φορά τον χρόνο για να παρατηρήσει τα πουλιά. Στον μαγικό κόσμο των σπάνιων αρπακτικών που βρίσκουν καταφύγιο στο μοναδικό δάσος της Δαδιάς, ο "Χ" είχε την ευκαιρία να ξεναγηθεί, μέσα από τη ματιά ενός Ευρωπαίου που απαρνείται την άνεση των πολυτελών ξενοδοχείων και κατασκηνώνει κάτω από τον ουρανό της Δαδιάς για να παρατηρήσει τα πουλιά. Ο δεύτερος λόγος που φροντίζει να επισκέπτεται κάθε χρόνο το ίδιο μέρος, είναι οι άνθρωποι του.
Το Εθνικό Πάρκο Δάσους Δαδιάς-Λευκίμης-Σουφλίου βρίσκεται στο μέσο του νομού Έβρου σε έκταση 428.000 στρ, από τα οποία τα 72.900 στρ. είναι αυστηρά προστατευόμενη ζώνη. Κατέχει ξεχωριστή γεωγραφική θέση σε διεθνές επίπεδο, καθώς βρίσκεται στο σταυροδρόμι μεταξύ Ασίας, Ευρώπης και Αφρικής και κοντά στον ανατολικότερο μεταναστευτικό διάδρομο πολλών ειδών πουλιών. Η εκτατική χρήση της γης από τον άνθρωπο στο βάθος των αιώνων έχει οδηγήσει στη διαμόρφωση ενός πλούσιου μωσαϊκού τοπίων με πολλές εναλλαγές. Τα διάκενα που δημιουργήθηκαν από διαταράξεις, όπως βόσκηση, υλοτομίες αλλά και μικρής έκτασης και έντασης πυρκαγιές κατά το παρελθόν, καθορίζουν την ύπαρξη και επιβίωση των περισσότερων αρπακτικών πουλιών, παρέχοντας ευκολότερη πρόσβαση στην τροφή τους. Στην περιοχή έχουν καταγραφεί συνολικά 360-400 είδη φυτών, από τα οποία 25 είδη είναι ορχιδέες, 104 είδη πεταλούδων, 12-13 είδη αμφιβίων, 29 είδη ερπετών και 60-65 είδη θηλαστικών, εκ των οποίων 24 είναι νυχτερίδες.
Επιπλέον, τα ιδιαίτερης αισθητικής τοπία με βραχώδεις σχηματισμούς, ρυάκια και ποτάμια, τα ενδημικά φυτά και τα σημεία γεωλογικού ενδιαφέροντος της περιοχής είναι υψηλής οικολογικής αξίας. Η περιοχή του εθνικού πάρκου παρουσιάζει μια πλούσια και πολύμορφη χλωρίδα με είδη χαρακτηριστικά της ευμεσογειακής και παραμεσογειακής ζώνης βλάστησης. Στο μεγαλύτερο τμήμα της, καλύπτεται από δασική βλάστηση, η σύνθεση της οποίας είναι αποτέλεσμα της επίδρασης του κλίματος, της γεωμορφολογίας, των εδαφικών συνθηκών και της γειτνίασης με τον ποταμό Έβρο. Το εθνικό πάρκο είναι παγκοσμίως γνωστό για την ποικιλότητα των αρπακτικών πουλιών του. Έχουν παρατηρηθεί 36 από τα 39 είδη ημερόβιων αρπακτικών πουλιών της Ευρώπης. Είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό το γεγονός ότι στην περιοχή απαντώνται ταυτόχρονα 3 από τα 4 είδη γύπα της Ευρώπης: ο Μαυρόγυπας (Aegypius monachus), ο Ασπροπάρης (Neophron percnopterus) και το Όρνιο (Gyps fulvus). Οι γύπες, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα αρπακτικά πουλιά που κυνηγούν τη λεία τους, είναι πτωματοφάγοι. Εκτός από τους γύπες, στα είδη των ημερόβιων αρπακτικών πουλιών του εθνικού πάρκου συμπεριλαμβάνονται είδη σημαντικά για την ελληνική πανίδα αρκετά από τα οποία, σύμφωνα με το Κόκκινο Βιβλίο της ελληνικής πανίδας, έχουν χαρακτηριστεί ως ?κρισίμως κινδυνεύοντα? ή ?κινδυνεύοντα?. Εκτός από τα αρπακτικά, στην περιοχή έχουν παρατηρηθεί περίπου 166 είδη πουλιών, εκ των οποίων δύο έχουν χαρακτηριστεί ως κινδυνεύοντα για την Ελλάδα, ο Μαυροπελαργός (Ciconia nigra) και η Καμπίσια Πέρδικα (Perdix perdix), ενώ άλλα 10 έχουν χαρακτηριστεί ως ?σχεδόν απειλούμενα? και 5 ως ?τρωτά?.
.jpg "Στο πρώτο παρατηρητήριο πουλιών που απέχει μόλις 100 μέτρα από το κέντρο πληροφόρησης")
Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ ΔΑΔΙΑΣ
Η οικολογική αξία του Δάσους Δαδιάς επισημάνθηκε το 1970 από Ευρωπαίους επιστήμονες. Το 1980 η περιοχή ανακηρύχτηκε προστατευόμενη και από το 2006 έχει χαρακτηριστεί ως εθνικό πάρκο. Πλέον αποτελεί ένα από τα λίγα καταφύγια σπάνιων αρπακτικών πουλιών σε όλη την Ευρώπη, ενώ εδώ συναντάται ο μοναδικός αναπαραγόμενος πληθυσμός Μαυρόγυπα στα Βαλκάνια. Ο Ad Wittgen ήταν από τους πρώτους επιστήμονες που μίλησε για την οικολογική αξία του δάσους. Επισκέφτηκε τη Δαδιά για πρώτη φορά, τυχαία, όπως λέει στο "Χ" το 1967 και έκτοτε επιστρέφει έστω μία φορά το χρόνο για να παρατηρήσει τα πουλιά. "Το 1965 είχα διαβάσει άρθρο σε ένα περιοδικό του Καναδά για τα 800 είδη πελεκάνων του Δέλτα του Έβρου, το οποίο όμως δεν ξεκαθάρισε εάν υπήρχαν από την ελληνική ή την τουρκική πλευρά. Έτσι στην αρχή πήγαμε στην τουρκική πλευρά, ψάχνοντας για τα πουλιά αλλά δεν ήταν καθόλου ενδιαφέρον, έτσι μετά από μία εβδομάδα περάσαμε στην ελληνική, στο χωριό Φέρες και εκεί περάσαμε δύο μέρες για να βρούμε το κατάλληλο μέρος να παρατηρήσουμε. Ήμασταν μία παρέα άνδρες και γυναίκες και βρήκαμε ένα υπέροχο μέρος, με μοναδική φυσική ομορφιά. Επιστρέψαμε τον επόμενο χρόνο και είδαμε μεγάλη καταστροφή. Είδαμε πολλά εργοστάσια στη Βόρεια Ελλάδα να δουλεύουν κοντά σε δάση. Είπαμε μεταξύ μας ότι δε θα ξανάρθουμε γιατί ήμασταν θυμωμένοι για το πως οι άνθρωποι κατέστρεψαν την περιοχή, ξεκίνησε από το 1970 η καταστροφή. Όμως όταν έρχεται η άνοιξη στην Ολλανδία, σε πιάνει "πυρετός" θέλεις να πας και πάλι στην Ελλάδα και έτσι το επαναλαμβάνουμε κάθε χρόνο. Η καταστροφή είναι μεγάλη, αλλά η περιοχή παραμένει πανέμορφη και επίσης ο κόσμος υπέροχος, αγαπάμε τη φιλοξενία, την αντιμετώπιση που έχουμε από τους Έλληνες", είπε ο κ. Wittgen.
Η ΤΥΧΑΙΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΔΑΔΙΑΣ
Σε μία από τις πρώτες επισκέψεις του στον Έβρο, ανακάλυψε τυχαία τη Δαδιά. Αιτία ήταν η παραμονή σε σκηνές σε απαγορευμένη στρατιωτική περιοχή, κοντά στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Η παρέα των Ολλανδών έπρεπε να αποχωρήσει από το σημείο. Αναζητώντας ένα άλλο σημείο για τις παρατηρήσεις της χλωρίδας και της πανίδας βρέθηκαν στο δάσος της Δαδιάς. Αυτό έγινε το 1967 "εντυπωσιαστήκαμε τόσο πολύ από το δάσος που δεν μπορούσαμε να μην επιστρέψουμε. Έτσι αρχίσαμε να επιστρέφουμε κάθε χρόνο, πολλές φορές και δύο φορές τον χρόνο, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η Δαδιά, είναι το καλύτερο μέρος στην Ευρώπη για την παρατήρηση των πουλιών".
"ΕΧΕΤΕ ΠΟΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ Η ΔΑΔΙΑ"
Επί μισό αιώνα επισκέπτεται τη Δαδιά και τον υγροβιότοπο του Έβρου ο Ολλανδός επιστήμονας. Δηλώνει συγκλονισμένος από την ανθρώπινη παρέμβαση στον Έβρο, όμως για τη Δαδιά δηλώνει πως "έχετε πολλά ακόμα να κάνετε για να καταστραφεί". Εξάλλου το καμπανάκι έκρουσε σε ομιλία του, σχεδόν ένα χρόνο πριν στην Αλεξανδρούπολη. Αναφέρθηκε στην δραματική μείωση του πληθυσμού των πουλιών που επισκέπτονται ή φωλιάζουν στον υγροβιότοπο Δέλτα του Έβρου, μείωση που αγγίζει το 90% στην πλησιέστερη στα ελληνοτουρκικά σύνορα ζώνη και το 50% στις άλλες ζώνες, από τη δεκαετία του ?60 έως σήμερα. Ο Ολλανδός επιστήμονας χαρακτήρισε τον υγροβιότοπο ως επίγειο παράδεισο. Τον έχει επισκεφτεί περισσότερες από 90 φορές σε διάστημα 50 ετών, ωστόσο τόνισε πως λόγω της ανθρώπινης παρέμβασης δεν είναι δυνατόν να επαναφέρει κανείς το Δέλτα στην πρότερη κατάστασή του, αλλά θα πρέπει να μάθουν οι άνθρωποι να αγαπούν τη φύση, κάτι που δυστυχώς δε γνωρίζουν οι Έλληνες.
Στη Δαδιά, αν και η καταστροφή είναι πολύ μικρότερη, πλέον οι παρατηρητές δεν συναντούν το είδη που συναντούσαν στον παρελθόν. Στο δάσος της Δαδιάς είναι εμφανής η μείωση πολλών αρπακτικών, κάτι που όπως είπε και ο Ολλανδός επιστήμονας οφείλεται και στη μείωση της κτηνοτροφικής δραστηριότητας. Στο παρελθόν τα νεκρά ζώα από τα κοπάδια των κτηνοτρόφων "εξαφάνισαν" με φυσικό τρόπο τα πτωματοφάγα αρπακτικά. Η μείωση της παρουσίας των ζώων στην περιοχή, αλλά και η πολιτική της απομάκρυνσης των νεκρών, για λόγους δημόσιας υγείας, έχει επηρεάσει την χλωρίδα της περιοχής. Είναι ενδεικτικό ότι έχει μειωθεί ακόμα και ο αριθμός, αλλά και τα είδη των φιδιών στο δάσος της Δαδιάς, κάτι που μοιραία έχει μειώσει τον πληθυσμό και των αρπακτικών που τρέφονται με τα φίδια. Όλες αυτές τις αλλαγές έχει ζήσει και βιώσει μέσα από τις παρατηρήσεις που κάνει ο Ολλανδός επιστήμονας. Έχει επισκεφτεί το δάσος της Δαδιάς περισσότερες από 120 φορές, μένοντας πάντα στην ίδια σκηνή, στην ύπαιθρο. Θα επιστρέφει κάθε χρόνο για όσο αντέχει σωματικά και οικονομικά.
Να σημειωθεί ότι το Δάσος της Δαδιάς αποτελεί προορισμό φυσιολατρών αλλά και απλών τουριστών όλους τους μήνες του χρόνου, αλλά κυρίως την περίοδο της άνοιξης. Το 2015 οι επισκέπτες ήταν 12.500 άτομα, εκ των οποίων το 15% ξένοι, κυρίως από τη Δυτική και την Κεντρική Ευρώπη. Στο χώρο λειτουργεί ξενώνας, αναψυκτήριο αλλά και ένα κέντρο πληροφόρησης που είναι καθημερινά ανοιχτό, ακόμα και τις γιορτές και τις αργίες, από τις 8 το πρωί έως τις 4 το απόγευμα. Ο επισκέπτης μπορεί να ξεναγηθεί από το προσωπικό του φορέα διαχείρισης και να παρατηρήσει τα πουλιά μέσα από τα ειδικά διαμορφωμένα παρατηρητήρια που είναι κατασκευασμένα και διάσπαρτα σε συγκεκριμένα σημεία. Η πρόσβαση γίνεται είτε με μικρό λεωφορείο για όσους δεν επιθυμούν να περπατήσουν, είτε ακόμα με ποδήλατα που διατίθενται προς ενοικίαση από τον φορέα διαχείρισης. Το δάσος της Δαδιάς είναι ένας μοναδικός προορισμός που αξίζει κανείς να επισκεφτεί.
Το Εθνικό Πάρκο Δάσους Δαδιάς-Λευκίμης-Σουφλίου βρίσκεται στο μέσο του νομού Έβρου σε έκταση 428.000 στρ, από τα οποία τα 72.900 στρ. είναι αυστηρά προστατευόμενη ζώνη. Κατέχει ξεχωριστή γεωγραφική θέση σε διεθνές επίπεδο, καθώς βρίσκεται στο σταυροδρόμι μεταξύ Ασίας, Ευρώπης και Αφρικής και κοντά στον ανατολικότερο μεταναστευτικό διάδρομο πολλών ειδών πουλιών. Η εκτατική χρήση της γης από τον άνθρωπο στο βάθος των αιώνων έχει οδηγήσει στη διαμόρφωση ενός πλούσιου μωσαϊκού τοπίων με πολλές εναλλαγές. Τα διάκενα που δημιουργήθηκαν από διαταράξεις, όπως βόσκηση, υλοτομίες αλλά και μικρής έκτασης και έντασης πυρκαγιές κατά το παρελθόν, καθορίζουν την ύπαρξη και επιβίωση των περισσότερων αρπακτικών πουλιών, παρέχοντας ευκολότερη πρόσβαση στην τροφή τους. Στην περιοχή έχουν καταγραφεί συνολικά 360-400 είδη φυτών, από τα οποία 25 είδη είναι ορχιδέες, 104 είδη πεταλούδων, 12-13 είδη αμφιβίων, 29 είδη ερπετών και 60-65 είδη θηλαστικών, εκ των οποίων 24 είναι νυχτερίδες.
Επιπλέον, τα ιδιαίτερης αισθητικής τοπία με βραχώδεις σχηματισμούς, ρυάκια και ποτάμια, τα ενδημικά φυτά και τα σημεία γεωλογικού ενδιαφέροντος της περιοχής είναι υψηλής οικολογικής αξίας. Η περιοχή του εθνικού πάρκου παρουσιάζει μια πλούσια και πολύμορφη χλωρίδα με είδη χαρακτηριστικά της ευμεσογειακής και παραμεσογειακής ζώνης βλάστησης. Στο μεγαλύτερο τμήμα της, καλύπτεται από δασική βλάστηση, η σύνθεση της οποίας είναι αποτέλεσμα της επίδρασης του κλίματος, της γεωμορφολογίας, των εδαφικών συνθηκών και της γειτνίασης με τον ποταμό Έβρο. Το εθνικό πάρκο είναι παγκοσμίως γνωστό για την ποικιλότητα των αρπακτικών πουλιών του. Έχουν παρατηρηθεί 36 από τα 39 είδη ημερόβιων αρπακτικών πουλιών της Ευρώπης. Είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό το γεγονός ότι στην περιοχή απαντώνται ταυτόχρονα 3 από τα 4 είδη γύπα της Ευρώπης: ο Μαυρόγυπας (Aegypius monachus), ο Ασπροπάρης (Neophron percnopterus) και το Όρνιο (Gyps fulvus). Οι γύπες, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα αρπακτικά πουλιά που κυνηγούν τη λεία τους, είναι πτωματοφάγοι. Εκτός από τους γύπες, στα είδη των ημερόβιων αρπακτικών πουλιών του εθνικού πάρκου συμπεριλαμβάνονται είδη σημαντικά για την ελληνική πανίδα αρκετά από τα οποία, σύμφωνα με το Κόκκινο Βιβλίο της ελληνικής πανίδας, έχουν χαρακτηριστεί ως ?κρισίμως κινδυνεύοντα? ή ?κινδυνεύοντα?. Εκτός από τα αρπακτικά, στην περιοχή έχουν παρατηρηθεί περίπου 166 είδη πουλιών, εκ των οποίων δύο έχουν χαρακτηριστεί ως κινδυνεύοντα για την Ελλάδα, ο Μαυροπελαργός (Ciconia nigra) και η Καμπίσια Πέρδικα (Perdix perdix), ενώ άλλα 10 έχουν χαρακτηριστεί ως ?σχεδόν απειλούμενα? και 5 ως ?τρωτά?.
Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ ΔΑΔΙΑΣ
Η οικολογική αξία του Δάσους Δαδιάς επισημάνθηκε το 1970 από Ευρωπαίους επιστήμονες. Το 1980 η περιοχή ανακηρύχτηκε προστατευόμενη και από το 2006 έχει χαρακτηριστεί ως εθνικό πάρκο. Πλέον αποτελεί ένα από τα λίγα καταφύγια σπάνιων αρπακτικών πουλιών σε όλη την Ευρώπη, ενώ εδώ συναντάται ο μοναδικός αναπαραγόμενος πληθυσμός Μαυρόγυπα στα Βαλκάνια. Ο Ad Wittgen ήταν από τους πρώτους επιστήμονες που μίλησε για την οικολογική αξία του δάσους. Επισκέφτηκε τη Δαδιά για πρώτη φορά, τυχαία, όπως λέει στο "Χ" το 1967 και έκτοτε επιστρέφει έστω μία φορά το χρόνο για να παρατηρήσει τα πουλιά. "Το 1965 είχα διαβάσει άρθρο σε ένα περιοδικό του Καναδά για τα 800 είδη πελεκάνων του Δέλτα του Έβρου, το οποίο όμως δεν ξεκαθάρισε εάν υπήρχαν από την ελληνική ή την τουρκική πλευρά. Έτσι στην αρχή πήγαμε στην τουρκική πλευρά, ψάχνοντας για τα πουλιά αλλά δεν ήταν καθόλου ενδιαφέρον, έτσι μετά από μία εβδομάδα περάσαμε στην ελληνική, στο χωριό Φέρες και εκεί περάσαμε δύο μέρες για να βρούμε το κατάλληλο μέρος να παρατηρήσουμε. Ήμασταν μία παρέα άνδρες και γυναίκες και βρήκαμε ένα υπέροχο μέρος, με μοναδική φυσική ομορφιά. Επιστρέψαμε τον επόμενο χρόνο και είδαμε μεγάλη καταστροφή. Είδαμε πολλά εργοστάσια στη Βόρεια Ελλάδα να δουλεύουν κοντά σε δάση. Είπαμε μεταξύ μας ότι δε θα ξανάρθουμε γιατί ήμασταν θυμωμένοι για το πως οι άνθρωποι κατέστρεψαν την περιοχή, ξεκίνησε από το 1970 η καταστροφή. Όμως όταν έρχεται η άνοιξη στην Ολλανδία, σε πιάνει "πυρετός" θέλεις να πας και πάλι στην Ελλάδα και έτσι το επαναλαμβάνουμε κάθε χρόνο. Η καταστροφή είναι μεγάλη, αλλά η περιοχή παραμένει πανέμορφη και επίσης ο κόσμος υπέροχος, αγαπάμε τη φιλοξενία, την αντιμετώπιση που έχουμε από τους Έλληνες", είπε ο κ. Wittgen.
Η ΤΥΧΑΙΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΔΑΔΙΑΣ
Σε μία από τις πρώτες επισκέψεις του στον Έβρο, ανακάλυψε τυχαία τη Δαδιά. Αιτία ήταν η παραμονή σε σκηνές σε απαγορευμένη στρατιωτική περιοχή, κοντά στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Η παρέα των Ολλανδών έπρεπε να αποχωρήσει από το σημείο. Αναζητώντας ένα άλλο σημείο για τις παρατηρήσεις της χλωρίδας και της πανίδας βρέθηκαν στο δάσος της Δαδιάς. Αυτό έγινε το 1967 "εντυπωσιαστήκαμε τόσο πολύ από το δάσος που δεν μπορούσαμε να μην επιστρέψουμε. Έτσι αρχίσαμε να επιστρέφουμε κάθε χρόνο, πολλές φορές και δύο φορές τον χρόνο, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η Δαδιά, είναι το καλύτερο μέρος στην Ευρώπη για την παρατήρηση των πουλιών".
"ΕΧΕΤΕ ΠΟΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ Η ΔΑΔΙΑ"
Επί μισό αιώνα επισκέπτεται τη Δαδιά και τον υγροβιότοπο του Έβρου ο Ολλανδός επιστήμονας. Δηλώνει συγκλονισμένος από την ανθρώπινη παρέμβαση στον Έβρο, όμως για τη Δαδιά δηλώνει πως "έχετε πολλά ακόμα να κάνετε για να καταστραφεί". Εξάλλου το καμπανάκι έκρουσε σε ομιλία του, σχεδόν ένα χρόνο πριν στην Αλεξανδρούπολη. Αναφέρθηκε στην δραματική μείωση του πληθυσμού των πουλιών που επισκέπτονται ή φωλιάζουν στον υγροβιότοπο Δέλτα του Έβρου, μείωση που αγγίζει το 90% στην πλησιέστερη στα ελληνοτουρκικά σύνορα ζώνη και το 50% στις άλλες ζώνες, από τη δεκαετία του ?60 έως σήμερα. Ο Ολλανδός επιστήμονας χαρακτήρισε τον υγροβιότοπο ως επίγειο παράδεισο. Τον έχει επισκεφτεί περισσότερες από 90 φορές σε διάστημα 50 ετών, ωστόσο τόνισε πως λόγω της ανθρώπινης παρέμβασης δεν είναι δυνατόν να επαναφέρει κανείς το Δέλτα στην πρότερη κατάστασή του, αλλά θα πρέπει να μάθουν οι άνθρωποι να αγαπούν τη φύση, κάτι που δυστυχώς δε γνωρίζουν οι Έλληνες.
Στη Δαδιά, αν και η καταστροφή είναι πολύ μικρότερη, πλέον οι παρατηρητές δεν συναντούν το είδη που συναντούσαν στον παρελθόν. Στο δάσος της Δαδιάς είναι εμφανής η μείωση πολλών αρπακτικών, κάτι που όπως είπε και ο Ολλανδός επιστήμονας οφείλεται και στη μείωση της κτηνοτροφικής δραστηριότητας. Στο παρελθόν τα νεκρά ζώα από τα κοπάδια των κτηνοτρόφων "εξαφάνισαν" με φυσικό τρόπο τα πτωματοφάγα αρπακτικά. Η μείωση της παρουσίας των ζώων στην περιοχή, αλλά και η πολιτική της απομάκρυνσης των νεκρών, για λόγους δημόσιας υγείας, έχει επηρεάσει την χλωρίδα της περιοχής. Είναι ενδεικτικό ότι έχει μειωθεί ακόμα και ο αριθμός, αλλά και τα είδη των φιδιών στο δάσος της Δαδιάς, κάτι που μοιραία έχει μειώσει τον πληθυσμό και των αρπακτικών που τρέφονται με τα φίδια. Όλες αυτές τις αλλαγές έχει ζήσει και βιώσει μέσα από τις παρατηρήσεις που κάνει ο Ολλανδός επιστήμονας. Έχει επισκεφτεί το δάσος της Δαδιάς περισσότερες από 120 φορές, μένοντας πάντα στην ίδια σκηνή, στην ύπαιθρο. Θα επιστρέφει κάθε χρόνο για όσο αντέχει σωματικά και οικονομικά.
Να σημειωθεί ότι το Δάσος της Δαδιάς αποτελεί προορισμό φυσιολατρών αλλά και απλών τουριστών όλους τους μήνες του χρόνου, αλλά κυρίως την περίοδο της άνοιξης. Το 2015 οι επισκέπτες ήταν 12.500 άτομα, εκ των οποίων το 15% ξένοι, κυρίως από τη Δυτική και την Κεντρική Ευρώπη. Στο χώρο λειτουργεί ξενώνας, αναψυκτήριο αλλά και ένα κέντρο πληροφόρησης που είναι καθημερινά ανοιχτό, ακόμα και τις γιορτές και τις αργίες, από τις 8 το πρωί έως τις 4 το απόγευμα. Ο επισκέπτης μπορεί να ξεναγηθεί από το προσωπικό του φορέα διαχείρισης και να παρατηρήσει τα πουλιά μέσα από τα ειδικά διαμορφωμένα παρατηρητήρια που είναι κατασκευασμένα και διάσπαρτα σε συγκεκριμένα σημεία. Η πρόσβαση γίνεται είτε με μικρό λεωφορείο για όσους δεν επιθυμούν να περπατήσουν, είτε ακόμα με ποδήλατα που διατίθενται προς ενοικίαση από τον φορέα διαχείρισης. Το δάσος της Δαδιάς είναι ένας μοναδικός προορισμός που αξίζει κανείς να επισκεφτεί.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
